ذهن‌آگاهی

بسیاری از مشکلاتی که افراد برای درمان مطرح می‌کنند، از مشکلات روان‌آسیب‌شناختی و اضطراب گرفته تا دشواری‌های رابطه‌ای، ممکن است با تجربه تنها ماندن در برابر هیجان‌های دردناک و طاقت‌فرسا مرتبط باشند. هسته اصلی روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته (AEDP) کمک به مراجعان است تا در بستر رابطه‌ای درمانی و برخوردار از مشارکت هیجانی، هیجان‌هایی را تجربه کنند که پیش‌تر تحمل‌ناپذیر می‌پنداشتند و از آن‌ها می‌ترسیدند؛ سپس این تجربه‌های هیجانی را تا رسیدن به پردازش کامل دنبال کنند. این فرایند گرایش‌های سازگارانه را آزاد می‌کند و یکی از عوامل محوری تغییر در AEDP به شمار می‌رود؛ زیرا مراجعان بار دیگر به منابع درونی و تاب‌آوری‌ای دسترسی می‌یابند که دفاع‌های هیجانی، دسترسی به آن‌ها را محدود کرده بود. در این ویدیو، دکتر دبرا برادریک ابتدا درمانگر مهمان، دکتر ران فردریک، را معرفی می‌کند. سپس دکتر فردریک به پرسش‌های اعضای یک پنل متخصصان سلامت روان درباره AEDP پاسخ می‌دهد. در ادامه، او در یک نمایش بالینی از این رویکرد برای کار با مراجعی دارای مشکلات رابطه‌ای استفاده می‌کند. مراجع زنی لاتین‌تبار و همجنس‌گراست که از رابطه کنونی خود رضایت ندارد. دکتر فردریک بر تنظیم و پردازش هیجان‌ها تأکید می‌کند و با دقت ویژه به مراجع کمک می‌کند با احساساتی روبه‌رو شود که مدت‌ها در برابر تجربه آن‌ها از خود دفاع کرده است. پس از نمایش، دکتر فردریک و دکتر برادریک همراه با اعضای پنل، لحظات مشخصی از جلسه را بررسی و تحلیل می‌کنند.

در این جلسه، دکتر شاری گلر در چارچوب درمان هیجان‌مدار با مدی، مراجع جوانی که با خودانتقادی، مقایسه اجتماعی و احساس ناکافی‌بودن دست‌وپنجه نرم می‌کند، گفت‌وگو می‌کند. مراجع توضیح می‌دهد که با وجود پیشرفت تحصیلی و حمایت دوستان، همچنان خود را شایسته موفقیت‌ها و فرصت‌هایش نمی‌داند و تأیید دیگران به‌تنهایی نمی‌تواند احساس ارزشمندی او را پایدار کند. درمانگر با بازتاب تجربه هیجانی، او را به شناخت صدای منتقد درونی و توجه به احساس‌های بدنی دعوت می‌کند. سپس در تمرینی مبتنی بر ذهن‌آگاهی و تصویرسازی، از مراجع می‌خواهد حضور دوستان شفقت‌ورز و پیام‌های حمایتی آن‌ها را تصور کند و امکان شنیدن این پیام‌ها را با صدای درونی خود بررسی کند. در ادامه، راهبردهای عملی خودشفقت‌ورزی، از جمله توجه آگاهانه به هدیه‌های معنادار دوستان، پیاده‌روی با نیت مراقبت از خود و تهیه فهرست پخش موسیقی حمایتگرانه، بررسی می‌شوند. جلسه با مرور تجربه اولین حضور مراجع در روان‌درمانی و انتخاب راهکارهایی برای زندگی روزمره پایان می‌یابد.

در این ویدئو، بری ای. فاربر، PhD، با جفری ای. هیز، PhD، درباره مفهوم انتقال متقابل و نحوه بروز آن در کار واقعی درمانی گفت‌وگو می‌کند. در بخش نمایشی، هیز با زن سیاه‌پوست بزرگسالی کار می‌کند که نگرانی اولیه‌اش خرید تکانشی و احساس گناه ناشی از آن است. درمانگر ابتدا به بررسی کارکرد هیجانی خرید تکانشی می‌پردازد و سپس همراه مراجع به لایه‌های عمیق‌تری از ارزشمندی خود، کمال‌گرایی، نیاز به تأیید، هویت نژادی و هویت دینی می‌رسد. هیز از زبان و مفاهیم دینی مراجع برای بررسی ارزش ذاتی، خودمراقبتی، شفقت به خود و امکان جداکردن ارزشمندی بنیادی از عملکرد استفاده می‌کند. در بحث پس از جلسه، فاربر و هیز چند کلیپ را مرور می‌کنند و واکنش‌های درونی درمانگر، انتقال متقابل فرهنگی، تفاوت‌های نژادی و دینی، تمایل درمانگر به بیش‌ازحد کارکردن و جلب رضایت دیگران، و خطر تحمیل باورهای شخصی درمانگر را تحلیل می‌کنند.

در این جلسه، دکتر دیوید آر. پترسون و دکتر ام. النا مندوزا از هیپنوتراپی برای کار با زنی استفاده می‌کنند که حدود یک سال است کمردرد دارد و این درد بر سبک زندگی فعال او اثر گذاشته است. جلسه با مرور تاریخچه درد، فشارهای روزمره و درمان‌های پزشکی پیشین آغاز می‌شود. سپس دکتر مندوزا القای هیپنوتیزم را با تنفس عمیق، آرام‌سازی، تصویرسازی مکان امن، شناوری در آب، تصویر یک داروی خیالی و سفر به آینده هدایت می‌کند. دکتر پترسون در ادامه از رویکردی غیرخطی‌تر استفاده می‌کند و با تصویرسازی، پیشنهادهای هیپنوتیزمی، استعاره‌های مربوط به کاهش شدت درد، خاطرات خوشایند، مراقبت از خود و خواب کار می‌کند. پس از پایان هیپنوتیزم، مراجع تجربه خود را مرور می‌کند و دو درمانگر شیوه‌ای کوتاه و قابل‌تمرین برای خودهیپنوتیزم، تنفس و استفاده از پیشنهادهای فردی در زندگی روزمره آموزش می‌دهند.

در جلسه پایانیِ مجموعه چهار جلسه‌ای، دکتر دایانا فوشا با مرد جوانی که با پریشانی وجودی و رابطه‌ای روبه‌روست کار می‌کند. او در چارچوب روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته از مداخلات اینجا و اکنون، تمرکز هیجانی، خیال‌پردازی، خودافشایی درمانگر و ذهن‌آگاهی استفاده می‌کند. پس از مرور تکلیف، فوشا مراجع را در تجربه عمیق‌تر درد، خشم و احساس گناه حمایت می‌کند و به او کمک می‌کند روایت تازه‌ای از زندگی و امکان‌های خود بسازد. در بخش پایانی، مراجع نمونه‌هایی از رشد خود از آغاز درمان را بیان می‌کند و درمانگر و مراجع درباره تجربه کار مشترک بازخورد می‌دهند.