تکنیک دوصندلی

دکتر روندا اِن. گلدمن در نخستین جلسه از این مجموعه دو جلسه‌ای، با استفاده از درمان متمرکز بر هیجان و تکنیک دو صندلی به تروماهای دوران کودکی، خودانتقادگری و هیجان‌های پیچیده و پردازش‌نشده مراجع می‌پردازد. درمانگر ابتدا به مراجع کمک می‌کند منشأ پیام‌های انتقادی درونی را در تجربه‌های کودکی و رابطه با پدر شناسایی کند. سپس از طریق جابه‌جایی میان صندلی‌ها، مراجع با نسخه نوجوان خود و بعد با بازنمایی درونی‌شده پدر وارد گفت‌وگو می‌شود. این فرایند به دسترسی تدریجی به غم، خشم، ترس و نیاز به فهمیده‌شدن و مراقبت منجر می‌شود. در پایان جلسه، مراجع می‌تواند خشم خود را آشکارتر بیان کند و ارتباط میان ترس، خاموشی، احساس بی‌قدرتی و خودانتقادگری را روشن‌تر ببیند؛ فرایندی که زمینه را برای ادامه کار هیجانی در جلسه دوم فراهم می‌کند.

روندا اِن. گلدمن در جلسه دوم از این مجموعه دو جلسه‌ای، ابتدا برداشت‌ها و تأملات مراجع پس از جلسه نخست را مرور می‌کند و سپس با استفاده دوباره از تکنیک دو صندلی، فرایند هیجانی او را عمیق‌تر می‌سازد. مراجع درمی‌یابد که خشمِ مسلط نسبت به پدر، لایه‌هایی از ترس، درد، نیاز به فهمیده‌شدن و باورهای منفیِ درونی‌شده درباره ارزشمندی خود را پوشانده است. در گفت‌وگوی تجربه‌ای با تصویر پدر و سپس با بخش خودمحافظِ درونی، پیام‌های تحقیرکننده و بازدارنده بازسازی و پردازش می‌شوند. کار درمانی به تدریج به موضعی توانمندتر می‌رسد که در آن مراجع مسئولیت این پیام‌ها را از خود جدا می‌کند، احساس می‌کند می‌تواند از آسیب‌پذیری و پیامدهای مواجهه مراقبت کند و بار قضاوت و ترس را به منبع آن بازگرداند. در بخش پایانی، توجه از خشم و ترس به سوگِ رابطه پدرـپسریِ ازدست‌رفته و پذیرش این واقعیت معطوف می‌شود. این فرایند بر اصول درمان متمرکز بر هیجان، از جمله پردازش تجربه‌ای، تحول هیجانی، گسترش خودپنداره و حل‌وفصل هیجانی استوار است.

در گفت‌وگوی آغازین، دکتر سرین وروار با دکتر لزلی گرینبرگ درباره‌ی درمان متمرکز بر هیجان به‌عنوان رویکردی فراتشخیصی که بر پردازش هیجان تمرکز دارد صحبت می‌کند. سپس گرینبرگ جلسه‌ی اول از دو جلسه را با زنی برگزار می‌کند که به‌عنوان مادر احساس شرم و ناکافی بودن دارد و می‌ترسد با برآورده نکردن انتظارات بالایش، فرزندانش را ناامید کند. گرینبرگ با کار دوصندلی، مراجع را در گفت‌وگویی واقعی با صدای منتقد درونی‌اش قرار می‌دهد و او را به تجربه‌ی عمیق‌تر شرم می‌رساند. مراجع انتظارات بالایش از خود را به تجربه‌های گذشته و پیام‌های خانوادگی پیوند می‌دهد، با خشمش نسبت به خانواده روبه‌رو می‌شود، نیازهایش را بهتر تشخیص می‌دهد و بیان می‌کند، و آشتی میان دو بخش خودش آغاز می‌شود. در پایان، دو درمانگر بخش‌هایی از جلسه را مرور می‌کنند و گرینبرگ بر اهمیت دسترسی به هیجان «در اینجا و اکنونِ» اتاق درمان تأکید می‌کند.

دکتر لزلی گرینبرگ روند کامل درمان متمرکز بر هیجان را در شش جلسه با یک مراجع نشان می‌دهد. مراجع هم‌زمان با افسردگی، اضطراب و دشواری در رابطه‌ی زناشویی درگیر است. در طول جلسه‌ها، او کم‌کم به صدای درونی خودتردیدش آگاه می‌شود، در برابر آن می‌ایستد و یاد می‌گیرد خودش را آرام کند. این تغییر به او کمک می‌کند از حالت کناره‌گیری، که راه اصلی کنار آمدنش با سختی‌ها بوده، فاصله بگیرد. این اثر بیش از چهار ساعت جلسه‌ی درمانی دارد و یک صدای روی تصویر (voiceover) اضافه که در آن گرینبرگ در حین پیشرفت درمان، روند آن را توضیح می‌دهد. برای دیدن تغییر در طول یک درمان کامل، و نه فقط یک جلسه، منبع بسیار مناسبی است.