روابط بین فردی

سیگموند کارترود با جان گاندرسن، از پژوهشگران اثرگذار در شناخت اختلال شخصیت مرزی، دربارهٔ ویژگی‌های بالینی، مفهوم‌پردازی و دشواری‌های تشخیص و درمان این اختلال گفت‌وگو می‌کند. این مصاحبه برای آشنایی با تاریخ تحول دیدگاه‌های بالینی دربارهٔ شخصیت مرزی و نگاه یک متخصص برجسته مفید است. مطالب گفت‌وگو جایگزین ارزیابی تشخیصی فردی یا راهنمای درمانی به‌روز نیست.

بسیاری از مشکلاتی که افراد برای درمان مطرح می‌کنند، از مشکلات روان‌آسیب‌شناختی و اضطراب گرفته تا دشواری‌های رابطه‌ای، ممکن است با تجربه تنها ماندن در برابر هیجان‌های دردناک و طاقت‌فرسا مرتبط باشند. هسته اصلی روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته (AEDP) کمک به مراجعان است تا در بستر رابطه‌ای درمانی و برخوردار از مشارکت هیجانی، هیجان‌هایی را تجربه کنند که پیش‌تر تحمل‌ناپذیر می‌پنداشتند و از آن‌ها می‌ترسیدند؛ سپس این تجربه‌های هیجانی را تا رسیدن به پردازش کامل دنبال کنند. این فرایند گرایش‌های سازگارانه را آزاد می‌کند و یکی از عوامل محوری تغییر در AEDP به شمار می‌رود؛ زیرا مراجعان بار دیگر به منابع درونی و تاب‌آوری‌ای دسترسی می‌یابند که دفاع‌های هیجانی، دسترسی به آن‌ها را محدود کرده بود. در این ویدیو، دکتر دبرا برادریک ابتدا درمانگر مهمان، دکتر ران فردریک، را معرفی می‌کند. سپس دکتر فردریک به پرسش‌های اعضای یک پنل متخصصان سلامت روان درباره AEDP پاسخ می‌دهد. در ادامه، او در یک نمایش بالینی از این رویکرد برای کار با مراجعی دارای مشکلات رابطه‌ای استفاده می‌کند. مراجع زنی لاتین‌تبار و همجنس‌گراست که از رابطه کنونی خود رضایت ندارد. دکتر فردریک بر تنظیم و پردازش هیجان‌ها تأکید می‌کند و با دقت ویژه به مراجع کمک می‌کند با احساساتی روبه‌رو شود که مدت‌ها در برابر تجربه آن‌ها از خود دفاع کرده است. پس از نمایش، دکتر فردریک و دکتر برادریک همراه با اعضای پنل، لحظات مشخصی از جلسه را بررسی و تحلیل می‌کنند.

اورا تی. کروگ درمان را با زن جوانی آغاز می‌کند که به‌طور مداوم نگران است مبادا در روابط شخصی به دیگران آسیب بزند، مزاحمشان شود یا نشانه‌های نارضایتی آنان را از دست بدهد. کروگ با رویکرد وجودی-انسان‌گرایانه به مراجع کمک می‌کند صدای منتقد درونی خود را شناسایی کند؛ صدایی که به‌ویژه در برابر هیجان‌هایی مانند غم و خشم فعال می‌شود. درمانگر فرایندی تجربه‌ای را تسهیل می‌کند که در آن مراجع با این بخش منتقد وارد گفت‌وگو می‌شود و کارکرد محافظتی آن را بررسی می‌کند. مراجع به‌تدریج درمی‌یابد که این صدای منتقد از ترس نادیده‌گرفتن نشانه‌های اجتماعی و طردشدن شکل گرفته است. جلسه سپس این تعارض را در زمینه رابطه او با مادرش بررسی می‌کند؛ مادری که در کودکی اغلب حضور نداشته و در تجربه مراجع، هیجان‌های منفی او را به اندازه کافی اعتبار نمی‌داده است. کروگ به مراجع کمک می‌کند رنج، غم و خشم خود را بدون محکوم‌کردن تجربه کند و به‌جای وابستگی کامل به تأیید مادر، به واقعیت هیجانی خودش اعتبار بدهد.

اورا تی. کروگ درمان را با زن جوانی آغاز می‌کند که به‌طور مداوم نگران است مبادا در روابط شخصی به دیگران آسیب بزند، مزاحمشان شود یا نشانه‌های نارضایتی آنان را از دست بدهد. کروگ با رویکرد وجودی-انسان‌گرایانه به مراجع کمک می‌کند صدای منتقد درونی خود را شناسایی کند؛ صدایی که به‌ویژه در برابر هیجان‌هایی مانند غم و خشم فعال می‌شود. درمانگر فرایندی تجربه‌ای را تسهیل می‌کند که در آن مراجع با این بخش منتقد وارد گفت‌وگو می‌شود و کارکرد محافظتی آن را بررسی می‌کند. مراجع به‌تدریج درمی‌یابد که این صدای منتقد از ترس نادیده‌گرفتن نشانه‌های اجتماعی و طردشدن شکل گرفته است. جلسه سپس این تعارض را در زمینه رابطه او با مادرش بررسی می‌کند؛ مادری که در کودکی اغلب حضور نداشته و در تجربه مراجع، هیجان‌های منفی او را به اندازه کافی اعتبار نمی‌داده است. کروگ به مراجع کمک می‌کند رنج، غم و خشم خود را بدون محکوم‌کردن تجربه کند و به‌جای وابستگی کامل به تأیید مادر، به واقعیت هیجانی خودش اعتبار بدهد.

فردریک درمان را با مراجع جوانی آغاز می‌کند که با مشکلات رابطه مراجعه کرده است. مراجع از قلدری در کودکی و احساس طردشدگی از سوی فردی که به او علاقه دارد می‌گوید. فردریک با استفاده از روان‌درمانی پویشی تجربی تسریع‌شده (AEDP) بر پردازش خشم، ترس از تنها ماندن و احساس رنجش تمرکز می‌کند. برای ساختن رابطه درمانی و فراهم کردن تجربه هیجانی اصلاحی، احساسات مراجع را اعتباربخشی می‌کند، به‌صورت بین‌فردی و گرم با او درگیر می‌شود و در طول جلسه بازخورد مثبت می‌دهد. درمانگر از مراجع می‌خواهد تجربه هیجان‌ها را در لحظه و در بدنش دنبال کند، پیوند میان آسیب‌پذیری و خشم را بشناسد و این آگاهی را بیرون از جلسه نیز ادامه دهد.

در این جلسه، دکتر هایدی ام. لوویت به مراجع کمک می‌کند فقدان اخیر ناشی از پایان یک دوستی مهم ــ یا «جداییِ دوستی» ــ را پردازش کند؛ تجربه‌ای که مراجع آن را «دل‌شکستگی» توصیف می‌کند و معتقد است کمتر درباره آن صحبت می‌شود. لوویت به مراجع کمک می‌کند افکار و هیجان‌های مرتبط با این تغییر مهم در رابطه را گردآوری و روشن بیان کند. سپس با استفاده از روش صندلی خالی، فرصتی فراهم می‌شود تا مراجع مستقیماً با دوستِ غایب و قطع‌کننده ارتباط صحبت کند و افکار و احساس‌های حل‌نشده خود را بیان کند. مراجع بعداً صندلی را عوض می‌کند و از جایگاه دوستی که در ذهن خود تصور می‌کند پاسخ می‌دهد؛ فرایندی که امکان دسترسی به زاویه دید متفاوتی نسبت به سکوت و پایان رابطه را ایجاد می‌کند. درمانگر و مراجع از این روش برای کار روی احساس‌های پیچیده مربوط به پایان رابطه، از جمله سوگ، فقدان، خشم، ابهام و نیاز به حل‌وفصل استفاده می‌کنند تا مراجع بتواند به سمت پذیرش بیشتر و حمل بینش‌های جلسه به زندگی روزمره حرکت کند.

دکتر مارتین ویتینگهام گفت‌وگویی آموزشی با دکتر شِری ال. مارماروش و دکتر جاشوا دسیلوا درباره روان‌درمانی گروهی هدایت می‌کند. ابتدا فواید آماده‌سازی پیش از گروه، غربالگری، اتحاد کاری، جهان‌شمولی تجربه و انسجام گروهی بررسی می‌شود. در بخش نخست نمایش، دو رهبر گروه با یک مرد بزرگسال آسیایی-آمریکایی که خود را همجنس‌گرا معرفی می‌کند و با تنهایی و اضطراب اجتماعی درگیر است دیدار می‌کنند، رابطه درمانی می‌سازند، مشکلات مطرح‌شده و هویت‌های اجتماعی او را بررسی و انتظارها و قواعد گروه را روشن می‌کنند. سپس نخستین جلسه یک گروه فرایند بین‌فردی چهارعضوی نمایش داده می‌شود. اعضا اهداف خود را درباره روابط، تنهایی، آسیب‌پذیری و ارتباط با دیگران مطرح می‌کنند و به بررسی اثر هویت‌های فرهنگی و اجتماعی ــ از جمله نژاد، گرایش جنسی و مذهب ــ بر روابط بین‌فردی می‌پردازند. اعضا یکدیگر را اعتباربخشی می‌کنند، الگوهای رابطه‌ای خود را مقایسه می‌کنند و رهبران با مداخلات فرایندی توجه آن‌ها را به احساس‌ها و واکنش‌های همان لحظه جلب می‌کنند. در پایان، بخش‌های منتخب جلسه تحلیل می‌شوند و بر غربالگری و آماده‌سازی پیش از گروه، ایجاد اتحاد و انسجام، تعادل میان کار عمودی با فرد و اتصال افقی اعضا، استفاده از نشانه‌های غیرکلامی و همکاری میان هم‌رهبران تأکید می‌شود.

در نخستین جلسه از مجموعه چهار جلسه‌ای، دکتر دایانا فوشا با مرد جوان سفیدپوست و دگرجنس‌گرایی کار می‌کند که با پریشانی وجودی و رابطه‌ای روبه‌روست. فوشا با به‌کارگیری روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته و فنونی مانند بی‌واسطگی، تمرکز هیجانی، سکوت، بازخورد مشاهده‌ای و کار در اینجا و اکنون، مراجع را به تعمیق تجربه هیجان‌ها هدایت می‌کند؛ توجه او را به حس‌های بدنی جلب می‌کند و به او کمک می‌کند برای حالت‌های عاطفی خود معنا بیابد. در طول جلسه، تجربه‌های انزوا، احساس گناه، غم و بی‌ارزشی آشکار می‌شوند. در پایان نیز درمانگر و مراجع تجربه خود از کارکردن با یکدیگر را بازتاب می‌دهند.

در این جلسه، دکتر جودیت وی. جردن با استفاده از درمان رابطه‌ای-فرهنگی با زنی میانسال و مطلقه کار می‌کند که خود را در روابط صمیمی محافظت‌شده و محتاط توصیف می‌کند و می‌گوید یکی از راه‌های کنارآمدنش «اجتناب و خاموش‌کردن خود» است. مراجع درباره تجربه‌ی ازدواج با همسری دارای مشکل مصرف مواد، طلاق، احساس گناه ناشی از انتظارات مذهبی و خانوادگی، کمال‌گرایی، فشارهای مادری و دشواری اعتماد و نزدیک‌شدن به دیگران صحبت می‌کند. جردن با حضور حمایتگر، اعتباربخشی، توجه به متقابل‌بودن در رابطه و کاوش الگوهای خودمحافظتی، فضایی فراهم می‌کند تا مراجع درباره نیازهایش، ترس از آسیب‌دیدن و اهدافش برای ادامه درمان روشن‌تر شود.

بازسازی امروزی فیلم مشهور «سه رویکرد روان‌درمانی» که در آن «گلوریا» با کارل راجرز، آلبرت الیس و فریتز پرلز جلسه داشت. در این نسخه، یک مراجع واقعی با سه درمانگر برجسته از سه جهت‌گیری نظری کار می‌کند: شناخت‌درمانی با جودیت بک، درمان متمرکز بر هیجان با لزلی گرینبرگ و روان‌درمانی روان‌پویشی با نانسی مک‌ویلیامز. هر درمانگر ابتدا رویکردش را معرفی می‌کند، سپس جلسه‌اش را برگزار می‌کند و در صدای روی تصویر، کارش را شرح می‌دهد. در پایان، سه درمانگر در یک میزگرد درباره‌ی کارشان گفت‌وگو می‌کنند. بینندگان می‌توانند شباهت‌ها و تفاوت‌های کلیدی رویکردهای معاصر و ویژگی‌ها و فنون سه درمانگر برجسته را کنار هم ببینند و مقایسه کنند.