شرم: گناه و جبران

دکتر رابرت دی. انرایت و دکتر ریچارد پی. فیتزگیبونز رویکرد بخشش‌محور خود را در روان‌درمانی توضیح می‌دهند و نشان می‌دهند. در این مدل، بخشش فرایندی برای آشکار کردن و رها کردن خشم نسبت به فردی است که به مراجع آسیب زده، بدون آنکه رفتار آسیب‌زا توجیه یا انکار شود. در جلسهٔ نمایشی، فیتزگیبونز با دی‌اَن، زنی مطلقه و مادر یک پسر هشت‌ساله، کار می‌کند. او از همسر سابقش به‌دلیل بی‌مسئولیتی، حمایت ناکافی از فرزند، وعده‌های شکسته و آسیب‌های مکرر خشمگین است و نگران است این خشم و بی‌اعتمادی به رابطهٔ فعلی‌اش منتقل شود. درمانگر به او کمک می‌کند خشم و آسیب را روشن‌تر ببیند، همسر سابقش را در زمینهٔ زندگی و آسیب‌پذیری‌هایش درک کند، و دربارهٔ ورود آگاهانه به فرایند بخشش تصمیم بگیرد.

ادوارد پی. شفرانسکی در این جلسه از رویکرد روان‌پویشی استفاده می‌کند و باورهای دینی و معنویت مراجع را به‌عنوان بخشی از فرایند فهم و حل تعارض‌های او وارد درمان می‌کند. مراجع زنی آفریقایی‌تبار و آمریکایی است که به‌تازگی از همسرش جدا شده و در دوران ازدواج، از جمله هنگام بارداری، آزار کلامی و هیجانی را تجربه کرده است. او از یک سو نسبت به همسر سابقش خشم، رنجش و احساس آسیب‌دیدگی دارد و از سوی دیگر، بر پایه تربیت دینی خود احساس می‌کند باید او را ببخشد؛ تعارضی که با احساس گناه و نگرانی‌های معنوی همراه شده است. درمانگر با بررسی تجربه‌های کودکی مراجع از بخشش، معنای باورهای مذهبی، الگوهای خانوادگی همسر سابق و نقش اجتناب در حفظ رنجش، به او کمک می‌کند میان بخشش و انکار خشم تمایز بگذارد. با بازنگری در پیشینه خانوادگی همسر سابق، مراجع به درک و همدلی بیشتری نسبت به منشأ برخی رفتارهای او می‌رسد و امکان تازه‌ای برای بخشش و رهاشدن از رنجش پیدا می‌کند.