خیانت

دکتر رابرت دی. انرایت و دکتر ریچارد پی. فیتزگیبونز رویکرد بخشش‌محور خود را در روان‌درمانی توضیح می‌دهند و نشان می‌دهند. در این مدل، بخشش فرایندی برای آشکار کردن و رها کردن خشم نسبت به فردی است که به مراجع آسیب زده، بدون آنکه رفتار آسیب‌زا توجیه یا انکار شود. در جلسهٔ نمایشی، فیتزگیبونز با دی‌اَن، زنی مطلقه و مادر یک پسر هشت‌ساله، کار می‌کند. او از همسر سابقش به‌دلیل بی‌مسئولیتی، حمایت ناکافی از فرزند، وعده‌های شکسته و آسیب‌های مکرر خشمگین است و نگران است این خشم و بی‌اعتمادی به رابطهٔ فعلی‌اش منتقل شود. درمانگر به او کمک می‌کند خشم و آسیب را روشن‌تر ببیند، همسر سابقش را در زمینهٔ زندگی و آسیب‌پذیری‌هایش درک کند، و دربارهٔ ورود آگاهانه به فرایند بخشش تصمیم بگیرد.

در این جلسه، دکتر هایدی ام. لوویت به مراجع کمک می‌کند فقدان اخیر ناشی از پایان یک دوستی مهم ــ یا «جداییِ دوستی» ــ را پردازش کند؛ تجربه‌ای که مراجع آن را «دل‌شکستگی» توصیف می‌کند و معتقد است کمتر درباره آن صحبت می‌شود. لوویت به مراجع کمک می‌کند افکار و هیجان‌های مرتبط با این تغییر مهم در رابطه را گردآوری و روشن بیان کند. سپس با استفاده از روش صندلی خالی، فرصتی فراهم می‌شود تا مراجع مستقیماً با دوستِ غایب و قطع‌کننده ارتباط صحبت کند و افکار و احساس‌های حل‌نشده خود را بیان کند. مراجع بعداً صندلی را عوض می‌کند و از جایگاه دوستی که در ذهن خود تصور می‌کند پاسخ می‌دهد؛ فرایندی که امکان دسترسی به زاویه دید متفاوتی نسبت به سکوت و پایان رابطه را ایجاد می‌کند. درمانگر و مراجع از این روش برای کار روی احساس‌های پیچیده مربوط به پایان رابطه، از جمله سوگ، فقدان، خشم، ابهام و نیاز به حل‌وفصل استفاده می‌کنند تا مراجع بتواند به سمت پذیرش بیشتر و حمل بینش‌های جلسه به زندگی روزمره حرکت کند.

دکتر هایدی ام. لویت با مراجع روی پیامدهای یک جدایی عاطفی اخیر کار می‌کند که او را با تردید نسبت به خود روبه‌رو کرده است. لویت به مراجع کمک می‌کند صدای درونی سخت‌گیر و مضطربی را شناسایی کند که می‌کوشد از طریق انتقاد و قضاوت، او را ایمن نگه دارد. با استفاده از تکنیک دو صندلی، مراجع ابتدا مستقیماً از جایگاه این بخش انتقادگر سخن می‌گوید و سپس با جابه‌جایی صندلی، ترس زیربنایی آن را بیان می‌کند. در جریان گفت‌وگو روشن می‌شود که این بخش منتقد، ترس و کنترل را با مسئولیت‌پذیری و ایمنی پیوند داده است. درمانگر و مراجع امکان راهبردی سازگارانه‌تر را بررسی می‌کنند: افزایش اعتماد به خود، توجه به نمونه‌های قضاوت درست در گذشته و استفاده از تجربه درونی به‌عنوان اطلاعات، به‌جای تنبیه و ترساندن مداوم خود. در پایان، مراجع بخش قوی‌تر و امیدوارتر خود را اصیل‌تر تجربه می‌کند و آن را مبنایی برای پاسخ‌دادن به صدای انتقادگر در آینده می‌بیند.