ویدیوهای آموزشی

افرادی که رویدادهای آسیب‌زا را تجربه می‌کنند، اغلب پس از آن از کاهش یا از دست رفتن احساس معنا در زندگی گزارش می‌دهند. در کار با مراجع دچار تروما، توجه به معنا نه‌تنها باورها، ارزش‌ها یا هدف‌های آسیب‌دیده را آشکار می‌کند، بلکه نقاط قوت و حمایت‌های اجتماعی‌ای را نیز برجسته می‌سازد که می‌توانند به بازسازی احساس معنا کمک کنند. در «تروما و معنا»، دکتر Jeanne M. Slattery رویکرد معنا‌سازی خود را با زنی که در زندگی‌اش فقدان و خشونت را تجربه کرده نشان می‌دهد. او ابتدا فضایی امن ایجاد می‌کند تا مراجع بتواند داستانش را بیان کند و شکل تازه‌ای از معنا را در زندگی خود بپروراند. افزون بر جلسهٔ نمایشی، دکتر اسلتری به پرسش‌هایی دربارهٔ رویکرد خود پاسخ می‌دهد و توضیح می‌دهد که معنا‌سازی را می‌توان در کنار جهت‌گیری‌های درمانی مختلف برای کمک به افراد دارای تجربهٔ تروما به کار برد.

دکتر هایدی ام. لویت با مراجع روی پیامدهای یک جدایی عاطفی اخیر کار می‌کند که او را با تردید نسبت به خود روبه‌رو کرده است. لویت به مراجع کمک می‌کند صدای درونی سخت‌گیر و مضطربی را شناسایی کند که می‌کوشد از طریق انتقاد و قضاوت، او را ایمن نگه دارد. با استفاده از تکنیک دو صندلی، مراجع ابتدا مستقیماً از جایگاه این بخش انتقادگر سخن می‌گوید و سپس با جابه‌جایی صندلی، ترس زیربنایی آن را بیان می‌کند. در جریان گفت‌وگو روشن می‌شود که این بخش منتقد، ترس و کنترل را با مسئولیت‌پذیری و ایمنی پیوند داده است. درمانگر و مراجع امکان راهبردی سازگارانه‌تر را بررسی می‌کنند: افزایش اعتماد به خود، توجه به نمونه‌های قضاوت درست در گذشته و استفاده از تجربه درونی به‌عنوان اطلاعات، به‌جای تنبیه و ترساندن مداوم خود. در پایان، مراجع بخش قوی‌تر و امیدوارتر خود را اصیل‌تر تجربه می‌کند و آن را مبنایی برای پاسخ‌دادن به صدای انتقادگر در آینده می‌بیند.