جستجو

اتو کرنبرگ در یک نمایش بالینی از مصاحبهٔ ساختاری، با مراجعی ۴۲ساله گفت‌وگو می‌کند که از تعارض با مدیر جدید، احساس محدودشدن استقلال شغلی و تنش در رابطهٔ زناشویی پس از تولد فرزند سخن می‌گوید. ویدیو نشان می‌دهد چگونه پرسش‌های بالینی به ارزیابی سازمان شخصیت، دفاع‌ها، روابط ابژه و شیوهٔ ادراک خود و دیگران کمک می‌کنند. این ویدیو بخش نخست یک اجرای آموزشی است و برای تشخیص مستقل یا تعمیم به همهٔ مراجعان کافی نیست.

نانسی مک‌ویلیامز چارچوبی برای شناخت شخصیت و ارزیابی روان‌پویشی ارائه می‌کند که تنها به فهرست نشانه‌ها محدود نیست. او تفاوت میان سطوح سازمان شخصیت، پیوستار کارکرد سالم تا مشکلات شدیدتر، کارکرد در سطح مرزی و روان‌پریشانه و شیوهٔ استفاده از این مفاهیم در جلسات درمانی را توضیح می‌دهد. این ویدیو برای آموزش صورت‌بندی مورد و فهم زمینهٔ شخصیتی مراجع مناسب است؛ تشخیص نهایی باید بر پایهٔ ارزیابی جامع بالینی صورت گیرد.

در این ویدئو، دکتر جوآن دیویدسون، دکتر ژاکلین بی. پرسنز و دکتر مایکل ای. تامپکینز کاربرد «ثبت افکار» را در درمان شناختی‌رفتاری توضیح و نمایش می‌دهند. ثبت افکار به مراجع کمک می‌کند ببیند چگونه افکار منفی او به احساس‌های منفی و رفتارهای ناسازگارانه منجر می‌شوند. همچنین ثبت افکار می‌تواند برای ایجاد تغییر در این الگو به کار رود. ویدئو مبانی این دو کاربرد ثبت افکار را توضیح می‌دهد و برای هرکدام یک نمایش بالینی ارائه می‌کند.

در این مصاحبه آرشیوی روان‌پزشکی، ناشر نمونه‌ای از تجربه توهم‌های شنیداری و بویایی همراه با هذیان‌های گزند و آسیب را معرفی می‌کند. طبق توضیح صفحه ویدیو، با وجود آشفتگی در محتوای فکر، سازمان‌یافتگی فرایند تفکر و نحوه بیان فرد در مصاحبه تا حد زیادی محفوظ است. این تمایز آموزشی میان «محتوای فکر» و «فرایند فکر» محور اصلی معرفی ویدیو است. عنوان انگلیسی از تعبیر تاریخی Chronic Hallucinatory Psychosis استفاده می‌کند. این واژه به‌تنهایی نباید تشخیص جدید یا معادل قطعی یک اختلال مشخص در طبقه‌بندی‌های فعلی قلمداد شود. محتوای ثبت‌شده از توضیح ناشر استخراج شده است و به‌منزله ارزیابی بالینی مستقل یا تشخیص فرد حاضر در فیلم نیست.

سه صاحب‌نظر از سه سنت درمانی، یعنی درمان متمرکز بر هیجان (لزلی گرینبرگ)، روان‌درمانی روان‌پویشی (نورکا مالبرگ) و درمان شناختی‌رفتاری (مایکل تامپکینز)، در یک میزگرد درباره‌ی جایگاه هیجان در کار بالینی گفت‌وگو می‌کنند. آن‌ها با تماشای بخش‌هایی از جلسه‌های درمانی هر رویکرد، شباهت‌ها و تفاوت‌ها را کنار هم می‌گذارند: اهمیت برانگیختگی هیجانی در جلسه، آگاهی درمانگر از هیجان‌های خودش، اینکه هیجان از کجا می‌آید و چگونه مفهوم‌پردازی می‌شود. پرسش محوری گفت‌وگو این است که چرا این مدل‌ها این‌قدر متفاوت شکل گرفته‌اند و آیا می‌توان به یک مدل مشترک رسید. این قسمت پایانی مجموعه‌ی «هیجان در روان‌درمانی» است.

سیگموند کارترود با جان گاندرسن، از پژوهشگران اثرگذار در شناخت اختلال شخصیت مرزی، دربارهٔ ویژگی‌های بالینی، مفهوم‌پردازی و دشواری‌های تشخیص و درمان این اختلال گفت‌وگو می‌کند. این مصاحبه برای آشنایی با تاریخ تحول دیدگاه‌های بالینی دربارهٔ شخصیت مرزی و نگاه یک متخصص برجسته مفید است. مطالب گفت‌وگو جایگزین ارزیابی تشخیصی فردی یا راهنمای درمانی به‌روز نیست.

فرانک یومنس در این درس مقدماتی، ویژگی‌های شخصیت، سطح سازمان شخصیت و تفاوت‌های مهم میان کارکرد سالم، نوروتیک، مرزی و روان‌پریشانه را از منظر روان‌پویشی توضیح می‌دهد. او ارتباط این مفاهیم را با فهم بالینی اختلال شخصیت مرزی و خودشیفتگی و اصول روان‌درمانی متمرکز بر انتقال بررسی می‌کند. تأکید درس بر صورت‌بندی عمیق‌تر مشکلات شخصیت است و این مفاهیم را نباید بدون ارزیابی تخصصی به افراد نسبت داد.

درمان شناختی‌رفتاری (CBT) یکی از رویکردهای اصلی روان‌درمانی است که بر نقش افکار و تأثیر آن‌ها بر رفتار و هیجان تمرکز دارد. در الگوی آسیب‌شناسی روانی این رویکرد، باورهای ناکارآمد و شناخت‌های وابسته به موقعیت می‌توانند پیامدهای هیجانی و رفتاری را شکل دهند و این پیامدها به نوبه خود باورهای منفی و الگوهای فکری ناکارآمد را تقویت کنند. در این ویدیو کیت اس. دابسون، با استفاده از بخش‌های انتخاب‌شده از جلسات واقعی روان‌درمانی، جنبه‌های مختلف اجرای درمان شناختی‌رفتاری را توضیح می‌دهد؛ از جمله شرایط زمینه‌ساز درمان مانند رابطه درمانی، ملاحظات کاربرد فنون و خود فنون. محورهای آموزشی ویدیو شامل ایجاد اتحاد درمانی، مفهوم‌پردازی مورد، آموزش روانی، تعیین تکلیف خانگی و ارزیابی افکار خودکار است.

در این جلسه، دکتر دیوید اِن. الکینز با رویکرد روان‌درمانی انسان‌گرا و تأکید بر عوامل مشترک روان‌درمانی با مردی آفریقایی‌تبار آمریکایی در دهه سوم زندگی بزرگسالی او کار می‌کند. مراجع، وکیلی موفق و مجرد است که با وجود پیشرفت حرفه‌ای، از شغل کنونی خود احساس رضایت و تحقق شخصی ندارد و برای تغییر احتمالی مسیر شغلی اضطراب را تجربه می‌کند. او همچنین درباره مجرد بودن، نداشتن خانواده‌ای از آنِ خود، مقایسه با برادران متأهلش و آرزوی تشکیل خانواده سخن می‌گوید. الکینز با فضایی گرم، حمایتگر و پذیرا و از طریق پرسش‌های باز به بررسی احساس‌های مراجع، معنای موفقیت، ارزش‌های شخصی، تمایل به خدمت اجتماعی و هویت نژادی او می‌پردازد. درمانگر تفاوت نژادی میان خود و مراجع را با حساسیت و شفافیت مطرح می‌کند و در پایان، برای ارزیابی کیفیت رابطه درمانی و میزان درک‌شدن، از مراجع بازخورد می‌خواهد. بر اساس توضیح APA، نقش مراجع را یک بازیگر با اتکا به ترکیبی از اطلاعات پرونده‌های بالینی اجرا می‌کند؛ بنابراین این ویدیو نمایش بالینی است، نه ثبت یک جلسۀ درمان واقعی با مراجع شناسایی‌شده.

این ویدیو بخش‌هایی از یک مصاحبهٔ آرشیوی را با فردی که در عنوان ویدیو «روان‌آزار» معرفی شده است نمایش می‌دهد و دربارهٔ الگوهای رفتاری مرتبط با بی‌اعتنایی به حقوق دیگران بحث می‌کند. از نظر علمی باید میان اصطلاح روان‌آزاری، اختلال شخصیت ضداجتماعی و قضاوت رسانه‌ای دربارهٔ یک فرد تفاوت گذاشت. تشخیص بالینی، هویت مصاحبه‌شونده و زمینهٔ کامل گفت‌وگو از روی توضیحات این نسخه به‌طور مستقل احراز نشده است.

قسمت اول از نسخه دو‌بخشی «گروه‌درمانی بیماران بستری» است که بخش دوم مجموعه آموزشی سه‌جلدی «درک و شناخت روان‌درمانی گروهی» با حضور اروین د. یالوم محسوب می‌شود. بر اساس معرفی رسمی مجموعه، این اثر مدل اداره جلسات گروه‌درمانی در بخش‌های بستری روان‌پزشکی را نمایش می‌دهد. محتوای کلی نسخه کامل شامل یک جلسه گروه‌درمانی و توضیحات یالوم درباره ساختار جلسه و تصمیم‌های درمانی است؛ جلسه به سه مرحله آغاز، تعیین دستور جلسه و پرداختن به دستور جلسه تقسیم می‌شود. منابع موجود مشخص نمی‌کنند که کدام صحنه‌ها و مداخلات در کدام‌یک از دو قسمت ارائه شده‌اند؛ ازاین‌رو، تقسیم‌بندی اختصاصی محتوا برای این قسمت درج نشده است.

اتو کرنبرگ دشواری‌های درمان مراجعانی را بررسی می‌کند که ویژگی‌های خودشیفتگی یا آسیب‌شناسی شخصیت دارند؛ از جمله تأثیر تصویر خود، دفاع‌های روانی و الگوهای رابطه‌ای بر اتحاد درمانی. او همچنین به ارزیابی شدت اختلالات شخصیت، کارکرد خود و روابط بین‌فردی و برخی رویکردهای درمانی اشاره می‌کند. این گفت‌وگوی آموزشی نباید به این برداشت منجر شود که همهٔ افراد دارای صفات خودشیفتگی یکسان‌اند یا درمان آن‌ها ناممکن است.

در این ویدئو، دکتر جوآن دیویدسون، دکتر ژاکلین بی. پرسنز و دکتر مایکل ای. تامپکینز ساختار یک جلسه معمول درمان شناختی‌رفتاری را توضیح و نمایش می‌دهند. ویدئو مؤلفه‌های جلسه، منطق نظری و پشتوانه تجربیِ استفاده از ساختار، و یک نمایش بالینی را پوشش می‌دهد. مراحل اصلی شامل آشنا کردن مراجع با ساختار جلسه، چک‌این، تنظیم دستور جلسه، مرور تکلیف خانگی، کار روی موضوعات اصلی، جمع‌بندی‌های دوره‌ای، تعیین تکلیف، جمع‌بندی نهایی و گرفتن بازخورد است.

دکتر رابرت دی. انرایت و دکتر ریچارد پی. فیتزگیبونز رویکرد بخشش‌محور خود را در روان‌درمانی توضیح می‌دهند و نشان می‌دهند. در این مدل، بخشش فرایندی برای آشکار کردن و رها کردن خشم نسبت به فردی است که به مراجع آسیب زده، بدون آنکه رفتار آسیب‌زا توجیه یا انکار شود. در جلسهٔ نمایشی، فیتزگیبونز با دی‌اَن، زنی مطلقه و مادر یک پسر هشت‌ساله، کار می‌کند. او از همسر سابقش به‌دلیل بی‌مسئولیتی، حمایت ناکافی از فرزند، وعده‌های شکسته و آسیب‌های مکرر خشمگین است و نگران است این خشم و بی‌اعتمادی به رابطهٔ فعلی‌اش منتقل شود. درمانگر به او کمک می‌کند خشم و آسیب را روشن‌تر ببیند، همسر سابقش را در زمینهٔ زندگی و آسیب‌پذیری‌هایش درک کند، و دربارهٔ ورود آگاهانه به فرایند بخشش تصمیم بگیرد.

در این گفتار تصویری تاریخی که به سال ۱۹۶۰ نسبت داده شده است، کارل راجرز درباره ماهیت کار مشاور و روان‌درمانگر و ویژگی‌های رابطه‌ای سخن می‌گوید که می‌توانند به مراجع در مسیر تغییر کمک کنند. او با مرور تجربه حرفه‌ای خود توضیح می‌دهد که تشخیص مشکلات، تبیین علت آن‌ها یا ارائه توصیه‌های مستقیم، به‌تنهایی برای ایجاد تغییر کافی نیستند؛ آنچه از دید او اهمیت بنیادی دارد، فضای روان‌شناختی و کیفیت رابطه‌ای است که درمانگر با مراجع پدید می‌آورد. راجرز در توصیف ابزارهای کارش به صندلی مراجع، دستگاه ضبط گفت‌وگو، دستمال کاغذی و، مهم‌تر از همه، خودِ درمانگر اشاره می‌کند. سپس بر اصالت و واقعی‌بودن درمانگر، پذیرش و توجه مثبت به مراجع، گرمی رابطه و کوشش برای درک همدلانه جهان ذهنی او تأکید می‌ورزد. وی توضیح می‌دهد که درمانگر چگونه می‌تواند به جای پنهان‌شدن پشت نقش حرفه‌ای یا قضاوت‌کردن، حضوری شفاف و پذیرنده داشته باشد و در عین حال بداند که نگرش‌های مثبت او ممکن است فوراً از سوی هر مراجعی درک نشوند. بخش دیگری از گفتار به تجربه‌های بالینی و اشاره به پژوهش درباره ارتباط ویژگی‌های درمانگر با پیامدهای روان‌درمانی اختصاص دارد. این ویدیو برای شناخت مبانی تاریخی و رابطه‌محور رویکرد راجرز ارزش آموزشی دارد. این معرفی، خلاصه موضوعی گفتار بر اساس توضیح منتشرکننده و متن پیاده‌سازی‌شده در دسترس است؛ متن یا زیرنویس کامل ویدیو نیست.

روان‌درمانی آدلری رویکردی انسان‌گرایانه و هدف‌محور است که بر تلاش فرد برای موفقیت، ارتباط با دیگران و مشارکت اجتماعی تأکید می‌کند. ترتیب تولد و سبک زندگی در فهم شخصیت اهمیت دارند، اما درمان عمدتاً آینده‌نگر است. در جلسه اصلی، جان کارلسون با یک معلم مرد حدوداً ۳۵ ساله درباره کمال‌گرایی، ساعات کاری طولانی، رقابت و روابط خانوادگی کار می‌کند و چهار مرحله رابطه، ارزیابی، بینش و بازجهت‌دهی را نشان می‌دهد. در جلسه اضافه، با زنی جوان درباره سوگ مادر، استقلال از انتظارات خانواده، هویت شغلی و دشواری در بیان احساسات کار می‌شود.

خانواده‌درمانی مبتنی بر دلبستگی (ABFT) با هدف ترمیم گسست‌های بین‌فردی و بازسازی روابط امن، حمایتگر و محافظت‌کننده از نظر هیجانی میان اعضای خانواده طراحی شده است. این رویکرد به نیاز رشدی نوجوان برای هم‌زمانی دلبستگی و خودمختاری توجه ویژه دارد و می‌کوشد درون جلسه درمان تجربه‌های اصلاحی دلبستگی ایجاد کند. در این ویدئو، دکتر گای دایموند اصول، راهبردهای بالینی، مبانی نظری و شواهد پژوهشی ABFT را توضیح می‌دهد و در جلسه نمایشی با مادر، پدر و دختر نوجوانی کار می‌کند که با افسردگی و سابقه اقدام به خودکشی مواجه است. تمرکز جلسه نخست از مدیریت نشانه‌ها و رفتار به بازسازی اعتماد، کاهش تنهایی هیجانی و ایجاد یک ساختار خانوادگی امن‌تر منتقل می‌شود.

در این برنامه، دکتر کریستوفر مارتل در گفت‌وگو با دکتر آلیس کوین تاریخچه، پشتوانه پژوهشی و اصول محوری فعال‌سازی رفتاری را توضیح می‌دهد و سپس یک جلسه نمایشی با مراجعی اجرا می‌کند که شغل خود را از دست داده است. مراجع از دشواری یافتن کار جدید و تجربه افسردگی، اضطراب و خشم می‌گوید. مارتل با استفاده از یک نمودار دیواری، اثر فقدان شغل بر خلق و رفتار را به‌صورت مشارکتی صورت‌بندی می‌کند، ارزش‌های اصلی مراجع را شناسایی می‌کند و به‌جای یک برنامه خشک، «منویی» انعطاف‌پذیر از فعالیت‌های معنادار می‌سازد تا او دوباره با زندگی درگیر شود. در بخش مرور جلسه نیز لحظات کلیدی از جمله اعتباربخشی به درماندگی در برابر شرایط بیرونی، مفهوم هم‌ارزهای کارکردی، عمل‌کردن از بیرون به درون و نقش فعالیت معنادار در بازپس‌گرفتن حس خود و عاملیت تحلیل می‌شوند.

دکتر مایکل دی. یاپکو در این برنامه آموزشی ابتدا در گفت‌وگو با جان کارلسون، افسردگی را پدیده‌ای چندبعدی معرفی می‌کند و درباره نقش سبک شناختی، ناامیدی، انتظار بهبود، مهارت حل مسئله و راهبردهای شناختی‌رفتاری، راهبردی و هیپنوتیزمی توضیح می‌دهد. سپس در جلسه‌ای واحد با آمیکو، زن ۴۶ساله آمریکایی آسیایی‌تبار که در پی جدایی از همسر، از دست دادن خانه و شغل و کاهش روابط اجتماعی با افسردگی شدید و احساس درماندگی دست‌وپنجه نرم می‌کند، گفت‌وگو می‌کند. درمانگر ضمن شناخت شرایط فعلی و سوابق درمانی، تلاش می‌کند توجه او را از نشخوار درباره فقدان‌های گذشته به امکانات آینده، اهداف واقع‌بینانه، انتخاب‌های عملی و بازسازی زندگی معطوف کند. بخش مهمی از جلسه به تصویرسازی هدایت‌شده و تلقین‌های هیپنوتیزمی با محور «قدرت انتخاب» اختصاص دارد. در گفت‌وگوی پایانی، کارلسون و یاپکو بخش‌هایی از جلسه را بازبینی کرده و درباره سبک شناختی کلی‌نگر، فعال‌سازی رفتاری، آموزش روان‌شناختی، چالش شناخت‌ها و جایگاه هیپنوتیزم و دارو صحبت می‌کنند. همچنین به سابقه اقدام به خودکشی اشاره می‌شود و یاپکو می‌پذیرد که ارزیابی مستقیم خطر خودکشی در جلسه اقدام بالینی مناسب‌تری بود.

درمان بازسازی بین‌فردی (IRT) مؤلفه‌هایی از نظریه‌های زیستی و روان‌کاوانه دلبستگی را در یک مدل صورت‌بندی مورد ادغام می‌کند که نشانه‌ها را در نسبت با ادراک مراجع از امنیت و تهدید توضیح می‌دهد. درمان مجموعه‌ای از مراحل دارد و انتخاب مداخله بر اساس صورت‌بندی مورد و مرحله فرایند درمان انجام می‌شود. در این برنامه، دکتر لورنا اسمیت بنجامین با زن مجرد ۱۹ساله‌ای با اضطراب شدید کار می‌کند که پس از اقدام به خودکشی بستری شده است. او می‌کوشد جهان ذهنی مراجع را بفهمد و به او کمک کند از احساس ناامیدی و دیده‌نشدن به سمت عاملیت و شکل‌دادن یک خود مستقل حرکت کند. مراجع توسط بازیگر و بر پایه ترکیبی از شرح موارد بالینی بازنمایی شده است.

درمان شناختی‌رفتاری (CBT) برای افسردگی در سالمندی، با تمرکز بر مسائل کنونی و حل مسئله، رویکردی مناسب و مؤثر است. پژوهش‌های تجربی اولیه و مطالعات بعدی از اثربخشی CBT استاندارد و انطباق‌یافته با نیازهای سالمندان حمایت کرده‌اند. در این ویدیو دکتر دولورس گلگر-تامپسون (Dolores Gallagher-Thompson) با زنی سالمند مبتلا به افسردگی کار می‌کند و هم‌زمان با ایجاد رابطه درمانی مؤثر، مؤلفه‌های فنی CBT را نشان می‌دهد. در مصاحبه آغازین با جان کارلسون، درباره موانع مراجعه سالمندان، آموزش روان‌شناختی، مهارت‌آموزی، تکالیف و پایان تدریجی درمان صحبت می‌شود. در جلسه بالینی، فشار مراقبت از دیگران، سوگ‌های متعدد، تنهایی، اختلال خواب و غفلت از نیازهای خود بررسی می‌شوند. درمانگر با شناسایی باور «دیگران مقدم‌اند»، برنامه‌ریزی فعالیت‌های لذت‌بخش، زمان‌بندی روزانه و تمرین مراقبت از خود را پیشنهاد می‌دهد. گفت‌وگوی پایانی نیز مداخلات و کاربرد CBT در این گروه سنی را مرور می‌کند.

دکتر جان کارلسون، از چهره‌های شناخته‌شده‌ی رویکرد آدلری، با معلم و مربی ورزشی کار می‌کند که از کمال‌گرایی، کار بی‌وقفه و ناتوانی در «نه» گفتن رنج می‌برد و نگران اثر آن بر زندگی زناشویی‌اش است. کارلسون با سنجش سبک زندگی و بررسی خاطرات و فضای خانواده‌ی مراجع (از جمله بیماری مادر در کودکی او)، ریشه‌های این الگو را روشن می‌کند و سپس پیشنهادهای رفتاری کوچک و مشخصی برای تغییر برنامه‌ی روزانه می‌دهد. در بحث پایانی توضیح می‌دهد این جلسه نمونه‌ای از رویکرد نوآدلری و کوتاه‌مدت است. ویدیو یک جلسه‌ی دوم هم دارد که در آن با زن جوانی درباره‌ی تصمیم‌های تحصیلی و شغلی و اعتمادبه‌نفس کار می‌کند.

درمان فمینیستی چندفرهنگی رویکردی توانمندساز در کار با دختران نوجوان رنگین‌پوست است که هم‌زمان به جنسیت، فرهنگ، هویت، تبعیض و شرایط اجتماعی توجه می‌کند. دکتر تیما برایانت-دیویس (Thema Bryant-Davis) در گفت‌وگو با دکتر Maysa Akbar مبانی و کاربرد این رویکرد را معرفی می‌کند و سپس جلسه‌ای از درمان از راه دور با نوجوانی به نام Nia را نشان می‌دهد. در جلسه، مراجع درباره تجربه تمسخر موی طبیعی خود در جشن مدرسه، اضطراب، احساس طرد از سوی دوستان و دشواری یافتن فضایی برای تعلق فرهنگی صحبت می‌کند. درمانگر با توجه به زمینه نژادی و جنسیتی تجربه مراجع، از همدلی، کاوش هیجان، تنفس آرام‌ساز، بازتعریف زیبایی، گفت‌وگوی جرئت‌مندانه با دوستان، ایجاد پیوندهای فرهنگی و حمایت از خودتعریفی و توانمندی او استفاده می‌کند. در پایان، دو متخصص بخش‌هایی از جلسه را از نظر آگاهی فرهنگی و راهبردهای بالینی تحلیل می‌کنند.

این ویدیوی آموزشی از مجموعه APA Psychotherapy Stimulus Series، نمونه‌هایی منتخب از جلسات درمانی واقعی با مراجعان مرد را به همراه تحلیل مت انگلار-کارلسون (Matt Englar-Carlson) ارائه می‌کند. ورود و تداوم حضور مردان در روان‌درمانی ممکن است با موانعی مانند نگرانی از قضاوت شدن، دشواری آشکارسازی آسیب‌پذیری، فشار هنجارهای مردانگی، احساس شرم و تردید درباره مفید بودن درمان همراه باشد. برنامه در قالب پانزده نمونه بالینی، راهبردهایی مانند فراهم‌سازی احساس امنیت در شروع درمان، گفت‌وگوی مقدماتی، توجه به هویت مردانه و پیشینه فرهنگی، تقویت اتحاد درمانی، معتبرشناسی تجربه مراجع، احترام به سرعت افشاگری هیجانی، توجه به توانمندی‌ها و الگوهای مردانه اجتماعی‌شدن و گوش‌دادن به خواست مراجع را نشان می‌دهد. گفت‌وگوی پایانی بر اهمیت رابطه درمانی و تجربه مثبت از کمک‌گرفتن برای تداوم مراجعه تأکید می‌کند. طبق توضیح APA، این ویدیو حاوی مراجعان واقعی در جلسات درمانی واقعی است.

در این برنامه ویدیویی، دکتر کارن کرانز شیوه خود را در روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته (AEDP) در نخستین جلسه با یک مراجع نشان می‌دهد. در AEDP، ورود هیجانی مراجع به رابطه درمانی و شکل‌دادن به دلبستگی ایمن با درمانگری قابل‌اعتماد اهمیت اساسی دارد؛ رابطه‌ای که با تنظیم هیجان در تعامل دو‌نفره و کاهش تجربه تنها ماندن مراجع در برابر هیجان‌های دشوار، به‌صورت مشترک ساخته می‌شود. رویکرد دکتر کرانز علاوه بر مشکلات و نشانه‌ها، بر پیامدهای شفابخش و ظرفیت‌های تحول تأکید می‌کند. در این رابطه امن، مراجع تشویق می‌شود تجربه‌ای درونی و تحول‌آفرین را آغاز کند و هیجان‌هایی را بشناسد و ابراز کند که پیش‌تر به‌تنهایی تجربه‌کردن آن‌ها برایش بیش از حد طاقت‌فرسا بوده است. در نمایش بالینی، دکتر کرانز با تمرکز بر سازوکارهای عصب‌زیستی تحول، به مراجع کمک می‌کند به تجربه‌ای تازه از ارتباط امن، پردازش هیجان و امکان تغییر شفابخش نزدیک شود. ویدیو علاوه بر جلسه کامل، مصاحبه آغازین و تحلیل آموزشی قسمت‌هایی از جلسه را دربر می‌گیرد.

از دیدگاه روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته (AEDP)، تجربه تروما زمانی شکل می‌گیرد که فرد در برابر تجربه‌ای عاطفیِ طاقت‌فرسا، به‌شکلی تحمل‌ناپذیر تنها بماند. AEDP برای کمک به مراجعانی که با پیامدهای چنین تروماهایی زندگی می‌کنند، بر ساخت مشترک رابطه‌ای درمانی تأکید دارد که در آن پیوند دلبستگی ایمن میان درمانگر و مراجع شکل می‌گیرد و تجربه عاطفیِ تروما در بستر رابطه‌ای عمیقاً مراقبت‌کننده کاوش می‌شود. این روان‌درمانی غیرآسیب‌شناسانه و متمرکز بر دلبستگی، هیجان و تحول، تجربه بدنیِ عاطفه را در مرکز فرایند تغییر قرار می‌دهد. در این ویدئو، پس از معرفی و پرسش‌وپاسخ با پنل سلامت روان، دکتر سوآن پیلیرو AEDP را با زنی سالمند و آفریقایی‌آمریکایی با سابقه گسترده تروماهای پیچیده نشان می‌دهد و سپس بخش‌هایی از جلسه را همراه پنل تحلیل می‌کند.

در این برنامه ویدیویی، دکتر ساموئل اف. میکائیل و دکتر جورجو ای. تاسکا رویکرد خود به گروه‌درمانی با «روان‌درمانی گروهی روان‌پویشی ـ بین‌فردی» (GPIP) را معرفی و نمایش می‌دهند؛ مدلی فراتشخیصی برای مفهوم‌پردازی اختلال‌ها و مسائلی که افراد را به روان‌درمانی می‌آورند. این رویکرد، مدل‌های روان‌پویشی، مبتنی بر دلبستگی و بین‌فردی را در چارچوبی منسجم یکپارچه می‌کند. در آن، مثلث تعارض مالان به‌صورت «مثلث سازگاری» بازخوانی می‌شود؛ به این معنا که نیازهای دلبستگی برآورده‌نشده یا دشواری در هیجان‌های سازگارانه می‌توانند عواطف بازدارنده ایجاد کنند و سپس برای کنارآمدن با آن‌ها دفاع‌های ناسازگارانه شکل بگیرد. دکتر شِری ال. مارماروش با دو درمانگر درباره شکل‌گیری و اثربخشی مدل گفت‌وگو می‌کند و سپس دکتر میکائیل یک جلسه گروه‌درمانی را با پنج مرد آفریقایی-آمریکایی از سه نسل سنی هدایت می‌کند. اعضا درباره تجربه‌های زندگی، روابط، تروما، فقدان، پدرانگی، بیان هیجان و هویت صحبت می‌کنند و جلسه نشان می‌دهد افراد با تاریخچه‌های دلبستگی متفاوت چگونه تجربه نخست خود در گروه را شکل می‌دهند. در پایان نیز لحظات منتخب جلسه از نظر هنجارسازی، انتقال، عاطفه، نیازهای دلبستگی، انسجام گروه و تجربه‌های ترمیمی تحلیل می‌شوند.

در «درمان وجودی»، دکتر کرک جی. اشنایدر مدل وجودی ـ یکپارچه خود را نشان می‌دهد؛ مدلی که با الهام از رولو می و جیمز بوگنتال شکل گرفته و شیوه‌های مداخله‌ای مختلف ـ از مداخلات جسمانی و رفتاری تا شناختی و تحلیلی ـ را در یک زمینه فراگیر وجودی و تجربه‌ای هماهنگ می‌کند. اشنایدر بر سطح تجربه‌ایِ تماس تأکید دارد؛ سطحی که به آنچه در درون مراجع و در رابطه میان مراجع و درمانگر «زنده» است توجه می‌کند. در جلسه، او با مردی ۵۵ساله کار می‌کند که با AIDS زندگی می‌کند، در حال حاضر از کارافتاده است و در یافتن جهتی معنادار برای زندگی دشواری دارد. مراجع از تبعیض مرتبط با بیماری، ناتوانی و گرایش جنسی، احساس طردشدن و فشار کلیشه‌های اجتماعی سخن می‌گوید. اشنایدر به او کمک می‌کند ببیند واکنش‌هایش به این فشارها چگونه از یک سو می‌توانند او را در احساس بی‌ارزشی، کناره‌گیری و تسلیم نگه دارند و از سوی دیگر، چگونه خشم، کرامت، ارزش‌ها و اشتیاق او می‌توانند به نیرویی برای انتخاب، تعهد و تحول تبدیل شوند. گفت‌وگو به تدریج به شکل‌گیری ایده‌ای عملی برای استفاده از توانایی‌های حرفه‌ای مراجع در ایجاد گروه‌های حمایتی/درمانی برای افراد مبتلا به HIV می‌انجامد.

دکتر مارتین ویتینگهام گفت‌وگویی آموزشی با دکتر شِری ال. مارماروش و دکتر جاشوا دسیلوا درباره روان‌درمانی گروهی هدایت می‌کند. ابتدا فواید آماده‌سازی پیش از گروه، غربالگری، اتحاد کاری، جهان‌شمولی تجربه و انسجام گروهی بررسی می‌شود. در بخش نخست نمایش، دو رهبر گروه با یک مرد بزرگسال آسیایی-آمریکایی که خود را همجنس‌گرا معرفی می‌کند و با تنهایی و اضطراب اجتماعی درگیر است دیدار می‌کنند، رابطه درمانی می‌سازند، مشکلات مطرح‌شده و هویت‌های اجتماعی او را بررسی و انتظارها و قواعد گروه را روشن می‌کنند. سپس نخستین جلسه یک گروه فرایند بین‌فردی چهارعضوی نمایش داده می‌شود. اعضا اهداف خود را درباره روابط، تنهایی، آسیب‌پذیری و ارتباط با دیگران مطرح می‌کنند و به بررسی اثر هویت‌های فرهنگی و اجتماعی ــ از جمله نژاد، گرایش جنسی و مذهب ــ بر روابط بین‌فردی می‌پردازند. اعضا یکدیگر را اعتباربخشی می‌کنند، الگوهای رابطه‌ای خود را مقایسه می‌کنند و رهبران با مداخلات فرایندی توجه آن‌ها را به احساس‌ها و واکنش‌های همان لحظه جلب می‌کنند. در پایان، بخش‌های منتخب جلسه تحلیل می‌شوند و بر غربالگری و آماده‌سازی پیش از گروه، ایجاد اتحاد و انسجام، تعادل میان کار عمودی با فرد و اتصال افقی اعضا، استفاده از نشانه‌های غیرکلامی و همکاری میان هم‌رهبران تأکید می‌شود.

بازسازی امروزی فیلم مشهور «سه رویکرد روان‌درمانی» که در آن «گلوریا» با کارل راجرز، آلبرت الیس و فریتز پرلز جلسه داشت. در این نسخه، یک مراجع واقعی با سه درمانگر برجسته از سه جهت‌گیری نظری کار می‌کند: شناخت‌درمانی با جودیت بک، درمان متمرکز بر هیجان با لزلی گرینبرگ و روان‌درمانی روان‌پویشی با نانسی مک‌ویلیامز. هر درمانگر ابتدا رویکردش را معرفی می‌کند، سپس جلسه‌اش را برگزار می‌کند و در صدای روی تصویر، کارش را شرح می‌دهد. در پایان، سه درمانگر در یک میزگرد درباره‌ی کارشان گفت‌وگو می‌کنند. بینندگان می‌توانند شباهت‌ها و تفاوت‌های کلیدی رویکردهای معاصر و ویژگی‌ها و فنون سه درمانگر برجسته را کنار هم ببینند و مقایسه کنند.

فیلیپ زیمباردو در سخنرانی انجمن سلطنتی هنرها توضیح می‌دهد که جهت‌گیری ذهنی انسان نسبت به گذشته، حال و آینده چگونه می‌تواند بر تصمیم‌گیری، رفتار، سلامت و کیفیت زندگی اثر بگذارد. او با اشاره به پژوهش‌های روان‌شناسی از جمله تکلیف تأخیر در دریافت پاداش، تفاوت میان افق‌های زمانی و پیامدهای آن‌ها را بررسی می‌کند. این برنامه معرفی آموزشیِ نظریهٔ چشم‌انداز زمانی است و نباید هر الگوی زمانی را به‌تنهایی علت قطعی رفتار افراد دانست.