چکیده
در «درمان وجودی»، دکتر کرک جی. اشنایدر مدل وجودی ـ یکپارچه خود را نشان می‌دهد؛ مدلی که با الهام از رولو می و جیمز بوگنتال شکل گرفته و شیوه‌های مداخله‌ای مختلف ـ از مداخلات جسمانی و رفتاری تا شناختی و تحلیلی ـ را در یک زمینه فراگیر وجودی و تجربه‌ای هماهنگ می‌کند. اشنایدر بر سطح تجربه‌ایِ تماس تأکید دارد؛ سطحی که به آنچه در درون مراجع و در رابطه میان مراجع و درمانگر «زنده» است توجه می‌کند. در جلسه، او با مردی ۵۵ساله کار می‌کند که با AIDS زندگی می‌کند، در حال حاضر از کارافتاده است و در یافتن جهتی معنادار برای زندگی دشواری دارد. مراجع از تبعیض مرتبط با بیماری، ناتوانی و گرایش جنسی، احساس طردشدن و فشار کلیشه‌های اجتماعی سخن می‌گوید. اشنایدر به او کمک می‌کند ببیند واکنش‌هایش به این فشارها چگونه از یک سو می‌توانند او را در احساس بی‌ارزشی، کناره‌گیری و تسلیم نگه دارند و از سوی دیگر، چگونه خشم، کرامت، ارزش‌ها و اشتیاق او می‌توانند به نیرویی برای انتخاب، تعهد و تحول تبدیل شوند. گفت‌وگو به تدریج به شکل‌گیری ایده‌ای عملی برای استفاده از توانایی‌های حرفه‌ای مراجع در ایجاد گروه‌های حمایتی/درمانی برای افراد مبتلا به HIV می‌انجامد.