الگوهای رابطه‌ای

در این برنامه ویدیویی، دکتر ساموئل اف. میکائیل و دکتر جورجو ای. تاسکا رویکرد خود به گروه‌درمانی با «روان‌درمانی گروهی روان‌پویشی ـ بین‌فردی» (GPIP) را معرفی و نمایش می‌دهند؛ مدلی فراتشخیصی برای مفهوم‌پردازی اختلال‌ها و مسائلی که افراد را به روان‌درمانی می‌آورند. این رویکرد، مدل‌های روان‌پویشی، مبتنی بر دلبستگی و بین‌فردی را در چارچوبی منسجم یکپارچه می‌کند. در آن، مثلث تعارض مالان به‌صورت «مثلث سازگاری» بازخوانی می‌شود؛ به این معنا که نیازهای دلبستگی برآورده‌نشده یا دشواری در هیجان‌های سازگارانه می‌توانند عواطف بازدارنده ایجاد کنند و سپس برای کنارآمدن با آن‌ها دفاع‌های ناسازگارانه شکل بگیرد. دکتر شِری ال. مارماروش با دو درمانگر درباره شکل‌گیری و اثربخشی مدل گفت‌وگو می‌کند و سپس دکتر میکائیل یک جلسه گروه‌درمانی را با پنج مرد آفریقایی-آمریکایی از سه نسل سنی هدایت می‌کند. اعضا درباره تجربه‌های زندگی، روابط، تروما، فقدان، پدرانگی، بیان هیجان و هویت صحبت می‌کنند و جلسه نشان می‌دهد افراد با تاریخچه‌های دلبستگی متفاوت چگونه تجربه نخست خود در گروه را شکل می‌دهند. در پایان نیز لحظات منتخب جلسه از نظر هنجارسازی، انتقال، عاطفه، نیازهای دلبستگی، انسجام گروه و تجربه‌های ترمیمی تحلیل می‌شوند.

دکتر هایدی ام. لویت با مراجع روی پیامدهای یک جدایی عاطفی اخیر کار می‌کند که او را با تردید نسبت به خود روبه‌رو کرده است. لویت به مراجع کمک می‌کند صدای درونی سخت‌گیر و مضطربی را شناسایی کند که می‌کوشد از طریق انتقاد و قضاوت، او را ایمن نگه دارد. با استفاده از تکنیک دو صندلی، مراجع ابتدا مستقیماً از جایگاه این بخش انتقادگر سخن می‌گوید و سپس با جابه‌جایی صندلی، ترس زیربنایی آن را بیان می‌کند. در جریان گفت‌وگو روشن می‌شود که این بخش منتقد، ترس و کنترل را با مسئولیت‌پذیری و ایمنی پیوند داده است. درمانگر و مراجع امکان راهبردی سازگارانه‌تر را بررسی می‌کنند: افزایش اعتماد به خود، توجه به نمونه‌های قضاوت درست در گذشته و استفاده از تجربه درونی به‌عنوان اطلاعات، به‌جای تنبیه و ترساندن مداوم خود. در پایان، مراجع بخش قوی‌تر و امیدوارتر خود را اصیل‌تر تجربه می‌کند و آن را مبنایی برای پاسخ‌دادن به صدای انتقادگر در آینده می‌بیند.