روان‌درمانی آدلری رویکردی انسان‌گرایانه و هدف‌محور است که بر تلاش فرد برای موفقیت، ارتباط با دیگران و مشارکت اجتماعی تأکید می‌کند. ترتیب تولد و سبک زندگی در فهم شخصیت اهمیت دارند، اما درمان عمدتاً آینده‌نگر است. در جلسه اصلی، جان کارلسون با یک معلم مرد حدوداً ۳۵ ساله درباره کمال‌گرایی، ساعات کاری طولانی، رقابت و روابط خانوادگی کار می‌کند و چهار مرحله رابطه، ارزیابی، بینش و بازجهت‌دهی را نشان می‌دهد. در جلسه اضافه، با زنی جوان درباره سوگ مادر، استقلال از انتظارات خانواده، هویت شغلی و دشواری در بیان احساسات کار می‌شود.

جان کارلسون با یک زوج متأهل کار می‌کند که پس از پنهان‌کاری شوهر درباره از دست دادن پول در قمار، با مسئله اعتماد دست‌وپنجه نرم می‌کنند. کارلسون ابتدا تاریخچه مسئله را از نگاه هر دو همسر می‌شنود و سپس با توجه به ترتیب تولد و روابط والدین، خانواده‌های اصلی آن‌ها را بررسی می‌کند. او نشان می‌دهد که زوج در حال تکرار الگوهای رابطه‌ای موجود در ازدواج والدین خود هستند. سپس آن‌ها را هدایت می‌کند تا احساساتشان را بیان کنند، آنچه از حرف طرف مقابل شنیده‌اند بازتاب دهند و ببینند که برای داشتن ازدواجی سالم لازم است الگوی رابطه‌ای جاری را تغییر دهند و خود را به‌عنوان یک واحد مشترک، نه دو فرد جدا، تجربه کنند.

دکتر کارلسون با زن و مردی کار می‌کند که بیش از ده سال است ازدواج کرده‌اند و به جدایی فکر می‌کنند. آن‌ها پیش‌تر نزد درمانگران دیگری رفته‌اند و پیام‌های متفاوتی دریافت کرده‌اند. دغدغه اصلی شوهر کار است و همسرش احساس می‌کند دوست‌داشتنی نیست و بار زیادی از رابطه را به تنهایی حمل می‌کند. کارلسون به جای تمرکز صرف بر مشکلات، آنچه در ازدواج آن‌ها کار می‌کند را برجسته می‌کند و ابزارهایی برای مواجهه با موقعیت‌های منفی پیشنهاد می‌دهد؛ از جمله محدودکردن گفت‌وگو درباره مسائل منفی به زمان مشخص هفتگی، پذیرفتن اینکه بعضی اختلاف‌ها هرگز کاملاً حل نمی‌شوند، برنامه‌ریزی زمان دونفره و قرارهای منظم، و نوشتن فهرستی از رفتارهایی که برای هر شریک نشانه محبت و توجه است و مبادله آن فهرست‌ها.

بازسازی امروزی فیلم مشهور «سه رویکرد روان‌درمانی» که در آن «گلوریا» با کارل راجرز، آلبرت الیس و فریتز پرلز جلسه داشت. در این نسخه، یک مراجع واقعی با سه درمانگر برجسته از سه جهت‌گیری نظری کار می‌کند: شناخت‌درمانی با جودیت بک، درمان متمرکز بر هیجان با لزلی گرینبرگ و روان‌درمانی روان‌پویشی با نانسی مک‌ویلیامز. هر درمانگر ابتدا رویکردش را معرفی می‌کند، سپس جلسه‌اش را برگزار می‌کند و در صدای روی تصویر، کارش را شرح می‌دهد. در پایان، سه درمانگر در یک میزگرد درباره‌ی کارشان گفت‌وگو می‌کنند. بینندگان می‌توانند شباهت‌ها و تفاوت‌های کلیدی رویکردهای معاصر و ویژگی‌ها و فنون سه درمانگر برجسته را کنار هم ببینند و مقایسه کنند.

هفت موقعیت کوتاه که در هر کدام یک روان‌شناس برجسته با یک چالش مرزی در رابطه‌ی درمانی روبه‌رو می‌شود؛ مثلاً مراجعی که برای قدردانی هدیه‌ای گران به درمانگر می‌دهد. نقش مراجعان را بازیگرانی با مهارت بداهه‌پردازی و بر پایه‌ی موارد واقعی بازی می‌کنند. درمانگران از پیش نمی‌دانستند با چه موقعیتی روبه‌رو می‌شوند، بنابراین پاسخ‌هایشان خودجوش و بدون تمرین است. این اثر برای برانگیختن بحث درباره‌ی پاسخ مناسب در موقعیت‌های اخلاقیِ دوپهلو طراحی شده و برای کارگاه‌ها، کلاس‌های اخلاق حرفه‌ای و مطالعه‌ی فردی روان‌شناسان، روان‌درمانگران، مشاوران و مددکاران مناسب است.

دکتر استیون هیز، بنیان‌گذار درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، با زنی کار می‌کند که چهار سال است دیالیز می‌شود و سال‌هاست با خانواده‌اش، به‌ویژه انتقادها و قضاوت‌های مادرش، درگیر است. هیز به‌جای پرداختن به جزئیات ماجرا، روی «فرایند» تمرکز می‌کند: این‌که مراجع چگونه در دام قضاوت‌ها و هیجان‌هایش گیر می‌افتد و افکاری مانند «اگر عصبانی شوم، آدم بدی هستم» چطور رفتارش را هدایت می‌کنند. با تمرین‌های گسلش شناختی و روشن کردن ارزش‌ها، فضایی انعطاف‌پذیرتر برای انتخاب‌های مراجع در رابطه‌اش باز می‌کند. در بحث پایانی، هیز و جان کارلسون مؤلفه‌های مدل ACT را در بخش‌هایی از جلسه نشان می‌دهند.

دکتر جان کارلسون، از چهره‌های شناخته‌شده‌ی رویکرد آدلری، با معلم و مربی ورزشی کار می‌کند که از کمال‌گرایی، کار بی‌وقفه و ناتوانی در «نه» گفتن رنج می‌برد و نگران اثر آن بر زندگی زناشویی‌اش است. کارلسون با سنجش سبک زندگی و بررسی خاطرات و فضای خانواده‌ی مراجع (از جمله بیماری مادر در کودکی او)، ریشه‌های این الگو را روشن می‌کند و سپس پیشنهادهای رفتاری کوچک و مشخصی برای تغییر برنامه‌ی روزانه می‌دهد. در بحث پایانی توضیح می‌دهد این جلسه نمونه‌ای از رویکرد نوآدلری و کوتاه‌مدت است. ویدیو یک جلسه‌ی دوم هم دارد که در آن با زن جوانی درباره‌ی تصمیم‌های تحصیلی و شغلی و اعتمادبه‌نفس کار می‌کند.

دکتر جودیت بک در این جلسه ساختار یک جلسه‌ی شناخت‌درمانی را نشان می‌دهد: ابتدا برنامه‌ی جلسه را با مراجع تنظیم می‌کند، تصویری از زندگی روزمره‌ی او به دست می‌آورد و سپس یکی از دشواری‌ها را برای کار انتخاب می‌کنند. مراجع، مادری جوان، میان عقل و احساسش درباره‌ی بازگشت به شریک عاطفی سابق دودل است. بک با پرسش‌های سقراطی شواهد باور «او تغییر خواهد کرد» را بررسی می‌کند و به تصویر منفی مراجع از خودش می‌پردازد. جلسه با تعیین تکلیف خانگی و گرفتن بازخورد از مراجع پایان می‌یابد. در بخش پایانی، بک و جان کارلسون درباره‌ی تفاوت این جلسه با یک جلسه‌ی واقعی و اصول ارزیابی در شناخت‌درمانی گفت‌وگو می‌کنند.