درمان آدلری (Adlerian Therapy) بر پایه‌ی «روان‌شناسی فردی» آلفرد آدلر، از نخستین همکاران فروید، شکل گرفت. آدلر انسان را موجودی اجتماعی و هدفمند می‌دید که رفتارش بیش از گذشته، با هدف‌ها و «سبک زندگی»اش جهت می‌گیرد؛ و احساس حقارت و تلاش برای جبران آن را از نیروهای اصلی رشد می‌دانست.
در جلسه‌ها درمانگر با مراجع رابطه‌ای برابر و همکارانه می‌سازد، خاطره‌های اولیه، جایگاه در خانواده و ترتیب تولد را بررسی می‌کند تا باورهای خصوصی و «منطق شخصی» او آشکار شود، و با تشویق (Encouragement)، بینش و تمرین رفتارهای تازه به تغییر کمک می‌کند. «علاقه‌ی اجتماعی»، یعنی احساس تعلق و مشارکت در جامعه، نشانه‌ی سلامت روان دانسته می‌شود.
درمان آدلری در مشاوره‌ی مدرسه، فرزندپروری، خانواده‌درمانی و درمان فردی کاربرد گسترده دارد و بسیاری از رویکردهای شناختی و انسان‌گرا از آن الهام گرفته‌اند.
دکتر جان کارلسون، از چهره‌های شناخته‌شده‌ی رویکرد آدلری، با معلم و مربی ورزشی کار می‌کند که از کمال‌گرایی، کار بی‌وقفه و ناتوانی در «نه» گفتن رنج می‌برد و نگران اثر آن بر زندگی زناشویی‌اش است. کارلسون با سنجش سبک زندگی و بررسی خاطرات و فضای خانواده‌ی مراجع (از جمله بیماری مادر در کودکی او)، ریشه‌های این الگو را روشن می‌کند و سپس پیشنهادهای رفتاری کوچک و مشخصی برای تغییر برنامه‌ی روزانه می‌دهد. در بحث پایانی توضیح می‌دهد این جلسه نمونه‌ای از رویکرد نوآدلری و کوتاه‌مدت است. ویدیو یک جلسه‌ی دوم هم دارد که در آن با زن جوانی درباره‌ی تصمیم‌های تحصیلی و شغلی و اعتمادبه‌نفس کار می‌کند.
