جستجو

اتو کرنبرگ در یک نمایش بالینی از مصاحبهٔ ساختاری، با مراجعی ۴۲ساله گفت‌وگو می‌کند که از تعارض با مدیر جدید، احساس محدودشدن استقلال شغلی و تنش در رابطهٔ زناشویی پس از تولد فرزند سخن می‌گوید. ویدیو نشان می‌دهد چگونه پرسش‌های بالینی به ارزیابی سازمان شخصیت، دفاع‌ها، روابط ابژه و شیوهٔ ادراک خود و دیگران کمک می‌کنند. این ویدیو بخش نخست یک اجرای آموزشی است و برای تشخیص مستقل یا تعمیم به همهٔ مراجعان کافی نیست.

اتو کرنبرگ دشواری‌های درمان مراجعانی را بررسی می‌کند که ویژگی‌های خودشیفتگی یا آسیب‌شناسی شخصیت دارند؛ از جمله تأثیر تصویر خود، دفاع‌های روانی و الگوهای رابطه‌ای بر اتحاد درمانی. او همچنین به ارزیابی شدت اختلالات شخصیت، کارکرد خود و روابط بین‌فردی و برخی رویکردهای درمانی اشاره می‌کند. این گفت‌وگوی آموزشی نباید به این برداشت منجر شود که همهٔ افراد دارای صفات خودشیفتگی یکسان‌اند یا درمان آن‌ها ناممکن است.

فرانک یومنس در این درس مقدماتی، ویژگی‌های شخصیت، سطح سازمان شخصیت و تفاوت‌های مهم میان کارکرد سالم، نوروتیک، مرزی و روان‌پریشانه را از منظر روان‌پویشی توضیح می‌دهد. او ارتباط این مفاهیم را با فهم بالینی اختلال شخصیت مرزی و خودشیفتگی و اصول روان‌درمانی متمرکز بر انتقال بررسی می‌کند. تأکید درس بر صورت‌بندی عمیق‌تر مشکلات شخصیت است و این مفاهیم را نباید بدون ارزیابی تخصصی به افراد نسبت داد.

سه صاحب‌نظر از سه سنت درمانی، یعنی درمان متمرکز بر هیجان (لزلی گرینبرگ)، روان‌درمانی روان‌پویشی (نورکا مالبرگ) و درمان شناختی‌رفتاری (مایکل تامپکینز)، در یک میزگرد درباره‌ی جایگاه هیجان در کار بالینی گفت‌وگو می‌کنند. آن‌ها با تماشای بخش‌هایی از جلسه‌های درمانی هر رویکرد، شباهت‌ها و تفاوت‌ها را کنار هم می‌گذارند: اهمیت برانگیختگی هیجانی در جلسه، آگاهی درمانگر از هیجان‌های خودش، اینکه هیجان از کجا می‌آید و چگونه مفهوم‌پردازی می‌شود. پرسش محوری گفت‌وگو این است که چرا این مدل‌ها این‌قدر متفاوت شکل گرفته‌اند و آیا می‌توان به یک مدل مشترک رسید. این قسمت پایانی مجموعه‌ی «هیجان در روان‌درمانی» است.