چکیده
اورا تی. کروگ درمان را با زن جوانی آغاز می‌کند که به‌طور مداوم نگران است مبادا در روابط شخصی به دیگران آسیب بزند، مزاحمشان شود یا نشانه‌های نارضایتی آنان را از دست بدهد. کروگ با رویکرد وجودی-انسان‌گرایانه به مراجع کمک می‌کند صدای منتقد درونی خود را شناسایی کند؛ صدایی که به‌ویژه در برابر هیجان‌هایی مانند غم و خشم فعال می‌شود. درمانگر فرایندی تجربه‌ای را تسهیل می‌کند که در آن مراجع با این بخش منتقد وارد گفت‌وگو می‌شود و کارکرد محافظتی آن را بررسی می‌کند. مراجع به‌تدریج درمی‌یابد که این صدای منتقد از ترس نادیده‌گرفتن نشانه‌های اجتماعی و طردشدن شکل گرفته است. جلسه سپس این تعارض را در زمینه رابطه او با مادرش بررسی می‌کند؛ مادری که در کودکی اغلب حضور نداشته و در تجربه مراجع، هیجان‌های منفی او را به اندازه کافی اعتبار نمی‌داده است. کروگ به مراجع کمک می‌کند رنج، غم و خشم خود را بدون محکوم‌کردن تجربه کند و به‌جای وابستگی کامل به تأیید مادر، به واقعیت هیجانی خودش اعتبار بدهد.