شرم: خودانتقادگری و کار دوصندلی

دکتر روندا اِن. گلدمن در نخستین جلسه از این مجموعه دو جلسه‌ای، با استفاده از درمان متمرکز بر هیجان و تکنیک دو صندلی به تروماهای دوران کودکی، خودانتقادگری و هیجان‌های پیچیده و پردازش‌نشده مراجع می‌پردازد. درمانگر ابتدا به مراجع کمک می‌کند منشأ پیام‌های انتقادی درونی را در تجربه‌های کودکی و رابطه با پدر شناسایی کند. سپس از طریق جابه‌جایی میان صندلی‌ها، مراجع با نسخه نوجوان خود و بعد با بازنمایی درونی‌شده پدر وارد گفت‌وگو می‌شود. این فرایند به دسترسی تدریجی به غم، خشم، ترس و نیاز به فهمیده‌شدن و مراقبت منجر می‌شود. در پایان جلسه، مراجع می‌تواند خشم خود را آشکارتر بیان کند و ارتباط میان ترس، خاموشی، احساس بی‌قدرتی و خودانتقادگری را روشن‌تر ببیند؛ فرایندی که زمینه را برای ادامه کار هیجانی در جلسه دوم فراهم می‌کند.

دکتر جان کارلسون، از چهره‌های شناخته‌شده‌ی رویکرد آدلری، با معلم و مربی ورزشی کار می‌کند که از کمال‌گرایی، کار بی‌وقفه و ناتوانی در «نه» گفتن رنج می‌برد و نگران اثر آن بر زندگی زناشویی‌اش است. کارلسون با سنجش سبک زندگی و بررسی خاطرات و فضای خانواده‌ی مراجع (از جمله بیماری مادر در کودکی او)، ریشه‌های این الگو را روشن می‌کند و سپس پیشنهادهای رفتاری کوچک و مشخصی برای تغییر برنامه‌ی روزانه می‌دهد. در بحث پایانی توضیح می‌دهد این جلسه نمونه‌ای از رویکرد نوآدلری و کوتاه‌مدت است. ویدیو یک جلسه‌ی دوم هم دارد که در آن با زن جوانی درباره‌ی تصمیم‌های تحصیلی و شغلی و اعتمادبه‌نفس کار می‌کند.

روان‌درمانی آدلری رویکردی انسان‌گرایانه و هدف‌محور است که بر تلاش فرد برای موفقیت، ارتباط با دیگران و مشارکت اجتماعی تأکید می‌کند. ترتیب تولد و سبک زندگی در فهم شخصیت اهمیت دارند، اما درمان عمدتاً آینده‌نگر است. در جلسه اصلی، جان کارلسون با یک معلم مرد حدوداً ۳۵ ساله درباره کمال‌گرایی، ساعات کاری طولانی، رقابت و روابط خانوادگی کار می‌کند و چهار مرحله رابطه، ارزیابی، بینش و بازجهت‌دهی را نشان می‌دهد. در جلسه اضافه، با زنی جوان درباره سوگ مادر، استقلال از انتظارات خانواده، هویت شغلی و دشواری در بیان احساسات کار می‌شود.

دکتر استیون هیز، بنیان‌گذار درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، با زنی کار می‌کند که چهار سال است دیالیز می‌شود و سال‌هاست با خانواده‌اش، به‌ویژه انتقادها و قضاوت‌های مادرش، درگیر است. هیز به‌جای پرداختن به جزئیات ماجرا، روی «فرایند» تمرکز می‌کند: این‌که مراجع چگونه در دام قضاوت‌ها و هیجان‌هایش گیر می‌افتد و افکاری مانند «اگر عصبانی شوم، آدم بدی هستم» چطور رفتارش را هدایت می‌کنند. با تمرین‌های گسلش شناختی و روشن کردن ارزش‌ها، فضایی انعطاف‌پذیرتر برای انتخاب‌های مراجع در رابطه‌اش باز می‌کند. در بحث پایانی، هیز و جان کارلسون مؤلفه‌های مدل ACT را در بخش‌هایی از جلسه نشان می‌دهند.