هیپنوتیزم

دکتر مایکل دی. یاپکو در این برنامه آموزشی ابتدا در گفت‌وگو با جان کارلسون، افسردگی را پدیده‌ای چندبعدی معرفی می‌کند و درباره نقش سبک شناختی، ناامیدی، انتظار بهبود، مهارت حل مسئله و راهبردهای شناختی‌رفتاری، راهبردی و هیپنوتیزمی توضیح می‌دهد. سپس در جلسه‌ای واحد با آمیکو، زن ۴۶ساله آمریکایی آسیایی‌تبار که در پی جدایی از همسر، از دست دادن خانه و شغل و کاهش روابط اجتماعی با افسردگی شدید و احساس درماندگی دست‌وپنجه نرم می‌کند، گفت‌وگو می‌کند. درمانگر ضمن شناخت شرایط فعلی و سوابق درمانی، تلاش می‌کند توجه او را از نشخوار درباره فقدان‌های گذشته به امکانات آینده، اهداف واقع‌بینانه، انتخاب‌های عملی و بازسازی زندگی معطوف کند. بخش مهمی از جلسه به تصویرسازی هدایت‌شده و تلقین‌های هیپنوتیزمی با محور «قدرت انتخاب» اختصاص دارد. در گفت‌وگوی پایانی، کارلسون و یاپکو بخش‌هایی از جلسه را بازبینی کرده و درباره سبک شناختی کلی‌نگر، فعال‌سازی رفتاری، آموزش روان‌شناختی، چالش شناخت‌ها و جایگاه هیپنوتیزم و دارو صحبت می‌کنند. همچنین به سابقه اقدام به خودکشی اشاره می‌شود و یاپکو می‌پذیرد که ارزیابی مستقیم خطر خودکشی در جلسه اقدام بالینی مناسب‌تری بود.

در این جلسه، دکتر دیوید آر. پترسون و دکتر ام. النا مندوزا از هیپنوتراپی برای کار با زنی استفاده می‌کنند که حدود یک سال است کمردرد دارد و این درد بر سبک زندگی فعال او اثر گذاشته است. جلسه با مرور تاریخچه درد، فشارهای روزمره و درمان‌های پزشکی پیشین آغاز می‌شود. سپس دکتر مندوزا القای هیپنوتیزم را با تنفس عمیق، آرام‌سازی، تصویرسازی مکان امن، شناوری در آب، تصویر یک داروی خیالی و سفر به آینده هدایت می‌کند. دکتر پترسون در ادامه از رویکردی غیرخطی‌تر استفاده می‌کند و با تصویرسازی، پیشنهادهای هیپنوتیزمی، استعاره‌های مربوط به کاهش شدت درد، خاطرات خوشایند، مراقبت از خود و خواب کار می‌کند. پس از پایان هیپنوتیزم، مراجع تجربه خود را مرور می‌کند و دو درمانگر شیوه‌ای کوتاه و قابل‌تمرین برای خودهیپنوتیزم، تنفس و استفاده از پیشنهادهای فردی در زندگی روزمره آموزش می‌دهند.