روان‌درمانی کوتاه‌مدت (Brief Psychotherapy) نام خانواده‌ای از درمان‌هاست که در شمار محدودی جلسه، معمولاً کمتر از ۲۰، روی هدف‌های مشخص کار می‌کنند. ریشه‌های آن به کارهای فرنتزی، الکساندر و مالان در سنت روان‌پویشی می‌رسد و بعدها رویکردهایی مانند درمان راه‌حل‌محور، درمان پویشی کوتاه‌مدت فشرده (ISTDP دَوانلو) و درمان‌های راهبردی آن را گسترش دادند.
ویژگی مشترک این درمان‌ها، انتخاب یک «کانون» روشن، فعال بودن درمانگر، استفاده‌ی آگاهانه از زمان و تأکید بر توانمندی‌ها و منابع مراجع است. پایان درمان از همان آغاز در نظر گرفته می‌شود و خود بخشی از کار درمانی است.
روان‌درمانی کوتاه‌مدت برای بحران‌ها، مشکلات مشخص و افرادی که انگیزه‌ی تغییر و توان کار متمرکز دارند مناسب است و پژوهش‌ها نشان داده‌اند بخش بزرگی از بهبود در جلسه‌های نخست درمان رخ می‌دهد.
دکتر جان کارلسون، از چهره‌های شناخته‌شده‌ی رویکرد آدلری، با معلم و مربی ورزشی کار می‌کند که از کمال‌گرایی، کار بی‌وقفه و ناتوانی در «نه» گفتن رنج می‌برد و نگران اثر آن بر زندگی زناشویی‌اش است. کارلسون با سنجش سبک زندگی و بررسی خاطرات و فضای خانواده‌ی مراجع (از جمله بیماری مادر در کودکی او)، ریشه‌های این الگو را روشن می‌کند و سپس پیشنهادهای رفتاری کوچک و مشخصی برای تغییر برنامه‌ی روزانه می‌دهد. در بحث پایانی توضیح می‌دهد این جلسه نمونه‌ای از رویکرد نوآدلری و کوتاه‌مدت است. ویدیو یک جلسه‌ی دوم هم دارد که در آن با زن جوانی درباره‌ی تصمیم‌های تحصیلی و شغلی و اعتمادبه‌نفس کار می‌کند.
