دوستی

در این جلسه، دکتر شاری گلر در چارچوب درمان هیجان‌مدار با مدی، مراجع جوانی که با خودانتقادی، مقایسه اجتماعی و احساس ناکافی‌بودن دست‌وپنجه نرم می‌کند، گفت‌وگو می‌کند. مراجع توضیح می‌دهد که با وجود پیشرفت تحصیلی و حمایت دوستان، همچنان خود را شایسته موفقیت‌ها و فرصت‌هایش نمی‌داند و تأیید دیگران به‌تنهایی نمی‌تواند احساس ارزشمندی او را پایدار کند. درمانگر با بازتاب تجربه هیجانی، او را به شناخت صدای منتقد درونی و توجه به احساس‌های بدنی دعوت می‌کند. سپس در تمرینی مبتنی بر ذهن‌آگاهی و تصویرسازی، از مراجع می‌خواهد حضور دوستان شفقت‌ورز و پیام‌های حمایتی آن‌ها را تصور کند و امکان شنیدن این پیام‌ها را با صدای درونی خود بررسی کند. در ادامه، راهبردهای عملی خودشفقت‌ورزی، از جمله توجه آگاهانه به هدیه‌های معنادار دوستان، پیاده‌روی با نیت مراقبت از خود و تهیه فهرست پخش موسیقی حمایتگرانه، بررسی می‌شوند. جلسه با مرور تجربه اولین حضور مراجع در روان‌درمانی و انتخاب راهکارهایی برای زندگی روزمره پایان می‌یابد.

در این جلسه، دکتر تِما برایانت-دیویس با نوجوانی گفت‌وگو می‌کند که در مدرسه احساس تنهایی و بی‌تعلقی دارد، رابطه نزدیکش با مادر تحت تأثیر رابطه عاطفی تازه مادر قرار گرفته و پیش‌تر شاهد خشونت خانگی میان والدین بوده است. درمانگر جلسه را با تمرین تنفس و توجه به بدن آغاز می‌کند و سپس به نوجوان کمک می‌کند احساس‌های تنهایی، ناامیدی، ترس، اندوه و نگرانی را بشناسد و به زبان بیاورد. در ادامه، تجربه خشونت خانوادگی، دشواری اعتماد به دیگران، برداشت نوجوان از گروه‌های همسالان و رفتارهای محافظتی او در روابط اجتماعی بررسی می‌شود. بخش محوری مداخله بر شناسایی منابع شفابخش غیردارویی زندگی نوجوان استوار است: موسیقی و آواز، آیین‌ها و خاطرات فرهنگی فیلیپین، معنویت و پیوند اجتماعی. درمانگر با حساسیت فرهنگی به نوجوان کمک می‌کند میان احساس خانه‌بودن، هویت شخصی، تجربه مهاجرت و امکان ارتباط صمیمانه با دیگران پیوند برقرار کند؛ در عین حال، اندوه دوری از سرزمین پیشین را به رسمیت می‌شناسد. در پایان، برای گسترش روابط دوستانه هدفی مشخص تعیین می‌شود: صرف ناهار با یکی از همسالان آشنا. پرداختن به خواب و استراحت نیز برای جلسه بعد مطرح می‌شود. طبق تصریح APA، نقش مراجع را بازیگری بر اساس ترکیبی از موارد بالینی ایفا کرده است.

دکتر سوزان اچ. مک‌دنیل در جلسه سوم به‌طور جداگانه با هر یک از اعضای زوج جوان گفت‌وگو می‌کند تا دیدگاه‌های آنان درباره اختلاف‌ها، فشارهای روزمره، ارتباط عاطفی و آینده رابطه را بشنود. سدریک از آرزوی ازدواج و ساختن رابطه‌ای پایدار سخن می‌گوید؛ کیشا نگران شدت گرفتن مشاجره‌ها، لحن تند گفت‌وگوها و امکان تکرار درگیری فیزیکی است. سپس درمانگر در گفت‌وگوی مشترک بر ضرورت یادگیری مهارت‌های ارتباطی، جلوگیری از تشدید تعارض و تمرین رفتار مسئولانه مستقل از رفتار طرف مقابل تأکید می‌کند. زوج تکلیف قبلی مربوط به کارهای خانه را مرور می‌کنند، درباره دوستان و حمایت جامعه مذهبی صحبت می‌کنند و قرار می‌گذارند برای جلسه بعد موضوعات کوچک و مهم گفت‌وگو را مشخص کنند و هر کدام با رفتاری محبت‌آمیز دیگری را غافلگیر کند.