فکر بنیانویدیوهای آموزشی روان‌درمانی

همهٔ آثار این مفهوم در فکر بنیان

دسته‌بندی

خودانتقادگری

۵ ویدیو

درمان مبتنی بر عوامل مشترک در عمل

Common Factors Therapy in Practice

درمانگرها: راسل جی. بیلی، بنجامین ام. اوگلز

چکیده

این ویدیو گفت‌وگوی دکتر بنجامین ام. اوگلز از دانشگاه بریگم یانگ و دکتر راسل جی. بیلی از دانشگاه یوتا ولی درباره عوامل مشترک در روان‌درمانی را ارائه می‌کند. دکتر بیلی پیشینه تاریخی این دیدگاه از روزنزویگ (۱۹۳۶) تا کاربردهای معاصر را شرح می‌دهد و پنج اصل محوری مدل را معرفی می‌کند: رابطه درمانی به‌منزله زیربنا، انگیزش، تجربه‌ورزی اصلاحی، بینش و خودکارآمدی به‌عنوان بخش پایانی. سپس جلسه درمانی با مراجعی که اضطراب مرتبط با محیط کار و احساس سندرم خودفریبی را تجربه می‌کند نمایش داده می‌شود. در پایان، متخصصان بخش‌های منتخب جلسه را تحلیل می‌کنند و نشان می‌دهند چگونه پنج اصل به شکلی منعطف با فنون درمانی مختلف در چارچوب نظری منسجم به کار می‌روند.

تکنیک دو صندلی برای پردازش تردید نسبت به خود پس از جدایی عاطفی

The Two-Chair Technique to Process Self-Doubt After a Breakup

درمانگر: هایدی ام. لویت

چکیده

دکتر هایدی ام. لویت با مراجع روی پیامدهای یک جدایی عاطفی اخیر کار می‌کند که او را با تردید نسبت به خود روبه‌رو کرده است. لویت به مراجع کمک می‌کند صدای درونی سخت‌گیر و مضطربی را شناسایی کند که می‌کوشد از طریق انتقاد و قضاوت، او را ایمن نگه دارد. با استفاده از تکنیک دو صندلی، مراجع ابتدا مستقیماً از جایگاه این بخش انتقادگر سخن می‌گوید و سپس با جابه‌جایی صندلی، ترس زیربنایی آن را بیان می‌کند. در جریان گفت‌وگو روشن می‌شود که این بخش منتقد، ترس و کنترل را با مسئولیت‌پذیری و ایمنی پیوند داده است. درمانگر و مراجع امکان راهبردی سازگارانه‌تر را بررسی می‌کنند: افزایش اعتماد به خود، توجه به نمونه‌های قضاوت درست در گذشته و استفاده از تجربه درونی به‌عنوان اطلاعات، به‌جای تنبیه و ترساندن مداوم خود. در پایان، مراجع بخش قوی‌تر و امیدوارتر خود را اصیل‌تر تجربه می‌کند و آن را مبنایی برای پاسخ‌دادن به صدای انتقادگر در آینده می‌بیند.

منبع: APA

استفاده از تکنیک دو صندلی برای پرداختن به تروماهای کودکی و خودانتقادگری (جلسه 1 از 2)

Using the Two-Chair Technique to Address Childhood Trauma and Self-Criticism (Session 1 of 2)

درمانگر: روندا ان. گلدمن

چکیده

دکتر روندا اِن. گلدمن در نخستین جلسه از این مجموعه دو جلسه‌ای، با استفاده از درمان متمرکز بر هیجان و تکنیک دو صندلی به تروماهای دوران کودکی، خودانتقادگری و هیجان‌های پیچیده و پردازش‌نشده مراجع می‌پردازد. درمانگر ابتدا به مراجع کمک می‌کند منشأ پیام‌های انتقادی درونی را در تجربه‌های کودکی و رابطه با پدر شناسایی کند. سپس از طریق جابه‌جایی میان صندلی‌ها، مراجع با نسخه نوجوان خود و بعد با بازنمایی درونی‌شده پدر وارد گفت‌وگو می‌شود. این فرایند به دسترسی تدریجی به غم، خشم، ترس و نیاز به فهمیده‌شدن و مراقبت منجر می‌شود. در پایان جلسه، مراجع می‌تواند خشم خود را آشکارتر بیان کند و ارتباط میان ترس، خاموشی، احساس بی‌قدرتی و خودانتقادگری را روشن‌تر ببیند؛ فرایندی که زمینه را برای ادامه کار هیجانی در جلسه دوم فراهم می‌کند.

منبع: APA

استفاده از تکنیک دو صندلی برای پرداختن به تروماهای دوران کودکی و خودانتقادگری (جلسه 2 از 2)

Using the Two-Chair Technique to Address Childhood Trauma and Self-Criticism (Session 2 of 2)

درمانگر: روندا ان. گلدمن

چکیده

روندا اِن. گلدمن در جلسه دوم از این مجموعه دو جلسه‌ای، ابتدا برداشت‌ها و تأملات مراجع پس از جلسه نخست را مرور می‌کند و سپس با استفاده دوباره از تکنیک دو صندلی، فرایند هیجانی او را عمیق‌تر می‌سازد. مراجع درمی‌یابد که خشمِ مسلط نسبت به پدر، لایه‌هایی از ترس، درد، نیاز به فهمیده‌شدن و باورهای منفیِ درونی‌شده درباره ارزشمندی خود را پوشانده است. در گفت‌وگوی تجربه‌ای با تصویر پدر و سپس با بخش خودمحافظِ درونی، پیام‌های تحقیرکننده و بازدارنده بازسازی و پردازش می‌شوند. کار درمانی به تدریج به موضعی توانمندتر می‌رسد که در آن مراجع مسئولیت این پیام‌ها را از خود جدا می‌کند، احساس می‌کند می‌تواند از آسیب‌پذیری و پیامدهای مواجهه مراقبت کند و بار قضاوت و ترس را به منبع آن بازگرداند. در بخش پایانی، توجه از خشم و ترس به سوگِ رابطه پدرـپسریِ ازدست‌رفته و پذیرش این واقعیت معطوف می‌شود. این فرایند بر اصول درمان متمرکز بر هیجان، از جمله پردازش تجربه‌ای، تحول هیجانی، گسترش خودپنداره و حل‌وفصل هیجانی استوار است.

منبع: APA

شرم و خشم در درمان (بخش 1 از 2)

Shame and Anger in Therapy (Part 1 of 2)

درمانگر: لسلی اس. گرینبرگ

چکیده

در گفت‌وگوی آغازین، دکتر سرین وروار با دکتر لزلی گرینبرگ درباره‌ی درمان متمرکز بر هیجان به‌عنوان رویکردی فراتشخیصی که بر پردازش هیجان تمرکز دارد صحبت می‌کند. سپس گرینبرگ جلسه‌ی اول از دو جلسه را با زنی برگزار می‌کند که به‌عنوان مادر احساس شرم و ناکافی بودن دارد و می‌ترسد با برآورده نکردن انتظارات بالایش، فرزندانش را ناامید کند. گرینبرگ با کار دوصندلی، مراجع را در گفت‌وگویی واقعی با صدای منتقد درونی‌اش قرار می‌دهد و او را به تجربه‌ی عمیق‌تر شرم می‌رساند. مراجع انتظارات بالایش از خود را به تجربه‌های گذشته و پیام‌های خانوادگی پیوند می‌دهد، با خشمش نسبت به خانواده روبه‌رو می‌شود، نیازهایش را بهتر تشخیص می‌دهد و بیان می‌کند، و آشتی میان دو بخش خودش آغاز می‌شود. در پایان، دو درمانگر بخش‌هایی از جلسه را مرور می‌کنند و گرینبرگ بر اهمیت دسترسی به هیجان «در اینجا و اکنونِ» اتاق درمان تأکید می‌کند.

منبع: APA