انسان‌گرا: درمان وجودی‌‌انسان‌گرایانه

اورا تی. کروگ درمان را با زن جوانی آغاز می‌کند که به‌طور مداوم نگران است مبادا در روابط شخصی به دیگران آسیب بزند، مزاحمشان شود یا نشانه‌های نارضایتی آنان را از دست بدهد. کروگ با رویکرد وجودی-انسان‌گرایانه به مراجع کمک می‌کند صدای منتقد درونی خود را شناسایی کند؛ صدایی که به‌ویژه در برابر هیجان‌هایی مانند غم و خشم فعال می‌شود. درمانگر فرایندی تجربه‌ای را تسهیل می‌کند که در آن مراجع با این بخش منتقد وارد گفت‌وگو می‌شود و کارکرد محافظتی آن را بررسی می‌کند. مراجع به‌تدریج درمی‌یابد که این صدای منتقد از ترس نادیده‌گرفتن نشانه‌های اجتماعی و طردشدن شکل گرفته است. جلسه سپس این تعارض را در زمینه رابطه او با مادرش بررسی می‌کند؛ مادری که در کودکی اغلب حضور نداشته و در تجربه مراجع، هیجان‌های منفی او را به اندازه کافی اعتبار نمی‌داده است. کروگ به مراجع کمک می‌کند رنج، غم و خشم خود را بدون محکوم‌کردن تجربه کند و به‌جای وابستگی کامل به تأیید مادر، به واقعیت هیجانی خودش اعتبار بدهد.

اورا تی. کروگ درمان را با زن جوانی آغاز می‌کند که به‌طور مداوم نگران است مبادا در روابط شخصی به دیگران آسیب بزند، مزاحمشان شود یا نشانه‌های نارضایتی آنان را از دست بدهد. کروگ با رویکرد وجودی-انسان‌گرایانه به مراجع کمک می‌کند صدای منتقد درونی خود را شناسایی کند؛ صدایی که به‌ویژه در برابر هیجان‌هایی مانند غم و خشم فعال می‌شود. درمانگر فرایندی تجربه‌ای را تسهیل می‌کند که در آن مراجع با این بخش منتقد وارد گفت‌وگو می‌شود و کارکرد محافظتی آن را بررسی می‌کند. مراجع به‌تدریج درمی‌یابد که این صدای منتقد از ترس نادیده‌گرفتن نشانه‌های اجتماعی و طردشدن شکل گرفته است. جلسه سپس این تعارض را در زمینه رابطه او با مادرش بررسی می‌کند؛ مادری که در کودکی اغلب حضور نداشته و در تجربه مراجع، هیجان‌های منفی او را به اندازه کافی اعتبار نمی‌داده است. کروگ به مراجع کمک می‌کند رنج، غم و خشم خود را بدون محکوم‌کردن تجربه کند و به‌جای وابستگی کامل به تأیید مادر، به واقعیت هیجانی خودش اعتبار بدهد.

در «درمان گشتالت»، دکتر گوردون ویلر نظریهٔ زیربنایی این رویکرد را توضیح می‌دهد و آن را در عمل نشان می‌دهد: رشد از طریق آگاهی تازه نسبت به عادت‌های قدیمیِ خودسازمان‌دهی و نیز از طریق آزمایش‌های حمایت‌شده برای یافتن شیوه‌های تازهٔ سازمان‌دادن معنا و رفتار رخ می‌دهد. در جلسهٔ نمایشی، مراجع می‌کوشد مدلی برای فهم نحوهٔ معنا دادن به تجربه‌هایش به دست آورد؛ یا دقیق‌تر، بفهمد چگونه از دریچهٔ نگاه خاص خود معنای تجربه‌ها را می‌سازد. او در میانهٔ یک رویداد مهم زندگی است: به‌تازگی پدر زیستی خود را ملاقات کرده و می‌خواهد راهی برای وارد کردن او به زندگی‌اش پیدا کند، با وجود مقاومت مادر و پدرخوانده. دکتر ویلر به او کمک می‌کند عادت‌های قدیمیِ سازمان‌دهی تجربه‌ها و احساس‌هایی را که به هر لحظه می‌آورد آشکار کند و از این راه، معنای تازه‌ای برای مشکلاتش بسازد.

در «درمان وجودی»، دکتر کرک جی. اشنایدر مدل وجودی ـ یکپارچه خود را نشان می‌دهد؛ مدلی که با الهام از رولو می و جیمز بوگنتال شکل گرفته و شیوه‌های مداخله‌ای مختلف ـ از مداخلات جسمانی و رفتاری تا شناختی و تحلیلی ـ را در یک زمینه فراگیر وجودی و تجربه‌ای هماهنگ می‌کند. اشنایدر بر سطح تجربه‌ایِ تماس تأکید دارد؛ سطحی که به آنچه در درون مراجع و در رابطه میان مراجع و درمانگر «زنده» است توجه می‌کند. در جلسه، او با مردی ۵۵ساله کار می‌کند که با AIDS زندگی می‌کند، در حال حاضر از کارافتاده است و در یافتن جهتی معنادار برای زندگی دشواری دارد. مراجع از تبعیض مرتبط با بیماری، ناتوانی و گرایش جنسی، احساس طردشدن و فشار کلیشه‌های اجتماعی سخن می‌گوید. اشنایدر به او کمک می‌کند ببیند واکنش‌هایش به این فشارها چگونه از یک سو می‌توانند او را در احساس بی‌ارزشی، کناره‌گیری و تسلیم نگه دارند و از سوی دیگر، چگونه خشم، کرامت، ارزش‌ها و اشتیاق او می‌توانند به نیرویی برای انتخاب، تعهد و تحول تبدیل شوند. گفت‌وگو به تدریج به شکل‌گیری ایده‌ای عملی برای استفاده از توانایی‌های حرفه‌ای مراجع در ایجاد گروه‌های حمایتی/درمانی برای افراد مبتلا به HIV می‌انجامد.

این قسمت از پرگار به نسبت میان مرگ‌اندیشی، معنویت و ناباوری دینی می‌پردازد. پرسش محوری برنامه این است که آیا می‌توان بدون باور به خدا، مرگ را آرام‌بخش یا پذیرفتنی دید و مرگ‌اندیشی چه نسبتی با تجربه و معنای معنوی دارد.