دکتر رابرت دی. انرایت و دکتر ریچارد پی. فیتزگیبونز رویکرد بخشش‌محور خود را در روان‌درمانی توضیح می‌دهند و نشان می‌دهند. در این مدل، بخشش فرایندی برای آشکار کردن و رها کردن خشم نسبت به فردی است که به مراجع آسیب زده، بدون آنکه رفتار آسیب‌زا توجیه یا انکار شود. در جلسهٔ نمایشی، فیتزگیبونز با دی‌اَن، زنی مطلقه و مادر یک پسر هشت‌ساله، کار می‌کند. او از همسر سابقش به‌دلیل بی‌مسئولیتی، حمایت ناکافی از فرزند، وعده‌های شکسته و آسیب‌های مکرر خشمگین است و نگران است این خشم و بی‌اعتمادی به رابطهٔ فعلی‌اش منتقل شود. درمانگر به او کمک می‌کند خشم و آسیب را روشن‌تر ببیند، همسر سابقش را در زمینهٔ زندگی و آسیب‌پذیری‌هایش درک کند، و دربارهٔ ورود آگاهانه به فرایند بخشش تصمیم بگیرد.

در «درمان گشتالت»، دکتر گوردون ویلر نظریهٔ زیربنایی این رویکرد را توضیح می‌دهد و آن را در عمل نشان می‌دهد: رشد از طریق آگاهی تازه نسبت به عادت‌های قدیمیِ خودسازمان‌دهی و نیز از طریق آزمایش‌های حمایت‌شده برای یافتن شیوه‌های تازهٔ سازمان‌دادن معنا و رفتار رخ می‌دهد. در جلسهٔ نمایشی، مراجع می‌کوشد مدلی برای فهم نحوهٔ معنا دادن به تجربه‌هایش به دست آورد؛ یا دقیق‌تر، بفهمد چگونه از دریچهٔ نگاه خاص خود معنای تجربه‌ها را می‌سازد. او در میانهٔ یک رویداد مهم زندگی است: به‌تازگی پدر زیستی خود را ملاقات کرده و می‌خواهد راهی برای وارد کردن او به زندگی‌اش پیدا کند، با وجود مقاومت مادر و پدرخوانده. دکتر ویلر به او کمک می‌کند عادت‌های قدیمیِ سازمان‌دهی تجربه‌ها و احساس‌هایی را که به هر لحظه می‌آورد آشکار کند و از این راه، معنای تازه‌ای برای مشکلاتش بسازد.