اضطراب

درمان شناختی‌رفتاری (CBT) یکی از رویکردهای اصلی روان‌درمانی است که بر نقش افکار و تأثیر آن‌ها بر رفتار و هیجان تمرکز دارد. در الگوی آسیب‌شناسی روانی این رویکرد، باورهای ناکارآمد و شناخت‌های وابسته به موقعیت می‌توانند پیامدهای هیجانی و رفتاری را شکل دهند و این پیامدها به نوبه خود باورهای منفی و الگوهای فکری ناکارآمد را تقویت کنند. در این ویدیو کیت اس. دابسون، با استفاده از بخش‌های انتخاب‌شده از جلسات واقعی روان‌درمانی، جنبه‌های مختلف اجرای درمان شناختی‌رفتاری را توضیح می‌دهد؛ از جمله شرایط زمینه‌ساز درمان مانند رابطه درمانی، ملاحظات کاربرد فنون و خود فنون. محورهای آموزشی ویدیو شامل ایجاد اتحاد درمانی، مفهوم‌پردازی مورد، آموزش روانی، تعیین تکلیف خانگی و ارزیابی افکار خودکار است.

این ویدیو گفت‌وگوی دکتر بنجامین ام. اوگلز از دانشگاه بریگم یانگ و دکتر راسل جی. بیلی از دانشگاه یوتا ولی درباره عوامل مشترک در روان‌درمانی را ارائه می‌کند. دکتر بیلی پیشینه تاریخی این دیدگاه از روزنزویگ (۱۹۳۶) تا کاربردهای معاصر را شرح می‌دهد و پنج اصل محوری مدل را معرفی می‌کند: رابطه درمانی به‌منزله زیربنا، انگیزش، تجربه‌ورزی اصلاحی، بینش و خودکارآمدی به‌عنوان بخش پایانی. سپس جلسه درمانی با مراجعی که اضطراب مرتبط با محیط کار و احساس سندرم خودفریبی را تجربه می‌کند نمایش داده می‌شود. در پایان، متخصصان بخش‌های منتخب جلسه را تحلیل می‌کنند و نشان می‌دهند چگونه پنج اصل به شکلی منعطف با فنون درمانی مختلف در چارچوب نظری منسجم به کار می‌روند.

درمان بازسازی بین‌فردی (IRT) مؤلفه‌هایی از نظریه‌های زیستی و روان‌کاوانه دلبستگی را در یک مدل صورت‌بندی مورد ادغام می‌کند که نشانه‌ها را در نسبت با ادراک مراجع از امنیت و تهدید توضیح می‌دهد. درمان مجموعه‌ای از مراحل دارد و انتخاب مداخله بر اساس صورت‌بندی مورد و مرحله فرایند درمان انجام می‌شود. در این برنامه، دکتر لورنا اسمیت بنجامین با زن مجرد ۱۹ساله‌ای با اضطراب شدید کار می‌کند که پس از اقدام به خودکشی بستری شده است. او می‌کوشد جهان ذهنی مراجع را بفهمد و به او کمک کند از احساس ناامیدی و دیده‌نشدن به سمت عاملیت و شکل‌دادن یک خود مستقل حرکت کند. مراجع توسط بازیگر و بر پایه ترکیبی از شرح موارد بالینی بازنمایی شده است.

خانواده‌درمانی مبتنی بر دلبستگی (ABFT) با هدف ترمیم گسست‌های بین‌فردی و بازسازی روابط امن، حمایتگر و محافظت‌کننده از نظر هیجانی میان اعضای خانواده طراحی شده است. این رویکرد به نیاز رشدی نوجوان برای هم‌زمانی دلبستگی و خودمختاری توجه ویژه دارد و می‌کوشد درون جلسه درمان تجربه‌های اصلاحی دلبستگی ایجاد کند. در این ویدئو، دکتر گای دایموند اصول، راهبردهای بالینی، مبانی نظری و شواهد پژوهشی ABFT را توضیح می‌دهد و در جلسه نمایشی با مادر، پدر و دختر نوجوانی کار می‌کند که با افسردگی و سابقه اقدام به خودکشی مواجه است. تمرکز جلسه نخست از مدیریت نشانه‌ها و رفتار به بازسازی اعتماد، کاهش تنهایی هیجانی و ایجاد یک ساختار خانوادگی امن‌تر منتقل می‌شود.

در این برنامه، دکتر کریستوفر مارتل در گفت‌وگو با دکتر آلیس کوین تاریخچه، پشتوانه پژوهشی و اصول محوری فعال‌سازی رفتاری را توضیح می‌دهد و سپس یک جلسه نمایشی با مراجعی اجرا می‌کند که شغل خود را از دست داده است. مراجع از دشواری یافتن کار جدید و تجربه افسردگی، اضطراب و خشم می‌گوید. مارتل با استفاده از یک نمودار دیواری، اثر فقدان شغل بر خلق و رفتار را به‌صورت مشارکتی صورت‌بندی می‌کند، ارزش‌های اصلی مراجع را شناسایی می‌کند و به‌جای یک برنامه خشک، «منویی» انعطاف‌پذیر از فعالیت‌های معنادار می‌سازد تا او دوباره با زندگی درگیر شود. در بخش مرور جلسه نیز لحظات کلیدی از جمله اعتباربخشی به درماندگی در برابر شرایط بیرونی، مفهوم هم‌ارزهای کارکردی، عمل‌کردن از بیرون به درون و نقش فعالیت معنادار در بازپس‌گرفتن حس خود و عاملیت تحلیل می‌شوند.

اورا تی. کروگ درمان را با زن جوانی آغاز می‌کند که به‌طور مداوم نگران است مبادا در روابط شخصی به دیگران آسیب بزند، مزاحمشان شود یا نشانه‌های نارضایتی آنان را از دست بدهد. کروگ با رویکرد وجودی-انسان‌گرایانه به مراجع کمک می‌کند صدای منتقد درونی خود را شناسایی کند؛ صدایی که به‌ویژه در برابر هیجان‌هایی مانند غم و خشم فعال می‌شود. درمانگر فرایندی تجربه‌ای را تسهیل می‌کند که در آن مراجع با این بخش منتقد وارد گفت‌وگو می‌شود و کارکرد محافظتی آن را بررسی می‌کند. مراجع به‌تدریج درمی‌یابد که این صدای منتقد از ترس نادیده‌گرفتن نشانه‌های اجتماعی و طردشدن شکل گرفته است. جلسه سپس این تعارض را در زمینه رابطه او با مادرش بررسی می‌کند؛ مادری که در کودکی اغلب حضور نداشته و در تجربه مراجع، هیجان‌های منفی او را به اندازه کافی اعتبار نمی‌داده است. کروگ به مراجع کمک می‌کند رنج، غم و خشم خود را بدون محکوم‌کردن تجربه کند و به‌جای وابستگی کامل به تأیید مادر، به واقعیت هیجانی خودش اعتبار بدهد.

اورا تی. کروگ درمان را با زن جوانی آغاز می‌کند که به‌طور مداوم نگران است مبادا در روابط شخصی به دیگران آسیب بزند، مزاحمشان شود یا نشانه‌های نارضایتی آنان را از دست بدهد. کروگ با رویکرد وجودی-انسان‌گرایانه به مراجع کمک می‌کند صدای منتقد درونی خود را شناسایی کند؛ صدایی که به‌ویژه در برابر هیجان‌هایی مانند غم و خشم فعال می‌شود. درمانگر فرایندی تجربه‌ای را تسهیل می‌کند که در آن مراجع با این بخش منتقد وارد گفت‌وگو می‌شود و کارکرد محافظتی آن را بررسی می‌کند. مراجع به‌تدریج درمی‌یابد که این صدای منتقد از ترس نادیده‌گرفتن نشانه‌های اجتماعی و طردشدن شکل گرفته است. جلسه سپس این تعارض را در زمینه رابطه او با مادرش بررسی می‌کند؛ مادری که در کودکی اغلب حضور نداشته و در تجربه مراجع، هیجان‌های منفی او را به اندازه کافی اعتبار نمی‌داده است. کروگ به مراجع کمک می‌کند رنج، غم و خشم خود را بدون محکوم‌کردن تجربه کند و به‌جای وابستگی کامل به تأیید مادر، به واقعیت هیجانی خودش اعتبار بدهد.

در این جلسه روان‌درمانی، جین ام. اسلتری (Jeanne M. Slattery) رویکردی مبتنی بر مشاوره همدلانه را با مراجعی ۲۹ ساله به کار می‌گیرد که نسبت به آینده اضطراب دارد و از احساس خستگی از زندگی و تروماهای گذشته سخن می‌گوید. سابقه مراجع شامل سوءاستفاده جنسی در کودکی توسط ناپدری، آزار هیجانی توسط نامادری، مصرف مواد، بستری‌های مرتبط با خودکشی، تشخیص اختلال دوقطبی و رفتارهای مداوم خودآسیب‌رسان است. مراجع اکنون دانشجوی کارشناسی روان‌شناسی است و پس از درمان اقامتی و مشارکت در برنامه‌های دوازده‌قدمی در مسیر بهبودی قرار دارد. اسلتری با پرسش‌های آرام و همدلانه به مراجع کمک می‌کند تجربه‌های آسیب‌زا را در قالب یک روایت معنا‌دار بازسازی کند. جلسه موضوع‌هایی چون تعارض دینی و معنویت، راهبردهای مقابله‌ای، روابط خانوادگی و عاطفی، درد و خودآسیب‌رسانی، هویت دوجنس‌گرا، تاب‌آوری و رشد پس از تروما را بررسی می‌کند. در پایان، درمانگر از مراجع می‌خواهد جنبه‌های مثبت روایت زندگی و پیشرفت‌های خود را ثبت کند تا در دوره‌هایی که افکار منفی غلبه پیدا می‌کنند، یادآوری ملموسی از نقاط قوت و تاب‌آوری خود داشته باشد.

در این جلسه روان‌درمانی، جین ام. اسلتری (Jeanne M. Slattery) رویکردی مبتنی بر مشاوره همدلانه را با مراجعی ۲۹ ساله به کار می‌گیرد که نسبت به آینده اضطراب دارد و از احساس خستگی از زندگی و تروماهای گذشته سخن می‌گوید. سابقه مراجع شامل سوءاستفاده جنسی در کودکی توسط ناپدری، آزار هیجانی توسط نامادری، مصرف مواد، بستری‌های مرتبط با خودکشی، تشخیص اختلال دوقطبی و رفتارهای مداوم خودآسیب‌رسان است. مراجع اکنون دانشجوی کارشناسی روان‌شناسی است و پس از درمان اقامتی و مشارکت در برنامه‌های دوازده‌قدمی در مسیر بهبودی قرار دارد. اسلتری با پرسش‌های آرام و همدلانه به مراجع کمک می‌کند تجربه‌های آسیب‌زا را در قالب یک روایت معنا‌دار بازسازی کند. جلسه موضوع‌هایی چون تعارض دینی و معنویت، راهبردهای مقابله‌ای، روابط خانوادگی و عاطفی، درد و خودآسیب‌رسانی، هویت دوجنس‌گرا، تاب‌آوری و رشد پس از تروما را بررسی می‌کند. در پایان، درمانگر از مراجع می‌خواهد جنبه‌های مثبت روایت زندگی و پیشرفت‌های خود را ثبت کند تا در دوره‌هایی که افکار منفی غلبه پیدا می‌کنند، یادآوری ملموسی از نقاط قوت و تاب‌آوری خود داشته باشد.

در نخستین جلسه از مجموعه چهار جلسه‌ای، دکتر دایانا فوشا با مرد جوان سفیدپوست و دگرجنس‌گرایی کار می‌کند که با پریشانی وجودی و رابطه‌ای روبه‌روست. فوشا با به‌کارگیری روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته و فنونی مانند بی‌واسطگی، تمرکز هیجانی، سکوت، بازخورد مشاهده‌ای و کار در اینجا و اکنون، مراجع را به تعمیق تجربه هیجان‌ها هدایت می‌کند؛ توجه او را به حس‌های بدنی جلب می‌کند و به او کمک می‌کند برای حالت‌های عاطفی خود معنا بیابد. در طول جلسه، تجربه‌های انزوا، احساس گناه، غم و بی‌ارزشی آشکار می‌شوند. در پایان نیز درمانگر و مراجع تجربه خود از کارکردن با یکدیگر را بازتاب می‌دهند.

در چهارمین جلسه از مجموعه شش‌جلسه‌ای، دکتر امی ونزل از درمان شناختی‌رفتاری برای کار با جاش، مردی ۲۴ ساله، استفاده می‌کند که اضطراب و افسردگی خفیف بر عملکرد تحصیلی و رفتار او در محیط کار اثر گذاشته‌اند. جلسه با مرور ثبت افکار و دفتر موفقیت هفته‌های قبل آغاز می‌شود. مراجع چند تجربه موفق را گزارش می‌کند که در آن‌ها توانسته بر اضطراب و اجتناب در زندگی تحصیلی، کاری و شخصی غلبه کند. ونزل دو بخش نهایی ثبت افکار، یعنی «پاسخ جایگزین» و «پیامد»، را معرفی می‌کند و به مراجع کمک می‌کند برای افکار خودکار ناسازگار پاسخ‌های متعادل، باورپذیر و قانع‌کننده بسازد. آن‌ها چند موقعیت اضطراب‌زا، از جمله مشکل خودرو، نمره پایین امتحان، ترس از قضاوت هنگام دویدن و اضطراب بازگشت به کلیسا را بررسی می‌کنند. در پایان، اصول آموخته‌شده برای استرس امتحانات و اجتناب از کلاس آنلاین به کار گرفته می‌شود و تکلیف خانگی شامل ادامه دفتر موفقیت و تکمیل ثبت افکار با ستون‌های جدید است.

در پنجمین جلسه از مجموعه شش‌جلسه‌ای، دکتر امی ونزل با استفاده از درمان شناختی‌رفتاری با جاش، مردی ۲۴ ساله، کار می‌کند که اضطراب و افسردگی خفیف بر عملکرد تحصیلی و رفتار او در محیط کار اثر گذاشته‌اند. از جلسه قبل، اضطراب مراجع به‌دلیل دوره فشرده امتحان‌ها، پروژه‌ها و فرایند درخواست شغل پیش از فارغ‌التحصیلی کمی افزایش یافته است. ونزل ثبت افکار و دفتر موفقیت را مرور می‌کند و آن‌ها بررسی می‌کنند که جاش چگونه به‌طور منظم‌تری از افکار خودکار فاصله می‌گیرد و با اتکا به پاسخ‌های جایگزین، تله‌هایی مانند تفکر همه یا هیچ، فاجعه‌سازی و ذهن‌خوانی را به چالش می‌کشد. بخش مهمی از جلسه به اضطراب مربوط به جست‌وجوی شغل، رزومه، ارزیابی دیگران، نمایشگاه‌های کار و الگوهای اجتناب اختصاص دارد. درمانگر و مراجع مزایا و معایب شروع جست‌وجوی شغلی در دوره امتحان‌ها را می‌سنجند و از هدف‌گذاری، اصلاح رفتار، طراحی محیط، پاداش و خردکردن تکالیف به قدم‌های کوچک استفاده می‌کنند. در پایان، تکالیف تا جلسه نهایی سه هفته بعد شامل ادامه ثبت افکار، تکمیل دفتر موفقیت، تهیه فهرست کارهای جست‌وجوی شغل و ارسال دست‌کم یک درخواست شغلی است.

در سومین جلسه از مجموعه شش‌جلسه‌ای، دکتر امی ونزل با استفاده از درمان شناختی‌رفتاری با جاش، مردی ۲۴ ساله، کار می‌کند که اضطراب و افسردگی خفیف بر عملکرد تحصیلی و رفتار او در محل کار اثر گذاشته‌اند. مراجع از تکلیف «دفتر موفقیت» رضایت دارد و درمانگر همچنان به او کمک می‌کند افکار زیربنایی و باورهای هسته‌ای مرتبط با الگوهای ناسازگار شناختی و رفتاری را بررسی کند. آن‌ها تکالیف هفته گذشته، شامل ثبت افکار در موقعیت‌های اضطراب‌آور و دفتر موفقیتِ تجربه‌های مثبت هنگام غلبه بر اضطراب یا اجتناب را مرور می‌کنند. در جلسه روشن می‌شود که جاش نخستین فرد خانواده‌اش است که به دانشگاه رفته و این موضوع می‌تواند در اضطراب تحصیلی او نقش داشته باشد. ونزل «پرسش‌های ارزیابی» را برای شناسایی تله‌های فکری و بررسی نقادانه افکار خودکار معرفی می‌کند. با توجه به کاهش فاجعه‌سازی و افزایش اعتمادبه‌نفس، درمانگر او را تشویق می‌کند از تجربه‌های موفق به‌عنوان شواهد مثبت استفاده کند و در جلسات آینده روی «مقابله از پیش» برای گذارهای مهم زندگی کار کنند.

در ششمین و آخرین جلسه، دکتر امی ونزل با استفاده از درمان شناختی‌رفتاری با جاش، مردی ۲۴ ساله، کار می‌کند که اضطراب و افسردگی خفیف بر عملکرد تحصیلی و رفتار او در محیط کار اثر گذاشته بودند. درمانگر و مراجع ابتدا پیشرفت‌های چند هفته اخیر را مرور می‌کنند؛ از جمله کاهش چشمگیر علائم افسردگی، حضور در نمایشگاه شغلی، ارسال درخواست‌های کاری و استفاده مستقل‌تر از اصلاح فکر. سپس اهداف اولیه درمان، از جمله غلبه بر اضطراب و اجتناب و کاهش علائم افسردگی، دوباره ارزیابی می‌شوند. بخش پایانی جلسه به تدوین برنامه پیشگیری از عود اختصاص دارد: آن‌ها محرک‌های احتمالی آینده، نشانه‌های هشداردهنده بازگشت اضطراب یا افسردگی، الگوهای خودکار فکری و رفتاری مانند اجتناب، و راهبردهای مقابله‌ای از جمله اصلاح فکر، اقدام رفتاری، مرور دفتر موفقیت، ارتباط پیش‌دستانه و مراجعه دوباره به درمانگر را مشخص می‌کنند.

در دومین جلسه از مجموعه شش‌جلسه‌ای، دکتر امی ونزل با استفاده از درمان شناختی‌رفتاری با جاش، مردی ۲۴ ساله، کار می‌کند که اضطراب و افسردگی خفیف بر عملکرد تحصیلی و رفتار او در محیط کار اثر گذاشته‌اند. جلسه با مرور نمره‌های پرسشنامه‌های اضطراب و افسردگی و تکلیف ثبت افکار آغاز می‌شود. درمانگر چند موقعیت اخیر را بررسی می‌کند و همراه مراجع الگوهای افکار خودکار منفی، فاجعه‌سازی، قضاوت منفی، بی‌اعتبارکردن نکات مثبت و سایر تله‌های فکری را شناسایی می‌کند. ونزل «دفتر موفقیت» را برای ثبت شواهد مخالف باور هسته‌ای شکست معرفی می‌کند و تکلیف‌ها را با ترجیح مراجع برای استفاده از Evernote سازگار می‌سازد. در ادامه، یک موقعیت قریب‌الوقوعِ اجتناب از کلاس به‌طور عملی بررسی می‌شود و با تفکر انعطاف‌پذیر، تحمل ناراحتی، تحمل عدم قطعیت و استفاده از پاداش، برنامه‌ای برای ماندن در کلاس طراحی می‌شود. جلسه با مرور تکالیف و اهداف درمانیِ غلبه بر اجتناب و کاهش افسردگی پایان می‌یابد.

در نخستین جلسه از مجموعه شش‌جلسه‌ای، دکتر امی ونزل با استفاده از درمان شناختی‌رفتاری با جاش، مردی ۲۴ ساله، کار می‌کند که با اضطراب و افسردگی خفیف دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ مشکلاتی که بر عملکرد تحصیلی و رفتار او در محل کار اثر گذاشته‌اند. پس از مرور مختصر تاریخچه، درمانگر نگرانی‌های فعلی جاش را در قالب مدل شناختی‌رفتاری بررسی می‌کند. آن‌ها درباره تجربه‌های شکل‌دهنده، باورهای هسته‌ای، قواعد و فرض‌ها، افکار خودکار و راهبردهای جبرانی بحث می‌کنند و نقش اجتناب را در حفظ اضطراب و افت عملکرد تحصیلی بررسی می‌کنند. ونزل به‌صورت مشارکتی یک ثبت افکار را آموزش می‌دهد و از جاش می‌خواهد تا جلسه بعد موقعیت‌ها، افکار خودکار و شدت هیجان‌هایش را ثبت کند. در پایان، اهداف درمان شامل کاهش اجتناب، تکمیل وظایف تحصیلی، افزایش انرژی و بازگشت به فعالیت‌های لذت‌بخش مشخص می‌شوند.

دکتر ویلیام ریچارد میلر با مردی بزرگسال که سابقه سوءمصرف مواد دارد جلسه‌ای مبتنی بر مصاحبه انگیزشی برگزار می‌کند. درمانگر و مراجع دوسوگرایی او درباره تغییر سبک زندگی مبتنی بر مصرف مواد را بررسی می‌کنند و هم‌زمان به پیامدهای مثبت و منفی مصرف، تجربه‌های قبلی ترک، لغزش و عوامل بازگشت به مصرف می‌پردازند. میلر با پرسش‌های باز، گوش‌دادن بازتابی، جمع‌بندی و تقویت خودکارآمدی به مراجع کمک می‌کند ارزش‌ها و اهدافش—از جمله خانواده، ثبات، سلامت و داشتن کسب‌وکار—را روشن کند و گزینه‌های ممکن برای ادامه مسیر درمان و حمایت را بررسی کند.

دکتر لزلی گرینبرگ روند کامل درمان متمرکز بر هیجان را در شش جلسه با یک مراجع نشان می‌دهد. مراجع هم‌زمان با افسردگی، اضطراب و دشواری در رابطه‌ی زناشویی درگیر است. در طول جلسه‌ها، او کم‌کم به صدای درونی خودتردیدش آگاه می‌شود، در برابر آن می‌ایستد و یاد می‌گیرد خودش را آرام کند. این تغییر به او کمک می‌کند از حالت کناره‌گیری، که راه اصلی کنار آمدنش با سختی‌ها بوده، فاصله بگیرد. این اثر بیش از چهار ساعت جلسه‌ی درمانی دارد و یک صدای روی تصویر (voiceover) اضافه که در آن گرینبرگ در حین پیشرفت درمان، روند آن را توضیح می‌دهد. برای دیدن تغییر در طول یک درمان کامل، و نه فقط یک جلسه، منبع بسیار مناسبی است.