تازه‌ترین ویدیوها

این فایل قسمت 1 از چهار بخش منتشرشده سخنرانی «کارل راجرز درباره همدلی» در سال ۱۹۷۴ است. کارل راجرز در سخنرانی سال ۱۹۷۴ خود موضوع «همدلی» را در بستر روان‌شناسی و روان‌درمانی بررسی می‌کند. بر اساس شرح منتشرکننده، نسخه حاضر یکی از چهار بخش منتشرشده از همان سخنرانی است. مقاله مرتبطی با عنوان «Empathic: An Unappreciated Way of Being» در سال ۱۹۷۵ در نشریه The Counseling Psychologist معرفی شده است. از دیدگاه نظری راجرز، همدلی به کوشش برای فهم جهان تجربه‌شده شخص دیگر و انتقال این فهم، بدون جایگزین‌کردن قضاوت شخصی، مربوط است. این توضیح زمینه علمی سخنرانی را معرفی می‌کند و به معنای آن نیست که همه این محورهای نظری دقیقاً در همین قسمت بیان شده‌اند. برای تعیین بخش‌های دقیق محتوای گفتار، متن یا زیرنویس اختصاصی هر قسمت لازم است. شماره قسمتِ این ویدیو 1 از ۴ است و ترتیب آن باید در پلی‌لیست آموزشی حفظ شود.

در این گفتار تصویری تاریخی که به سال ۱۹۶۰ نسبت داده شده است، کارل راجرز درباره ماهیت کار مشاور و روان‌درمانگر و ویژگی‌های رابطه‌ای سخن می‌گوید که می‌توانند به مراجع در مسیر تغییر کمک کنند. او با مرور تجربه حرفه‌ای خود توضیح می‌دهد که تشخیص مشکلات، تبیین علت آن‌ها یا ارائه توصیه‌های مستقیم، به‌تنهایی برای ایجاد تغییر کافی نیستند؛ آنچه از دید او اهمیت بنیادی دارد، فضای روان‌شناختی و کیفیت رابطه‌ای است که درمانگر با مراجع پدید می‌آورد. راجرز در توصیف ابزارهای کارش به صندلی مراجع، دستگاه ضبط گفت‌وگو، دستمال کاغذی و، مهم‌تر از همه، خودِ درمانگر اشاره می‌کند. سپس بر اصالت و واقعی‌بودن درمانگر، پذیرش و توجه مثبت به مراجع، گرمی رابطه و کوشش برای درک همدلانه جهان ذهنی او تأکید می‌ورزد. وی توضیح می‌دهد که درمانگر چگونه می‌تواند به جای پنهان‌شدن پشت نقش حرفه‌ای یا قضاوت‌کردن، حضوری شفاف و پذیرنده داشته باشد و در عین حال بداند که نگرش‌های مثبت او ممکن است فوراً از سوی هر مراجعی درک نشوند. بخش دیگری از گفتار به تجربه‌های بالینی و اشاره به پژوهش درباره ارتباط ویژگی‌های درمانگر با پیامدهای روان‌درمانی اختصاص دارد. این ویدیو برای شناخت مبانی تاریخی و رابطه‌محور رویکرد راجرز ارزش آموزشی دارد. این معرفی، خلاصه موضوعی گفتار بر اساس توضیح منتشرکننده و متن پیاده‌سازی‌شده در دسترس است؛ متن یا زیرنویس کامل ویدیو نیست.

در این جلسه، دکتر دیوید اِن. الکینز با رویکرد روان‌درمانی انسان‌گرا و تأکید بر عوامل مشترک روان‌درمانی با مردی آفریقایی‌تبار آمریکایی در دهه سوم زندگی بزرگسالی او کار می‌کند. مراجع، وکیلی موفق و مجرد است که با وجود پیشرفت حرفه‌ای، از شغل کنونی خود احساس رضایت و تحقق شخصی ندارد و برای تغییر احتمالی مسیر شغلی اضطراب را تجربه می‌کند. او همچنین درباره مجرد بودن، نداشتن خانواده‌ای از آنِ خود، مقایسه با برادران متأهلش و آرزوی تشکیل خانواده سخن می‌گوید. الکینز با فضایی گرم، حمایتگر و پذیرا و از طریق پرسش‌های باز به بررسی احساس‌های مراجع، معنای موفقیت، ارزش‌های شخصی، تمایل به خدمت اجتماعی و هویت نژادی او می‌پردازد. درمانگر تفاوت نژادی میان خود و مراجع را با حساسیت و شفافیت مطرح می‌کند و در پایان، برای ارزیابی کیفیت رابطه درمانی و میزان درک‌شدن، از مراجع بازخورد می‌خواهد. بر اساس توضیح APA، نقش مراجع را یک بازیگر با اتکا به ترکیبی از اطلاعات پرونده‌های بالینی اجرا می‌کند؛ بنابراین این ویدیو نمایش بالینی است، نه ثبت یک جلسۀ درمان واقعی با مراجع شناسایی‌شده.

در این برنامه ویدیویی، دکتر کارن کرانز شیوه خود را در روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته (AEDP) در نخستین جلسه با یک مراجع نشان می‌دهد. در AEDP، ورود هیجانی مراجع به رابطه درمانی و شکل‌دادن به دلبستگی ایمن با درمانگری قابل‌اعتماد اهمیت اساسی دارد؛ رابطه‌ای که با تنظیم هیجان در تعامل دو‌نفره و کاهش تجربه تنها ماندن مراجع در برابر هیجان‌های دشوار، به‌صورت مشترک ساخته می‌شود. رویکرد دکتر کرانز علاوه بر مشکلات و نشانه‌ها، بر پیامدهای شفابخش و ظرفیت‌های تحول تأکید می‌کند. در این رابطه امن، مراجع تشویق می‌شود تجربه‌ای درونی و تحول‌آفرین را آغاز کند و هیجان‌هایی را بشناسد و ابراز کند که پیش‌تر به‌تنهایی تجربه‌کردن آن‌ها برایش بیش از حد طاقت‌فرسا بوده است. در نمایش بالینی، دکتر کرانز با تمرکز بر سازوکارهای عصب‌زیستی تحول، به مراجع کمک می‌کند به تجربه‌ای تازه از ارتباط امن، پردازش هیجان و امکان تغییر شفابخش نزدیک شود. ویدیو علاوه بر جلسه کامل، مصاحبه آغازین و تحلیل آموزشی قسمت‌هایی از جلسه را دربر می‌گیرد.

این ویدیوی آموزشی، بخش سوم از مجموعه سه‌بخشی «درک و شناخت روان‌درمانی گروهی» و گفت‌وگویی با اروین د. یالوم درباره مبانی نظری و جنبه‌های عملی گروه‌درمانی است. در این مصاحبه، یالوم از عوامل درمان‌بخش در گروه، انتخاب اعضا، مشکلات مربوط به ترک گروه و همکاری با هم‌رهبر گروه سخن می‌گوید. همچنین به تجربه‌ها و تأثیرهای نخستین سال‌های زندگی حرفه‌ای خود، تربیت گروه‌درمانگران، رویکرد وجودی، اضطراب مرگ و پژوهش‌های مرتبط با سوگ می‌پردازد. طبق معرفی فروشگاه فکر بنیان و سایت رسمی یالوم، این گفت‌وگو برای فهم عمیق‌ترِ منطق مداخلات گروهی و آموزش نظری و حرفه‌ای گروه‌درمانی طراحی شده است. بر خلاف بخش دوم مجموعه، این اثر مصاحبه آموزشی است و در منابع ارائه‌شده نمایش یک جلسه درمانی مستقل برای آن ذکر نشده است.

قسمت اول از نسخه دو‌بخشی «گروه‌درمانی بیماران بستری» است که بخش دوم مجموعه آموزشی سه‌جلدی «درک و شناخت روان‌درمانی گروهی» با حضور اروین د. یالوم محسوب می‌شود. بر اساس معرفی رسمی مجموعه، این اثر مدل اداره جلسات گروه‌درمانی در بخش‌های بستری روان‌پزشکی را نمایش می‌دهد. محتوای کلی نسخه کامل شامل یک جلسه گروه‌درمانی و توضیحات یالوم درباره ساختار جلسه و تصمیم‌های درمانی است؛ جلسه به سه مرحله آغاز، تعیین دستور جلسه و پرداختن به دستور جلسه تقسیم می‌شود. منابع موجود مشخص نمی‌کنند که کدام صحنه‌ها و مداخلات در کدام‌یک از دو قسمت ارائه شده‌اند؛ ازاین‌رو، تقسیم‌بندی اختصاصی محتوا برای این قسمت درج نشده است.

این ویدیو نسخه‌ای از گفت‌وگوی تاریخی جان فریمن با کارل گوستاو یونگ، روان‌پزشک سوئیسی و بنیان‌گذار روان‌شناسی تحلیلی، در مجموعه تلویزیونی «چهره‌به‌چهره» (Face to Face) شبکه بی‌بی‌سی است. مصاحبه در سال ۱۹۵۹ در خانه یونگ در کوسناخت، کنار دریاچه زوریخ، ضبط و برای نخستین‌بار ۲۲ اکتبر همان سال پخش شد. یونگ که هنگام مصاحبه ۸۴ سال داشت، از کودکی، خانواده، تجربه شکل‌گیری خودآگاهی در حدود یازده‌سالگی، تحصیلات و مسیر گرایش خود به پزشکی و سپس روان‌پزشکی سخن می‌گوید. او به تربیت دینی خود و تفاوت میان باور و تجربه شخصی درباره امر الهی نیز می‌پردازد. در بخش مهمی از گفت‌وگو، یونگ درباره آشنایی و دوستی با زیگموند فروید، تفاوت نگرش علمی و نظری آن‌ها و دلایل جدایی فکری‌شان توضیح می‌دهد. وی با اشاره به کار بالینی با بیماران روان‌پزشکی و مشاهده شباهت‌هایی میان برخی تصاویر ذهنی بیماران و مضامین اسطوره‌ای و تاریخی، منطق شکل‌گیری برداشت خود از لایه‌ای فراتر از ناخودآگاه شخصی، یعنی «ناخودآگاه جمعی»، را شرح می‌دهد. این بخش بیانگر تفسیر نظری یونگ از تجربه‌های بالینی اوست، نه اثبات تجربی قطعی این نظریه. مصاحبه همچنین به انگیزه تدوین مفهوم تیپ‌های روان‌شناختی و برداشت یونگ از تفاوت‌های فردی می‌پردازد. در ادامه، فریمن از خطر وقوع جنگ جهانی دیگر، شر و گناه، دین و مرگ می‌پرسد. یونگ با تأکید بر اهمیت شناخت روان و ماهیت انسان، درباره ناآگاهی بشر از نیروهای روانی خود هشدار می‌دهد؛ سپس دیدگاه‌های خود را درباره مرگ به‌عنوان بخشی از فرایند زندگی، امکان تداوم روان و اهمیت نگاه‌کردن به آینده در سالخوردگی مطرح می‌کند. در پایان، او از تنش میان گسترش زندگی جمعی و نیاز فرد به معنا و فردیت سخن می‌گوید. این اثر یک مصاحبه تاریخی و نظری است و جلسه روان‌درمانی یا نمایش مداخله بالینی محسوب نمی‌شود. تاریخ ۱۱ اکتبر ۲۰۱۷ مربوط به انتشار نسخه ارسالی در یوتیوب است و نباید با پخش اولیه بی‌بی‌سی اشتباه گرفته شود.

قسمت دوم از نسخه دو‌بخشی «گروه‌درمانی بیماران بستری» است که بخش دوم مجموعه آموزشی سه‌جلدی «درک و شناخت روان‌درمانی گروهی» با حضور اروین د. یالوم محسوب می‌شود. بر اساس معرفی رسمی مجموعه، این اثر مدل اداره جلسات گروه‌درمانی در بخش‌های بستری روان‌پزشکی را نمایش می‌دهد. محتوای کلی نسخه کامل شامل یک جلسه گروه‌درمانی و توضیحات یالوم درباره ساختار جلسه و تصمیم‌های درمانی است؛ جلسه به سه مرحله آغاز، تعیین دستور جلسه و پرداختن به دستور جلسه تقسیم می‌شود. منابع موجود مشخص نمی‌کنند که کدام صحنه‌ها و مداخلات در کدام‌یک از دو قسمت ارائه شده‌اند؛ ازاین‌رو، تقسیم‌بندی اختصاصی محتوا برای این قسمت درج نشده است.

بسیاری از مشکلاتی که افراد برای درمان مطرح می‌کنند، از مشکلات روان‌آسیب‌شناختی و اضطراب گرفته تا دشواری‌های رابطه‌ای، ممکن است با تجربه تنها ماندن در برابر هیجان‌های دردناک و طاقت‌فرسا مرتبط باشند. هسته اصلی روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته (AEDP) کمک به مراجعان است تا در بستر رابطه‌ای درمانی و برخوردار از مشارکت هیجانی، هیجان‌هایی را تجربه کنند که پیش‌تر تحمل‌ناپذیر می‌پنداشتند و از آن‌ها می‌ترسیدند؛ سپس این تجربه‌های هیجانی را تا رسیدن به پردازش کامل دنبال کنند. این فرایند گرایش‌های سازگارانه را آزاد می‌کند و یکی از عوامل محوری تغییر در AEDP به شمار می‌رود؛ زیرا مراجعان بار دیگر به منابع درونی و تاب‌آوری‌ای دسترسی می‌یابند که دفاع‌های هیجانی، دسترسی به آن‌ها را محدود کرده بود. در این ویدیو، دکتر دبرا برادریک ابتدا درمانگر مهمان، دکتر ران فردریک، را معرفی می‌کند. سپس دکتر فردریک به پرسش‌های اعضای یک پنل متخصصان سلامت روان درباره AEDP پاسخ می‌دهد. در ادامه، او در یک نمایش بالینی از این رویکرد برای کار با مراجعی دارای مشکلات رابطه‌ای استفاده می‌کند. مراجع زنی لاتین‌تبار و همجنس‌گراست که از رابطه کنونی خود رضایت ندارد. دکتر فردریک بر تنظیم و پردازش هیجان‌ها تأکید می‌کند و با دقت ویژه به مراجع کمک می‌کند با احساساتی روبه‌رو شود که مدت‌ها در برابر تجربه آن‌ها از خود دفاع کرده است. پس از نمایش، دکتر فردریک و دکتر برادریک همراه با اعضای پنل، لحظات مشخصی از جلسه را بررسی و تحلیل می‌کنند.

در این برنامه آموزشی، دکتر پیتر سی. کاستلو ابتدا مبانی روان‌درمانی مبتنی بر دلبستگی را در گفت‌وگو با گروهی از دانشجویان و همکاران شرح می‌دهد. او با ارجاع به نظریه دلبستگی جان بالبی توضیح می‌دهد که تجربه ارتباط با مراقبان اولیه چگونه شیوه تنظیم هیجان، بیان نیازها و برقراری روابط نزدیک در بزرگسالی را شکل می‌دهد. سپس در یک جلسه درمانی با کندیس، زنی میانسال، تجربه فقدان دسترسی عاطفی به پدر، مصرف مواد پدر در کودکی، مراقبت زودهنگام از برادر کوچک‌تر، ترس از افشای مشکلات خانوادگی و دشواری کنونی او در بیان هیجان‌ها و نیازهایش بررسی می‌شود. درمانگر پیوند میان ناتوانی کودک در درخواست کمک از مادر و احساس شنیده‌نشدن در روابط کنونی مراجع با همسر و مدیر محل کار را کاوش می‌کند. او با ایجاد رابطه‌ای پذیرا و امن، کنجکاوی نسبت به هیجان‌های تجربه‌شده در لحظه و تشویق به گفت‌وگوی آشکار، امکان پردازش تجربه‌هایی را فراهم می‌کند که پیش‌تر بیان‌ناپذیر یا دفاعی کنار گذاشته شده بودند. در بخش پایانی برنامه، درمانگر بخش‌های منتخب جلسه را بازبینی می‌کند و مفهوم «طرد دفاعی تجربه» در نظریه بالبی، تعدیل هیجان، رابطه درمانی ایمن و پرورش توانایی ارتباط روشن با دیگران را تحلیل می‌کند.

در این برنامه آموزشی، دکتر دایانا فوشا، بنیان‌گذار روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته (AEDP)، ابتدا درباره سه مؤلفه بنیادی این رویکرد، یعنی دلبستگی و رابطه درمانی، پردازش هیجان و تحول روان‌شناختی، با جان کارلسون گفت‌وگو می‌کند. وی با تأکید بر توانمندی‌های مراجع به‌جای آسیب‌شناسی، از مفهوم «تحول‌گرایی» (Transformance)، ردیابی لحظه‌به‌لحظه تجربه و اهمیت تنظیم سرعت مداخلات متناسب با ظرفیت هیجانی فرد سخن می‌گوید. سپس جلسه‌ای با ویکتور، مردی ۴۴ ساله و نیجریه‌ای‌تبار، نمایش داده می‌شود که زیر بار مسئولیت گسترده مالی و خانوادگی، فشار فرهنگی، احساس رکود، خشم، مشکلات خواب و فرسودگی قرار دارد. درمانگر با تأیید نقاط قوت او، تمرکز بر تجربه بدنی و هیجانی، بررسی خشم نسبت به مادر در فضایی امن و خیالی و پردازش هیجان‌های تازه‌ای مانند احساس دیده‌شدن، سبک‌شدن و رضایت، به مراجع کمک می‌کند نیاز خود به مراقبت از خویش و حق تعیین مرز را به رسمیت بشناسد. در بخش پایانی، فوشا همراه با کارلسون قطعه‌هایی از جلسه را تحلیل و مراحل چهارگانه فرایند AEDP، نشانه‌های تحول، اهمیت دریافت تأیید مثبت و حساسیت به بافت فرهنگی را تشریح می‌کند. این ویدیو همچنین حاوی بحثی درباره افکار آسیب‌رسان و ضرورت پرداختن روشن‌تر به خطر خودکشی در ادامه درمان است.

در این جلسه، دکتر شاری گلر در چارچوب درمان هیجان‌مدار با مدی، مراجع جوانی که با خودانتقادی، مقایسه اجتماعی و احساس ناکافی‌بودن دست‌وپنجه نرم می‌کند، گفت‌وگو می‌کند. مراجع توضیح می‌دهد که با وجود پیشرفت تحصیلی و حمایت دوستان، همچنان خود را شایسته موفقیت‌ها و فرصت‌هایش نمی‌داند و تأیید دیگران به‌تنهایی نمی‌تواند احساس ارزشمندی او را پایدار کند. درمانگر با بازتاب تجربه هیجانی، او را به شناخت صدای منتقد درونی و توجه به احساس‌های بدنی دعوت می‌کند. سپس در تمرینی مبتنی بر ذهن‌آگاهی و تصویرسازی، از مراجع می‌خواهد حضور دوستان شفقت‌ورز و پیام‌های حمایتی آن‌ها را تصور کند و امکان شنیدن این پیام‌ها را با صدای درونی خود بررسی کند. در ادامه، راهبردهای عملی خودشفقت‌ورزی، از جمله توجه آگاهانه به هدیه‌های معنادار دوستان، پیاده‌روی با نیت مراقبت از خود و تهیه فهرست پخش موسیقی حمایتگرانه، بررسی می‌شوند. جلسه با مرور تجربه اولین حضور مراجع در روان‌درمانی و انتخاب راهکارهایی برای زندگی روزمره پایان می‌یابد.

دکتر مایکل دی. یاپکو در این برنامه آموزشی ابتدا در گفت‌وگو با جان کارلسون، افسردگی را پدیده‌ای چندبعدی معرفی می‌کند و درباره نقش سبک شناختی، ناامیدی، انتظار بهبود، مهارت حل مسئله و راهبردهای شناختی‌رفتاری، راهبردی و هیپنوتیزمی توضیح می‌دهد. سپس در جلسه‌ای واحد با آمیکو، زن ۴۶ساله آمریکایی آسیایی‌تبار که در پی جدایی از همسر، از دست دادن خانه و شغل و کاهش روابط اجتماعی با افسردگی شدید و احساس درماندگی دست‌وپنجه نرم می‌کند، گفت‌وگو می‌کند. درمانگر ضمن شناخت شرایط فعلی و سوابق درمانی، تلاش می‌کند توجه او را از نشخوار درباره فقدان‌های گذشته به امکانات آینده، اهداف واقع‌بینانه، انتخاب‌های عملی و بازسازی زندگی معطوف کند. بخش مهمی از جلسه به تصویرسازی هدایت‌شده و تلقین‌های هیپنوتیزمی با محور «قدرت انتخاب» اختصاص دارد. در گفت‌وگوی پایانی، کارلسون و یاپکو بخش‌هایی از جلسه را بازبینی کرده و درباره سبک شناختی کلی‌نگر، فعال‌سازی رفتاری، آموزش روان‌شناختی، چالش شناخت‌ها و جایگاه هیپنوتیزم و دارو صحبت می‌کنند. همچنین به سابقه اقدام به خودکشی اشاره می‌شود و یاپکو می‌پذیرد که ارزیابی مستقیم خطر خودکشی در جلسه اقدام بالینی مناسب‌تری بود.

در این جلسه، دکتر تِما برایانت-دیویس با نوجوانی گفت‌وگو می‌کند که در مدرسه احساس تنهایی و بی‌تعلقی دارد، رابطه نزدیکش با مادر تحت تأثیر رابطه عاطفی تازه مادر قرار گرفته و پیش‌تر شاهد خشونت خانگی میان والدین بوده است. درمانگر جلسه را با تمرین تنفس و توجه به بدن آغاز می‌کند و سپس به نوجوان کمک می‌کند احساس‌های تنهایی، ناامیدی، ترس، اندوه و نگرانی را بشناسد و به زبان بیاورد. در ادامه، تجربه خشونت خانوادگی، دشواری اعتماد به دیگران، برداشت نوجوان از گروه‌های همسالان و رفتارهای محافظتی او در روابط اجتماعی بررسی می‌شود. بخش محوری مداخله بر شناسایی منابع شفابخش غیردارویی زندگی نوجوان استوار است: موسیقی و آواز، آیین‌ها و خاطرات فرهنگی فیلیپین، معنویت و پیوند اجتماعی. درمانگر با حساسیت فرهنگی به نوجوان کمک می‌کند میان احساس خانه‌بودن، هویت شخصی، تجربه مهاجرت و امکان ارتباط صمیمانه با دیگران پیوند برقرار کند؛ در عین حال، اندوه دوری از سرزمین پیشین را به رسمیت می‌شناسد. در پایان، برای گسترش روابط دوستانه هدفی مشخص تعیین می‌شود: صرف ناهار با یکی از همسالان آشنا. پرداختن به خواب و استراحت نیز برای جلسه بعد مطرح می‌شود. طبق تصریح APA، نقش مراجع را بازیگری بر اساس ترکیبی از موارد بالینی ایفا کرده است.

در این گفت‌وگوی تاریخی که در یوتیوب با عنوان «مصاحبه با برتراند راسل درباره فلسفه (۱۹۶۰)» منتشر شده است، راسل درباره چیستی فلسفه و نسبت آن با علم بحث می‌کند. از دید او، فلسفه به پرسش‌هایی می‌پردازد که هنوز پاسخ قطعی و دانش آزمون‌پذیر درباره آن‌ها در دست نیست؛ با گسترش شناخت علمی، برخی از این پرسش‌ها از قلمرو فلسفه به قلمرو علوم تخصصی منتقل می‌شوند. او با اشاره به نقش فلسفه در گشودن افق‌های تازه اندیشه، بر آگاهی از محدودیت شناخت، پرهیز از یقین بی‌پایه و حفظ روحیه پرسشگری تأکید می‌کند. گفت‌وگو همچنین به نمونه‌هایی از تاریخ اندیشه، اتمیسم منطقی به‌عنوان یکی از مواضع فلسفی راسل، تفاوت برخی سنت‌های فلسفه تحلیلی و قاره‌ای، و رابطه اندیشه فلسفی با مسائل اخلاقی و زندگی عملی می‌پردازد. در بحث از فایده فلسفه، راسل از ضرورت تصمیم‌گیری و عمل‌کردن در شرایط عدم قطعیت سخن می‌گوید: انسان می‌تواند به جای انتظار برای یقین مطلق، با سنجش احتمالات، بازنگری در باورها و پذیرش امکان خطا دست به عمل بزند. این متن معرفی محتوایی ویدیوست، نه بازنویسی Transcript کامل آن.

درمان فمینیستی چندفرهنگی رویکردی توانمندساز در کار با دختران نوجوان رنگین‌پوست است که هم‌زمان به جنسیت، فرهنگ، هویت، تبعیض و شرایط اجتماعی توجه می‌کند. دکتر تیما برایانت-دیویس (Thema Bryant-Davis) در گفت‌وگو با دکتر Maysa Akbar مبانی و کاربرد این رویکرد را معرفی می‌کند و سپس جلسه‌ای از درمان از راه دور با نوجوانی به نام Nia را نشان می‌دهد. در جلسه، مراجع درباره تجربه تمسخر موی طبیعی خود در جشن مدرسه، اضطراب، احساس طرد از سوی دوستان و دشواری یافتن فضایی برای تعلق فرهنگی صحبت می‌کند. درمانگر با توجه به زمینه نژادی و جنسیتی تجربه مراجع، از همدلی، کاوش هیجان، تنفس آرام‌ساز، بازتعریف زیبایی، گفت‌وگوی جرئت‌مندانه با دوستان، ایجاد پیوندهای فرهنگی و حمایت از خودتعریفی و توانمندی او استفاده می‌کند. در پایان، دو متخصص بخش‌هایی از جلسه را از نظر آگاهی فرهنگی و راهبردهای بالینی تحلیل می‌کنند.

در این ویدیو، دکتر جی. کریستوفر موران و دکتر کاترین یوبنکس درباره یکی از چالش‌های رایج روان‌درمانی، یعنی گسست در اتحاد درمانی، و چگونگی عبور از آن به‌سوی پیامد درمانی مطلوب گفت‌وگو می‌کنند. گسست اتحاد درمانی، که گاه آشکار و پرتنش و گاه ظریف است، به افزایش تنش یا تعارض میان خواسته‌ها یا نیازهای درمانگر و مراجع اشاره دارد؛ از جمله اختلاف‌نظر درباره تکالیف و فعالیت‌های درمان یا آسیب‌دیدن پیوند عاطفی میان درمانگر و مراجع. آن‌ها نمونه‌هایی از این گسست‌ها را بررسی می‌کنند و شیوه‌های ترمیم آن‌ها را توضیح می‌دهند، از جمله اینکه درمانگر چگونه هیجان‌های خود را تنظیم کند و در برابر گسست‌ها پاسخی سازنده بدهد. این متخصصان رویکردی عمل‌گرایانه و تلفیقی به کار با گسست‌های اتحاد درمانی پیشنهاد می‌کنند که درمانگران با رویکردهای نظری مختلف می‌توانند از آن بهره ببرند. نقش مراجعان در نمایش‌های این ویدیو را بازیگران ایفا می‌کنند.

این ویدیوی آموزشی از مجموعه APA Psychotherapy Stimulus Series، نمونه‌هایی منتخب از جلسات درمانی واقعی با مراجعان مرد را به همراه تحلیل مت انگلار-کارلسون (Matt Englar-Carlson) ارائه می‌کند. ورود و تداوم حضور مردان در روان‌درمانی ممکن است با موانعی مانند نگرانی از قضاوت شدن، دشواری آشکارسازی آسیب‌پذیری، فشار هنجارهای مردانگی، احساس شرم و تردید درباره مفید بودن درمان همراه باشد. برنامه در قالب پانزده نمونه بالینی، راهبردهایی مانند فراهم‌سازی احساس امنیت در شروع درمان، گفت‌وگوی مقدماتی، توجه به هویت مردانه و پیشینه فرهنگی، تقویت اتحاد درمانی، معتبرشناسی تجربه مراجع، احترام به سرعت افشاگری هیجانی، توجه به توانمندی‌ها و الگوهای مردانه اجتماعی‌شدن و گوش‌دادن به خواست مراجع را نشان می‌دهد. گفت‌وگوی پایانی بر اهمیت رابطه درمانی و تجربه مثبت از کمک‌گرفتن برای تداوم مراجعه تأکید می‌کند. طبق توضیح APA، این ویدیو حاوی مراجعان واقعی در جلسات درمانی واقعی است.

درمان شناختی‌رفتاری (CBT) یکی از رویکردهای اصلی روان‌درمانی است که بر نقش افکار و تأثیر آن‌ها بر رفتار و هیجان تمرکز دارد. در الگوی آسیب‌شناسی روانی این رویکرد، باورهای ناکارآمد و شناخت‌های وابسته به موقعیت می‌توانند پیامدهای هیجانی و رفتاری را شکل دهند و این پیامدها به نوبه خود باورهای منفی و الگوهای فکری ناکارآمد را تقویت کنند. در این ویدیو کیت اس. دابسون، با استفاده از بخش‌های انتخاب‌شده از جلسات واقعی روان‌درمانی، جنبه‌های مختلف اجرای درمان شناختی‌رفتاری را توضیح می‌دهد؛ از جمله شرایط زمینه‌ساز درمان مانند رابطه درمانی، ملاحظات کاربرد فنون و خود فنون. محورهای آموزشی ویدیو شامل ایجاد اتحاد درمانی، مفهوم‌پردازی مورد، آموزش روانی، تعیین تکلیف خانگی و ارزیابی افکار خودکار است.

این ویدیو گفت‌وگوی دکتر بنجامین ام. اوگلز از دانشگاه بریگم یانگ و دکتر راسل جی. بیلی از دانشگاه یوتا ولی درباره عوامل مشترک در روان‌درمانی را ارائه می‌کند. دکتر بیلی پیشینه تاریخی این دیدگاه از روزنزویگ (۱۹۳۶) تا کاربردهای معاصر را شرح می‌دهد و پنج اصل محوری مدل را معرفی می‌کند: رابطه درمانی به‌منزله زیربنا، انگیزش، تجربه‌ورزی اصلاحی، بینش و خودکارآمدی به‌عنوان بخش پایانی. سپس جلسه درمانی با مراجعی که اضطراب مرتبط با محیط کار و احساس سندرم خودفریبی را تجربه می‌کند نمایش داده می‌شود. در پایان، متخصصان بخش‌های منتخب جلسه را تحلیل می‌کنند و نشان می‌دهند چگونه پنج اصل به شکلی منعطف با فنون درمانی مختلف در چارچوب نظری منسجم به کار می‌روند.

درمان شناختی‌رفتاری (CBT) برای افسردگی در سالمندی، با تمرکز بر مسائل کنونی و حل مسئله، رویکردی مناسب و مؤثر است. پژوهش‌های تجربی اولیه و مطالعات بعدی از اثربخشی CBT استاندارد و انطباق‌یافته با نیازهای سالمندان حمایت کرده‌اند. در این ویدیو دکتر دولورس گلگر-تامپسون (Dolores Gallagher-Thompson) با زنی سالمند مبتلا به افسردگی کار می‌کند و هم‌زمان با ایجاد رابطه درمانی مؤثر، مؤلفه‌های فنی CBT را نشان می‌دهد. در مصاحبه آغازین با جان کارلسون، درباره موانع مراجعه سالمندان، آموزش روان‌شناختی، مهارت‌آموزی، تکالیف و پایان تدریجی درمان صحبت می‌شود. در جلسه بالینی، فشار مراقبت از دیگران، سوگ‌های متعدد، تنهایی، اختلال خواب و غفلت از نیازهای خود بررسی می‌شوند. درمانگر با شناسایی باور «دیگران مقدم‌اند»، برنامه‌ریزی فعالیت‌های لذت‌بخش، زمان‌بندی روزانه و تمرین مراقبت از خود را پیشنهاد می‌دهد. گفت‌وگوی پایانی نیز مداخلات و کاربرد CBT در این گروه سنی را مرور می‌کند.

درمان بازسازی بین‌فردی (IRT) مؤلفه‌هایی از نظریه‌های زیستی و روان‌کاوانه دلبستگی را در یک مدل صورت‌بندی مورد ادغام می‌کند که نشانه‌ها را در نسبت با ادراک مراجع از امنیت و تهدید توضیح می‌دهد. درمان مجموعه‌ای از مراحل دارد و انتخاب مداخله بر اساس صورت‌بندی مورد و مرحله فرایند درمان انجام می‌شود. در این برنامه، دکتر لورنا اسمیت بنجامین با زن مجرد ۱۹ساله‌ای با اضطراب شدید کار می‌کند که پس از اقدام به خودکشی بستری شده است. او می‌کوشد جهان ذهنی مراجع را بفهمد و به او کمک کند از احساس ناامیدی و دیده‌نشدن به سمت عاملیت و شکل‌دادن یک خود مستقل حرکت کند. مراجع توسط بازیگر و بر پایه ترکیبی از شرح موارد بالینی بازنمایی شده است.

در جلسه ششم، دکتر سوزان اچ. مک‌دنیل پیشرفت زوج جوان را در اهداف تعیین‌شده در ابتدای درمان مرور می‌کند؛ از جمله تقویت ارتباط همراه با احترام و صبر، بیان آشکارتر احساسات و یادگیری سازش. با وجود پیشرفت، کیشا و سدریک هنوز برای بازگشت به زندگی زیر یک سقف آماده نیستند. درمانگر ادامه مشاوره را توصیه می‌کند، اطلاعاتی درباره یافتن کمک حرفه‌ای در اختیارشان می‌گذارد و نسخه چاپی اهداف درمانی را به آن‌ها می‌دهد. او یادآور می‌شود که زوج بر سر مسائل مهم دیدگاه‌های مشترکی دارند و بیشتر درباره مسائل کوچک با یکدیگر مشاجره می‌کنند؛ بنابراین، ادامه مشاوره می‌تواند به حل اختلاف‌های باقی‌مانده کمک کند.

در این برنامه آموزشی شش‌جلسه‌ای، دکتر سوزان اچ. مک‌دنیل فرایند خانواده‌درمانی را در طول زمان نشان می‌دهد. این رویکرد با تمرکز بر تعاملات افراد و الگوهای ارتباطی در نظام خانواده، برای فهم و تغییر مسائل مطرح‌شده در درمان به کار می‌رود؛ گاهی ممکن است درمان با یک فرد انجام شود، اما روابط خانواده و نظام‌های مرتبط همچنان بررسی می‌شوند. خانواده موردنظر شامل مادری، ناپدری و دختر نوجوان ۱۵ساله خانواده است. مسئله آغازین، قطع ارتباط مؤثر میان مادر و دختر و تعارض بر سر رابطه عاطفی و رفتار جنسی دختر با دوست‌پسرش است. مک‌دنیل در جلسات ابتدایی با بررسی تاریخچه خانواده و ترسیم ژنوگرام، الگوهای رابطه‌ای و انتقال بین‌نسلی را پیگیری می‌کند و در ادامه درباره مسئولیت والدین، اعتماد، مقررات و تعاملات خانوادگی کار می‌شود. گفت‌وگوهای آموزشی با جان کارلسون در ابتدا و انتهای برنامه و میان جلسات، مبانی مداخله و مشاهدات درمانگر را روشن می‌کنند.

در جلسه پنجم، دکتر سوزان اچ. مک‌دنیل با کیشا و سدریک درباره پیشرفت تکلیف‌های خانگی و جشن نخستین سالگرد تولد پسرشان گفت‌وگو می‌کند. زوج توضیح می‌دهند که پس از مشاجره‌ای پرتنش، همسایه‌ها با پلیس تماس گرفته‌اند و اکنون جدا از یکدیگر زندگی می‌کنند. بخش اصلی جلسه به تمرین مهارت‌های ارتباطی، شنیدن بازتابی، کاهش حالت دفاعی، درک تفاوت لحن و نیت، شناسایی علائم آغاز تشدید خشم و تعیین شرایط بازگشت ایمن و سنجیده به زندگی مشترک اختصاص دارد. درمانگر تأکید می‌کند که هر فرد مسئول تنظیم رفتار خود است؛ زوج تمرین می‌کنند پیش از پاسخ، سخن یکدیگر را بازگو کنند و درباره مشکلات کوچک به توافق برسند. همچنین درباره تفاوت در ابراز هیجان و گریه و اهمیت پرسش‌کردن به جای تعبیر شتاب‌زده صحبت می‌شود. تکلیف ادامه تمرین این مهارت‌ها تا جلسه ششم است.