شفقت به خود

در این جلسه، دکتر شاری گلر در چارچوب درمان هیجان‌مدار با مدی، مراجع جوانی که با خودانتقادی، مقایسه اجتماعی و احساس ناکافی‌بودن دست‌وپنجه نرم می‌کند، گفت‌وگو می‌کند. مراجع توضیح می‌دهد که با وجود پیشرفت تحصیلی و حمایت دوستان، همچنان خود را شایسته موفقیت‌ها و فرصت‌هایش نمی‌داند و تأیید دیگران به‌تنهایی نمی‌تواند احساس ارزشمندی او را پایدار کند. درمانگر با بازتاب تجربه هیجانی، او را به شناخت صدای منتقد درونی و توجه به احساس‌های بدنی دعوت می‌کند. سپس در تمرینی مبتنی بر ذهن‌آگاهی و تصویرسازی، از مراجع می‌خواهد حضور دوستان شفقت‌ورز و پیام‌های حمایتی آن‌ها را تصور کند و امکان شنیدن این پیام‌ها را با صدای درونی خود بررسی کند. در ادامه، راهبردهای عملی خودشفقت‌ورزی، از جمله توجه آگاهانه به هدیه‌های معنادار دوستان، پیاده‌روی با نیت مراقبت از خود و تهیه فهرست پخش موسیقی حمایتگرانه، بررسی می‌شوند. جلسه با مرور تجربه اولین حضور مراجع در روان‌درمانی و انتخاب راهکارهایی برای زندگی روزمره پایان می‌یابد.

این ویدیو گفت‌وگوی دکتر بنجامین ام. اوگلز از دانشگاه بریگم یانگ و دکتر راسل جی. بیلی از دانشگاه یوتا ولی درباره عوامل مشترک در روان‌درمانی را ارائه می‌کند. دکتر بیلی پیشینه تاریخی این دیدگاه از روزنزویگ (۱۹۳۶) تا کاربردهای معاصر را شرح می‌دهد و پنج اصل محوری مدل را معرفی می‌کند: رابطه درمانی به‌منزله زیربنا، انگیزش، تجربه‌ورزی اصلاحی، بینش و خودکارآمدی به‌عنوان بخش پایانی. سپس جلسه درمانی با مراجعی که اضطراب مرتبط با محیط کار و احساس سندرم خودفریبی را تجربه می‌کند نمایش داده می‌شود. در پایان، متخصصان بخش‌های منتخب جلسه را تحلیل می‌کنند و نشان می‌دهند چگونه پنج اصل به شکلی منعطف با فنون درمانی مختلف در چارچوب نظری منسجم به کار می‌روند.

در این ویدئو، بری ای. فاربر، PhD، با جفری ای. هیز، PhD، درباره مفهوم انتقال متقابل و نحوه بروز آن در کار واقعی درمانی گفت‌وگو می‌کند. در بخش نمایشی، هیز با زن سیاه‌پوست بزرگسالی کار می‌کند که نگرانی اولیه‌اش خرید تکانشی و احساس گناه ناشی از آن است. درمانگر ابتدا به بررسی کارکرد هیجانی خرید تکانشی می‌پردازد و سپس همراه مراجع به لایه‌های عمیق‌تری از ارزشمندی خود، کمال‌گرایی، نیاز به تأیید، هویت نژادی و هویت دینی می‌رسد. هیز از زبان و مفاهیم دینی مراجع برای بررسی ارزش ذاتی، خودمراقبتی، شفقت به خود و امکان جداکردن ارزشمندی بنیادی از عملکرد استفاده می‌کند. در بحث پس از جلسه، فاربر و هیز چند کلیپ را مرور می‌کنند و واکنش‌های درونی درمانگر، انتقال متقابل فرهنگی، تفاوت‌های نژادی و دینی، تمایل درمانگر به بیش‌ازحد کارکردن و جلب رضایت دیگران، و خطر تحمیل باورهای شخصی درمانگر را تحلیل می‌کنند.

روندا اِن. گلدمن در جلسه دوم از این مجموعه دو جلسه‌ای، ابتدا برداشت‌ها و تأملات مراجع پس از جلسه نخست را مرور می‌کند و سپس با استفاده دوباره از تکنیک دو صندلی، فرایند هیجانی او را عمیق‌تر می‌سازد. مراجع درمی‌یابد که خشمِ مسلط نسبت به پدر، لایه‌هایی از ترس، درد، نیاز به فهمیده‌شدن و باورهای منفیِ درونی‌شده درباره ارزشمندی خود را پوشانده است. در گفت‌وگوی تجربه‌ای با تصویر پدر و سپس با بخش خودمحافظِ درونی، پیام‌های تحقیرکننده و بازدارنده بازسازی و پردازش می‌شوند. کار درمانی به تدریج به موضعی توانمندتر می‌رسد که در آن مراجع مسئولیت این پیام‌ها را از خود جدا می‌کند، احساس می‌کند می‌تواند از آسیب‌پذیری و پیامدهای مواجهه مراقبت کند و بار قضاوت و ترس را به منبع آن بازگرداند. در بخش پایانی، توجه از خشم و ترس به سوگِ رابطه پدرـپسریِ ازدست‌رفته و پذیرش این واقعیت معطوف می‌شود. این فرایند بر اصول درمان متمرکز بر هیجان، از جمله پردازش تجربه‌ای، تحول هیجانی، گسترش خودپنداره و حل‌وفصل هیجانی استوار است.