در جلسه پایانیِ مجموعه چهار جلسه‌ای، دکتر دایانا فوشا با مرد جوانی که با پریشانی وجودی و رابطه‌ای روبه‌روست کار می‌کند. او در چارچوب روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته از مداخلات اینجا و اکنون، تمرکز هیجانی، خیال‌پردازی، خودافشایی درمانگر و ذهن‌آگاهی استفاده می‌کند. پس از مرور تکلیف، فوشا مراجع را در تجربه عمیق‌تر درد، خشم و احساس گناه حمایت می‌کند و به او کمک می‌کند روایت تازه‌ای از زندگی و امکان‌های خود بسازد. در بخش پایانی، مراجع نمونه‌هایی از رشد خود از آغاز درمان را بیان می‌کند و درمانگر و مراجع درباره تجربه کار مشترک بازخورد می‌دهند.

در سومین جلسه از مجموعه چهار جلسه‌ای، دکتر دایانا فوشا با مرد جوانی که پریشانی وجودی و رابطه‌ای دارد کار می‌کند. او در چارچوب روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته از تمرکز هیجانی، ذهن‌آگاهی، بی‌واسطگی، بازخورد، چالش، خودافشایی درمانگر، تفسیر و بازقاب‌بندی استفاده می‌کند. در طول جلسه، فوشا با بهره‌گیری از رابطه درمانگر ـ مراجع، مسائل رابطه‌ای و وجودی کنونی مراجع را به تجربه‌های خانواده مبدأ پیوند می‌دهد. در پایان، تکلیف‌هایی برای ادامه کار تعیین می‌شود و درمانگر و مراجع تجربه جلسه را مرور می‌کنند.

در دومین جلسه از مجموعه چهار جلسه‌ای، دکتر دایانا فوشا با رویکرد روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته با مرد جوانی کار می‌کند که با پریشانی وجودی و رابطه‌ای مواجه است. پس از مرور تأملات مراجع از جلسه قبل، گفت‌وگو به سکسوالیته، روابط عاشقانه پیشین و جنبه‌های شخصی و حرفه‌ای زندگی او در ارتباط با مسئله اصلی کشیده می‌شود. فوشا با استفاده از تمرکز هیجانی، بی‌واسطگی، بازخورد، چالش، تداعی آزاد و سکوت، باور عمیق مراجع به بار بودن برای دیگران و تجربه رنج وجودی را بررسی می‌کند. او از رابطه درمانی برای کندکردن فرایند، مکث و تجربه کامل‌تر هیجان‌ها و حس‌های بدنی استفاده می‌کند. در پایان، از مراجع درباره تجربه جلسه بازخورد می‌گیرد و تکلیف تعیین می‌کند.

در نخستین جلسه از مجموعه چهار جلسه‌ای، دکتر دایانا فوشا با مرد جوان سفیدپوست و دگرجنس‌گرایی کار می‌کند که با پریشانی وجودی و رابطه‌ای روبه‌روست. فوشا با به‌کارگیری روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته و فنونی مانند بی‌واسطگی، تمرکز هیجانی، سکوت، بازخورد مشاهده‌ای و کار در اینجا و اکنون، مراجع را به تعمیق تجربه هیجان‌ها هدایت می‌کند؛ توجه او را به حس‌های بدنی جلب می‌کند و به او کمک می‌کند برای حالت‌های عاطفی خود معنا بیابد. در طول جلسه، تجربه‌های انزوا، احساس گناه، غم و بی‌ارزشی آشکار می‌شوند. در پایان نیز درمانگر و مراجع تجربه خود از کارکردن با یکدیگر را بازتاب می‌دهند.