جستجو

فرانک یومنس در این درس مقدماتی، ویژگی‌های شخصیت، سطح سازمان شخصیت و تفاوت‌های مهم میان کارکرد سالم، نوروتیک، مرزی و روان‌پریشانه را از منظر روان‌پویشی توضیح می‌دهد. او ارتباط این مفاهیم را با فهم بالینی اختلال شخصیت مرزی و خودشیفتگی و اصول روان‌درمانی متمرکز بر انتقال بررسی می‌کند. تأکید درس بر صورت‌بندی عمیق‌تر مشکلات شخصیت است و این مفاهیم را نباید بدون ارزیابی تخصصی به افراد نسبت داد.

این برنامه به اندیشه‌های کارل گوستاو یونگ و جایگاه او در تاریخ روان‌شناسی می‌پردازد. بحث اصلی بر این است که یونگ چه می‌گفت، اختلاف او با زیگموند فروید از کجا برخاست و این اختلاف برای فهم برخی مفاهیم روان‌شناسی چه اهمیتی دارد.

این ویدیو بخش‌هایی از یک مصاحبهٔ آرشیوی را با فردی که در عنوان ویدیو «روان‌آزار» معرفی شده است نمایش می‌دهد و دربارهٔ الگوهای رفتاری مرتبط با بی‌اعتنایی به حقوق دیگران بحث می‌کند. از نظر علمی باید میان اصطلاح روان‌آزاری، اختلال شخصیت ضداجتماعی و قضاوت رسانه‌ای دربارهٔ یک فرد تفاوت گذاشت. تشخیص بالینی، هویت مصاحبه‌شونده و زمینهٔ کامل گفت‌وگو از روی توضیحات این نسخه به‌طور مستقل احراز نشده است.

فیلیپ زیمباردو در سخنرانی انجمن سلطنتی هنرها توضیح می‌دهد که جهت‌گیری ذهنی انسان نسبت به گذشته، حال و آینده چگونه می‌تواند بر تصمیم‌گیری، رفتار، سلامت و کیفیت زندگی اثر بگذارد. او با اشاره به پژوهش‌های روان‌شناسی از جمله تکلیف تأخیر در دریافت پاداش، تفاوت میان افق‌های زمانی و پیامدهای آن‌ها را بررسی می‌کند. این برنامه معرفی آموزشیِ نظریهٔ چشم‌انداز زمانی است و نباید هر الگوی زمانی را به‌تنهایی علت قطعی رفتار افراد دانست.

روان‌درمانی آدلری رویکردی انسان‌گرایانه و هدف‌محور است که بر تلاش فرد برای موفقیت، ارتباط با دیگران و مشارکت اجتماعی تأکید می‌کند. ترتیب تولد و سبک زندگی در فهم شخصیت اهمیت دارند، اما درمان عمدتاً آینده‌نگر است. در جلسه اصلی، جان کارلسون با یک معلم مرد حدوداً ۳۵ ساله درباره کمال‌گرایی، ساعات کاری طولانی، رقابت و روابط خانوادگی کار می‌کند و چهار مرحله رابطه، ارزیابی، بینش و بازجهت‌دهی را نشان می‌دهد. در جلسه اضافه، با زنی جوان درباره سوگ مادر، استقلال از انتظارات خانواده، هویت شغلی و دشواری در بیان احساسات کار می‌شود.

دکتر جان کارلسون، از چهره‌های شناخته‌شده‌ی رویکرد آدلری، با معلم و مربی ورزشی کار می‌کند که از کمال‌گرایی، کار بی‌وقفه و ناتوانی در «نه» گفتن رنج می‌برد و نگران اثر آن بر زندگی زناشویی‌اش است. کارلسون با سنجش سبک زندگی و بررسی خاطرات و فضای خانواده‌ی مراجع (از جمله بیماری مادر در کودکی او)، ریشه‌های این الگو را روشن می‌کند و سپس پیشنهادهای رفتاری کوچک و مشخصی برای تغییر برنامه‌ی روزانه می‌دهد. در بحث پایانی توضیح می‌دهد این جلسه نمونه‌ای از رویکرد نوآدلری و کوتاه‌مدت است. ویدیو یک جلسه‌ی دوم هم دارد که در آن با زن جوانی درباره‌ی تصمیم‌های تحصیلی و شغلی و اعتمادبه‌نفس کار می‌کند.

این ویدیو نسخه‌ای از گفت‌وگوی تاریخی جان فریمن با کارل گوستاو یونگ، روان‌پزشک سوئیسی و بنیان‌گذار روان‌شناسی تحلیلی، در مجموعه تلویزیونی «چهره‌به‌چهره» (Face to Face) شبکه بی‌بی‌سی است. مصاحبه در سال ۱۹۵۹ در خانه یونگ در کوسناخت، کنار دریاچه زوریخ، ضبط و برای نخستین‌بار ۲۲ اکتبر همان سال پخش شد. یونگ که هنگام مصاحبه ۸۴ سال داشت، از کودکی، خانواده، تجربه شکل‌گیری خودآگاهی در حدود یازده‌سالگی، تحصیلات و مسیر گرایش خود به پزشکی و سپس روان‌پزشکی سخن می‌گوید. او به تربیت دینی خود و تفاوت میان باور و تجربه شخصی درباره امر الهی نیز می‌پردازد. در بخش مهمی از گفت‌وگو، یونگ درباره آشنایی و دوستی با زیگموند فروید، تفاوت نگرش علمی و نظری آن‌ها و دلایل جدایی فکری‌شان توضیح می‌دهد. وی با اشاره به کار بالینی با بیماران روان‌پزشکی و مشاهده شباهت‌هایی میان برخی تصاویر ذهنی بیماران و مضامین اسطوره‌ای و تاریخی، منطق شکل‌گیری برداشت خود از لایه‌ای فراتر از ناخودآگاه شخصی، یعنی «ناخودآگاه جمعی»، را شرح می‌دهد. این بخش بیانگر تفسیر نظری یونگ از تجربه‌های بالینی اوست، نه اثبات تجربی قطعی این نظریه. مصاحبه همچنین به انگیزه تدوین مفهوم تیپ‌های روان‌شناختی و برداشت یونگ از تفاوت‌های فردی می‌پردازد. در ادامه، فریمن از خطر وقوع جنگ جهانی دیگر، شر و گناه، دین و مرگ می‌پرسد. یونگ با تأکید بر اهمیت شناخت روان و ماهیت انسان، درباره ناآگاهی بشر از نیروهای روانی خود هشدار می‌دهد؛ سپس دیدگاه‌های خود را درباره مرگ به‌عنوان بخشی از فرایند زندگی، امکان تداوم روان و اهمیت نگاه‌کردن به آینده در سالخوردگی مطرح می‌کند. در پایان، او از تنش میان گسترش زندگی جمعی و نیاز فرد به معنا و فردیت سخن می‌گوید. این اثر یک مصاحبه تاریخی و نظری است و جلسه روان‌درمانی یا نمایش مداخله بالینی محسوب نمی‌شود. تاریخ ۱۱ اکتبر ۲۰۱۷ مربوط به انتشار نسخه ارسالی در یوتیوب است و نباید با پخش اولیه بی‌بی‌سی اشتباه گرفته شود.

در سومین جلسه از مجموعه چهار جلسه‌ای، دکتر دایانا فوشا با مرد جوانی که پریشانی وجودی و رابطه‌ای دارد کار می‌کند. او در چارچوب روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته از تمرکز هیجانی، ذهن‌آگاهی، بی‌واسطگی، بازخورد، چالش، خودافشایی درمانگر، تفسیر و بازقاب‌بندی استفاده می‌کند. در طول جلسه، فوشا با بهره‌گیری از رابطه درمانگر ـ مراجع، مسائل رابطه‌ای و وجودی کنونی مراجع را به تجربه‌های خانواده مبدأ پیوند می‌دهد. در پایان، تکلیف‌هایی برای ادامه کار تعیین می‌شود و درمانگر و مراجع تجربه جلسه را مرور می‌کنند.

این فایل قسمت 1 از چهار بخش منتشرشده سخنرانی «کارل راجرز درباره همدلی» در سال ۱۹۷۴ است. کارل راجرز در سخنرانی سال ۱۹۷۴ خود موضوع «همدلی» را در بستر روان‌شناسی و روان‌درمانی بررسی می‌کند. بر اساس شرح منتشرکننده، نسخه حاضر یکی از چهار بخش منتشرشده از همان سخنرانی است. مقاله مرتبطی با عنوان «Empathic: An Unappreciated Way of Being» در سال ۱۹۷۵ در نشریه The Counseling Psychologist معرفی شده است. از دیدگاه نظری راجرز، همدلی به کوشش برای فهم جهان تجربه‌شده شخص دیگر و انتقال این فهم، بدون جایگزین‌کردن قضاوت شخصی، مربوط است. این توضیح زمینه علمی سخنرانی را معرفی می‌کند و به معنای آن نیست که همه این محورهای نظری دقیقاً در همین قسمت بیان شده‌اند. برای تعیین بخش‌های دقیق محتوای گفتار، متن یا زیرنویس اختصاصی هر قسمت لازم است. شماره قسمتِ این ویدیو 1 از ۴ است و ترتیب آن باید در پلی‌لیست آموزشی حفظ شود.

بازسازی امروزی فیلم مشهور «سه رویکرد روان‌درمانی» که در آن «گلوریا» با کارل راجرز، آلبرت الیس و فریتز پرلز جلسه داشت. در این نسخه، یک مراجع واقعی با سه درمانگر برجسته از سه جهت‌گیری نظری کار می‌کند: شناخت‌درمانی با جودیت بک، درمان متمرکز بر هیجان با لزلی گرینبرگ و روان‌درمانی روان‌پویشی با نانسی مک‌ویلیامز. هر درمانگر ابتدا رویکردش را معرفی می‌کند، سپس جلسه‌اش را برگزار می‌کند و در صدای روی تصویر، کارش را شرح می‌دهد. در پایان، سه درمانگر در یک میزگرد درباره‌ی کارشان گفت‌وگو می‌کنند. بینندگان می‌توانند شباهت‌ها و تفاوت‌های کلیدی رویکردهای معاصر و ویژگی‌ها و فنون سه درمانگر برجسته را کنار هم ببینند و مقایسه کنند.

این ویدیو گفت‌وگوی دکتر بنجامین ام. اوگلز از دانشگاه بریگم یانگ و دکتر راسل جی. بیلی از دانشگاه یوتا ولی درباره عوامل مشترک در روان‌درمانی را ارائه می‌کند. دکتر بیلی پیشینه تاریخی این دیدگاه از روزنزویگ (۱۹۳۶) تا کاربردهای معاصر را شرح می‌دهد و پنج اصل محوری مدل را معرفی می‌کند: رابطه درمانی به‌منزله زیربنا، انگیزش، تجربه‌ورزی اصلاحی، بینش و خودکارآمدی به‌عنوان بخش پایانی. سپس جلسه درمانی با مراجعی که اضطراب مرتبط با محیط کار و احساس سندرم خودفریبی را تجربه می‌کند نمایش داده می‌شود. در پایان، متخصصان بخش‌های منتخب جلسه را تحلیل می‌کنند و نشان می‌دهند چگونه پنج اصل به شکلی منعطف با فنون درمانی مختلف در چارچوب نظری منسجم به کار می‌روند.

درمان بازسازی بین‌فردی (IRT) مؤلفه‌هایی از نظریه‌های زیستی و روان‌کاوانه دلبستگی را در یک مدل صورت‌بندی مورد ادغام می‌کند که نشانه‌ها را در نسبت با ادراک مراجع از امنیت و تهدید توضیح می‌دهد. درمان مجموعه‌ای از مراحل دارد و انتخاب مداخله بر اساس صورت‌بندی مورد و مرحله فرایند درمان انجام می‌شود. در این برنامه، دکتر لورنا اسمیت بنجامین با زن مجرد ۱۹ساله‌ای با اضطراب شدید کار می‌کند که پس از اقدام به خودکشی بستری شده است. او می‌کوشد جهان ذهنی مراجع را بفهمد و به او کمک کند از احساس ناامیدی و دیده‌نشدن به سمت عاملیت و شکل‌دادن یک خود مستقل حرکت کند. مراجع توسط بازیگر و بر پایه ترکیبی از شرح موارد بالینی بازنمایی شده است.

دکتر رابرت دی. انرایت و دکتر ریچارد پی. فیتزگیبونز رویکرد بخشش‌محور خود را در روان‌درمانی توضیح می‌دهند و نشان می‌دهند. در این مدل، بخشش فرایندی برای آشکار کردن و رها کردن خشم نسبت به فردی است که به مراجع آسیب زده، بدون آنکه رفتار آسیب‌زا توجیه یا انکار شود. در جلسهٔ نمایشی، فیتزگیبونز با دی‌اَن، زنی مطلقه و مادر یک پسر هشت‌ساله، کار می‌کند. او از همسر سابقش به‌دلیل بی‌مسئولیتی، حمایت ناکافی از فرزند، وعده‌های شکسته و آسیب‌های مکرر خشمگین است و نگران است این خشم و بی‌اعتمادی به رابطهٔ فعلی‌اش منتقل شود. درمانگر به او کمک می‌کند خشم و آسیب را روشن‌تر ببیند، همسر سابقش را در زمینهٔ زندگی و آسیب‌پذیری‌هایش درک کند، و دربارهٔ ورود آگاهانه به فرایند بخشش تصمیم بگیرد.

این ویدیوی آموزشی از مجموعه APA Psychotherapy Stimulus Series، نمونه‌هایی منتخب از جلسات درمانی واقعی با مراجعان مرد را به همراه تحلیل مت انگلار-کارلسون (Matt Englar-Carlson) ارائه می‌کند. ورود و تداوم حضور مردان در روان‌درمانی ممکن است با موانعی مانند نگرانی از قضاوت شدن، دشواری آشکارسازی آسیب‌پذیری، فشار هنجارهای مردانگی، احساس شرم و تردید درباره مفید بودن درمان همراه باشد. برنامه در قالب پانزده نمونه بالینی، راهبردهایی مانند فراهم‌سازی احساس امنیت در شروع درمان، گفت‌وگوی مقدماتی، توجه به هویت مردانه و پیشینه فرهنگی، تقویت اتحاد درمانی، معتبرشناسی تجربه مراجع، احترام به سرعت افشاگری هیجانی، توجه به توانمندی‌ها و الگوهای مردانه اجتماعی‌شدن و گوش‌دادن به خواست مراجع را نشان می‌دهد. گفت‌وگوی پایانی بر اهمیت رابطه درمانی و تجربه مثبت از کمک‌گرفتن برای تداوم مراجعه تأکید می‌کند. طبق توضیح APA، این ویدیو حاوی مراجعان واقعی در جلسات درمانی واقعی است.

این ویدیوی آموزشی، بخش سوم از مجموعه سه‌بخشی «درک و شناخت روان‌درمانی گروهی» و گفت‌وگویی با اروین د. یالوم درباره مبانی نظری و جنبه‌های عملی گروه‌درمانی است. در این مصاحبه، یالوم از عوامل درمان‌بخش در گروه، انتخاب اعضا، مشکلات مربوط به ترک گروه و همکاری با هم‌رهبر گروه سخن می‌گوید. همچنین به تجربه‌ها و تأثیرهای نخستین سال‌های زندگی حرفه‌ای خود، تربیت گروه‌درمانگران، رویکرد وجودی، اضطراب مرگ و پژوهش‌های مرتبط با سوگ می‌پردازد. طبق معرفی فروشگاه فکر بنیان و سایت رسمی یالوم، این گفت‌وگو برای فهم عمیق‌ترِ منطق مداخلات گروهی و آموزش نظری و حرفه‌ای گروه‌درمانی طراحی شده است. بر خلاف بخش دوم مجموعه، این اثر مصاحبه آموزشی است و در منابع ارائه‌شده نمایش یک جلسه درمانی مستقل برای آن ذکر نشده است.

در گفت‌وگوی آغازین، دکتر سرین وروار با دکتر لزلی گرینبرگ درباره‌ی درمان متمرکز بر هیجان به‌عنوان رویکردی فراتشخیصی که بر پردازش هیجان تمرکز دارد صحبت می‌کند. سپس گرینبرگ جلسه‌ی اول از دو جلسه را با زنی برگزار می‌کند که به‌عنوان مادر احساس شرم و ناکافی بودن دارد و می‌ترسد با برآورده نکردن انتظارات بالایش، فرزندانش را ناامید کند. گرینبرگ با کار دوصندلی، مراجع را در گفت‌وگویی واقعی با صدای منتقد درونی‌اش قرار می‌دهد و او را به تجربه‌ی عمیق‌تر شرم می‌رساند. مراجع انتظارات بالایش از خود را به تجربه‌های گذشته و پیام‌های خانوادگی پیوند می‌دهد، با خشمش نسبت به خانواده روبه‌رو می‌شود، نیازهایش را بهتر تشخیص می‌دهد و بیان می‌کند، و آشتی میان دو بخش خودش آغاز می‌شود. در پایان، دو درمانگر بخش‌هایی از جلسه را مرور می‌کنند و گرینبرگ بر اهمیت دسترسی به هیجان «در اینجا و اکنونِ» اتاق درمان تأکید می‌کند.

در این قسمت از پادکست Freedom Pact، اروین دی. یالوم، روان‌پزشک، نویسنده و از چهره‌های برجسته روان‌درمانی وجودی، درباره مرگ، عشق، سوگ و پرسش از آنچه در پایان زندگی اهمیت دارد گفت‌وگو می‌کند. محور شخصی این مصاحبه، زندگی مشترک او با مریلین یالوم و مواجهه آن‌ها با بیماری پیشرفته، پایان زندگی و فقدان است. گفت‌وگو به کتاب مشترک آن‌ها با عنوان «A Matter of Death and Life» نیز ارتباط دارد. بر پایه توضیحات رسمی منتشرکننده، موضوعات مصاحبه شامل رابطه دیرپای اروین و مریلین، دشواری‌های دوران بیماری و مراقبت، مداخله پزشکی در پایان زندگی با درخواست بیمار، کنارآمدن با سوگ، کاستن از حسرت‌های زندگی و تلاش برای زیستنی معنادار است. این مباحث از منظر روان‌شناسی وجودی به مسائلی چون فناپذیری، عشق، ارتباط انسانی، مسئولیت فردی و معنای زندگی پیوند می‌خورند. این اثر گفت‌وگویی زندگی‌نامه‌ای و تأملی است، نه جلسه درمان، توصیه درمانی فردی یا راهنمای اقدامات پایان زندگی. فهرست موضوعات از توضیحات ناشر و نمایه پادکست استخراج شده است؛ چون متن کامل ویدیوی مشخص ارائه نشده، فصل‌بندی دقیقه‌ای و نقل‌قول‌های دقیق به گفتار یالوم نسبت داده نشده‌اند. تاریخ ۲۶ مارس ۲۰۲۱ زمان انتشار اپیزود است و تاریخ دقیق ضبط مشخص نیست.

سه صاحب‌نظر از سه سنت درمانی، یعنی درمان متمرکز بر هیجان (لزلی گرینبرگ)، روان‌درمانی روان‌پویشی (نورکا مالبرگ) و درمان شناختی‌رفتاری (مایکل تامپکینز)، در یک میزگرد درباره‌ی جایگاه هیجان در کار بالینی گفت‌وگو می‌کنند. آن‌ها با تماشای بخش‌هایی از جلسه‌های درمانی هر رویکرد، شباهت‌ها و تفاوت‌ها را کنار هم می‌گذارند: اهمیت برانگیختگی هیجانی در جلسه، آگاهی درمانگر از هیجان‌های خودش، اینکه هیجان از کجا می‌آید و چگونه مفهوم‌پردازی می‌شود. پرسش محوری گفت‌وگو این است که چرا این مدل‌ها این‌قدر متفاوت شکل گرفته‌اند و آیا می‌توان به یک مدل مشترک رسید. این قسمت پایانی مجموعه‌ی «هیجان در روان‌درمانی» است.

این گفت‌وگوی تاریخی مربوط به برنامه تلویزیونی Man Alive در سال ۱۹۷۹ است و با حضور ویکتور فرانکل، روان‌پزشک و بنیان‌گذار معنادرمانی، به پرسش از معنا و هدف زندگی می‌پردازد. بر اساس شرح منتشرکننده، فرانکل با اتکا به تجربه زیسته خود و مشاهده رفتار انسان در شرایط بسیار دشوار، بر نقش جست‌وجوی معنا در مواجهه با رنج و تداوم زندگی تأکید می‌کند. این ویدیو برای آشنایی با پیشینه نظری معنادرمانی، اراده معطوف به معنا و رابطه ارزش‌ها و مسئولیت فردی با تاب‌آوری وجودی قابل استفاده است. انتساب گفت‌وگو به سال ۱۹۷۹ از عنوان و توضیحات ویدیوی بازنشرشده گرفته شده است؛ تاریخ دقیق تولید و نام مصاحبه‌کننده در منابع بررسی‌شده به‌طور مستقل تأیید نشده‌اند. مطالب این توضیح خلاصه معرفی کانال است و نه رونویسی کامل گفت‌وگو.

ادوارد پی. شفرانسکه در این جلسه با رویکردی روان‌پویشی کار می‌کند که باورهای مذهبی و معنویت مراجع را در فهم تعارض‌های روان‌شناختی وارد می‌کند و بر اهمیت اتحاد درمانی و بررسی تجربه‌های گذشته‌ای تأکید دارد که توانایی فرد را برای زندگی اصیل و ایجاد تغییر محدود کرده‌اند. مراجع زنی دانشگاهی است که در محیطی عمدتاً انجیلی زندگی و تدریس می‌کند. ریشه‌های کاتولیک رومی و باورهای فمینیستی او با برخی نگرش‌های مذهبی، فرهنگی و جنسیتی اطرافش تعارض پیدا کرده و این ناهمخوانی، احساس خشم، انزجار، محدودشدن و شناخته‌نشدن را در او برانگیخته است. شفرانسکه به او کمک می‌کند لایه‌های هیجانی این تعارض را بررسی کند، از تفاوت‌های دینی و فرهنگی به تجربه شخصی‌ترِ پذیرفته‌نشدن و محصورشدن برسد، و نقش روابط صمیمانه، انتخاب‌های حرفه‌ای و نیاز به تعلق را در این احساس‌ها ببیند. در پایان، مراجع روشن‌تر می‌بیند که خشم او فقط متوجه محیط بیرونی نیست و با تجربه‌های شخصی‌ترِ ناامیدی، رنج و نیاز به آزادی و اصالت نیز پیوند دارد.

دکتر مارتین ویتینگهام گفت‌وگویی آموزشی با دکتر شِری ال. مارماروش و دکتر جاشوا دسیلوا درباره روان‌درمانی گروهی هدایت می‌کند. ابتدا فواید آماده‌سازی پیش از گروه، غربالگری، اتحاد کاری، جهان‌شمولی تجربه و انسجام گروهی بررسی می‌شود. در بخش نخست نمایش، دو رهبر گروه با یک مرد بزرگسال آسیایی-آمریکایی که خود را همجنس‌گرا معرفی می‌کند و با تنهایی و اضطراب اجتماعی درگیر است دیدار می‌کنند، رابطه درمانی می‌سازند، مشکلات مطرح‌شده و هویت‌های اجتماعی او را بررسی و انتظارها و قواعد گروه را روشن می‌کنند. سپس نخستین جلسه یک گروه فرایند بین‌فردی چهارعضوی نمایش داده می‌شود. اعضا اهداف خود را درباره روابط، تنهایی، آسیب‌پذیری و ارتباط با دیگران مطرح می‌کنند و به بررسی اثر هویت‌های فرهنگی و اجتماعی ــ از جمله نژاد، گرایش جنسی و مذهب ــ بر روابط بین‌فردی می‌پردازند. اعضا یکدیگر را اعتباربخشی می‌کنند، الگوهای رابطه‌ای خود را مقایسه می‌کنند و رهبران با مداخلات فرایندی توجه آن‌ها را به احساس‌ها و واکنش‌های همان لحظه جلب می‌کنند. در پایان، بخش‌های منتخب جلسه تحلیل می‌شوند و بر غربالگری و آماده‌سازی پیش از گروه، ایجاد اتحاد و انسجام، تعادل میان کار عمودی با فرد و اتصال افقی اعضا، استفاده از نشانه‌های غیرکلامی و همکاری میان هم‌رهبران تأکید می‌شود.

در این ویدئو، دکتر جوآن دیویدسون، دکتر ژاکلین بی. پرسنز و دکتر مایکل ای. تامپکینز ساختار یک جلسه معمول درمان شناختی‌رفتاری را توضیح و نمایش می‌دهند. ویدئو مؤلفه‌های جلسه، منطق نظری و پشتوانه تجربیِ استفاده از ساختار، و یک نمایش بالینی را پوشش می‌دهد. مراحل اصلی شامل آشنا کردن مراجع با ساختار جلسه، چک‌این، تنظیم دستور جلسه، مرور تکلیف خانگی، کار روی موضوعات اصلی، جمع‌بندی‌های دوره‌ای، تعیین تکلیف، جمع‌بندی نهایی و گرفتن بازخورد است.

دکتر لزلی گرینبرگ روند کامل درمان متمرکز بر هیجان را در شش جلسه با یک مراجع نشان می‌دهد. مراجع هم‌زمان با افسردگی، اضطراب و دشواری در رابطه‌ی زناشویی درگیر است. در طول جلسه‌ها، او کم‌کم به صدای درونی خودتردیدش آگاه می‌شود، در برابر آن می‌ایستد و یاد می‌گیرد خودش را آرام کند. این تغییر به او کمک می‌کند از حالت کناره‌گیری، که راه اصلی کنار آمدنش با سختی‌ها بوده، فاصله بگیرد. این اثر بیش از چهار ساعت جلسه‌ی درمانی دارد و یک صدای روی تصویر (voiceover) اضافه که در آن گرینبرگ در حین پیشرفت درمان، روند آن را توضیح می‌دهد. برای دیدن تغییر در طول یک درمان کامل، و نه فقط یک جلسه، منبع بسیار مناسبی است.

در این برنامه ویدیویی، دکتر ساموئل اف. میکائیل و دکتر جورجو ای. تاسکا رویکرد خود به گروه‌درمانی با «روان‌درمانی گروهی روان‌پویشی ـ بین‌فردی» (GPIP) را معرفی و نمایش می‌دهند؛ مدلی فراتشخیصی برای مفهوم‌پردازی اختلال‌ها و مسائلی که افراد را به روان‌درمانی می‌آورند. این رویکرد، مدل‌های روان‌پویشی، مبتنی بر دلبستگی و بین‌فردی را در چارچوبی منسجم یکپارچه می‌کند. در آن، مثلث تعارض مالان به‌صورت «مثلث سازگاری» بازخوانی می‌شود؛ به این معنا که نیازهای دلبستگی برآورده‌نشده یا دشواری در هیجان‌های سازگارانه می‌توانند عواطف بازدارنده ایجاد کنند و سپس برای کنارآمدن با آن‌ها دفاع‌های ناسازگارانه شکل بگیرد. دکتر شِری ال. مارماروش با دو درمانگر درباره شکل‌گیری و اثربخشی مدل گفت‌وگو می‌کند و سپس دکتر میکائیل یک جلسه گروه‌درمانی را با پنج مرد آفریقایی-آمریکایی از سه نسل سنی هدایت می‌کند. اعضا درباره تجربه‌های زندگی، روابط، تروما، فقدان، پدرانگی، بیان هیجان و هویت صحبت می‌کنند و جلسه نشان می‌دهد افراد با تاریخچه‌های دلبستگی متفاوت چگونه تجربه نخست خود در گروه را شکل می‌دهند. در پایان نیز لحظات منتخب جلسه از نظر هنجارسازی، انتقال، عاطفه، نیازهای دلبستگی، انسجام گروه و تجربه‌های ترمیمی تحلیل می‌شوند.

در این گفتار تصویری تاریخی که به سال ۱۹۶۰ نسبت داده شده است، کارل راجرز درباره ماهیت کار مشاور و روان‌درمانگر و ویژگی‌های رابطه‌ای سخن می‌گوید که می‌توانند به مراجع در مسیر تغییر کمک کنند. او با مرور تجربه حرفه‌ای خود توضیح می‌دهد که تشخیص مشکلات، تبیین علت آن‌ها یا ارائه توصیه‌های مستقیم، به‌تنهایی برای ایجاد تغییر کافی نیستند؛ آنچه از دید او اهمیت بنیادی دارد، فضای روان‌شناختی و کیفیت رابطه‌ای است که درمانگر با مراجع پدید می‌آورد. راجرز در توصیف ابزارهای کارش به صندلی مراجع، دستگاه ضبط گفت‌وگو، دستمال کاغذی و، مهم‌تر از همه، خودِ درمانگر اشاره می‌کند. سپس بر اصالت و واقعی‌بودن درمانگر، پذیرش و توجه مثبت به مراجع، گرمی رابطه و کوشش برای درک همدلانه جهان ذهنی او تأکید می‌ورزد. وی توضیح می‌دهد که درمانگر چگونه می‌تواند به جای پنهان‌شدن پشت نقش حرفه‌ای یا قضاوت‌کردن، حضوری شفاف و پذیرنده داشته باشد و در عین حال بداند که نگرش‌های مثبت او ممکن است فوراً از سوی هر مراجعی درک نشوند. بخش دیگری از گفتار به تجربه‌های بالینی و اشاره به پژوهش درباره ارتباط ویژگی‌های درمانگر با پیامدهای روان‌درمانی اختصاص دارد. این ویدیو برای شناخت مبانی تاریخی و رابطه‌محور رویکرد راجرز ارزش آموزشی دارد. این معرفی، خلاصه موضوعی گفتار بر اساس توضیح منتشرکننده و متن پیاده‌سازی‌شده در دسترس است؛ متن یا زیرنویس کامل ویدیو نیست.

در این برنامه، دکتر دایانا فوشا رویکرد روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته (AEDP) را معرفی و در یک جلسه بالینی نشان می‌دهد. AEDP رویکردی درمان‌محور است که بر ظرفیت‌های طبیعی و سازگارانه انسان برای بهبود و تحول تکیه می‌کند و عناصر تجربه‌ای و رابطه‌ای را در چارچوبی روان‌پویشی و عاطفه‌محور تلفیق می‌کند. تمرکز بالینی بر تجربه بدنیِ عاطفه در رابطه، تنظیم لحظه‌به‌لحظه این تجربه و ایجاد امنیت دلبستگی است. در جلسه، فوشا با زنی کار می‌کند که از ازدواجی ناخشنود و تعارض‌های مکرر با همسرش رنج می‌برد و نگران تأثیر این وضعیت بر دختر سه‌ساله‌اش است. درمانگر با ردگیری دقیق تجربه بدنی و هیجانی، کاهش نیاز به دفاع‌ها و ایجاد تماس رابطه‌ای ایمن، به مراجع کمک می‌کند با سوگ، درد، خشم و اندوه عمیق مرتبط با تجربه‌های کودکی و رابطه با والدین تماس پیدا کند. مراجع در جریان جلسه به پیوند میان ترس از طلاق، تجربه تنهایی مادر و نگرانی از تکرار تاریخ خانوادگی دست می‌یابد و تجربه‌ای تحول‌آفرین از بیان هیجان و دریافت همراهی درمانگر پیدا می‌کند. بخش پایانی برنامه نیز با مرور کلیپ‌ها، مفاهیمی مانند عاطفه بنیادی، پردازش فرا‌درمانی، هم‌تنظیمی، ایمنی و استفاده درمانی از رابطه را توضیح می‌دهد.

افرادی که رویدادهای آسیب‌زا را تجربه می‌کنند، اغلب پس از آن از کاهش یا از دست رفتن احساس معنا در زندگی گزارش می‌دهند. در کار با مراجع دچار تروما، توجه به معنا نه‌تنها باورها، ارزش‌ها یا هدف‌های آسیب‌دیده را آشکار می‌کند، بلکه نقاط قوت و حمایت‌های اجتماعی‌ای را نیز برجسته می‌سازد که می‌توانند به بازسازی احساس معنا کمک کنند. در «تروما و معنا»، دکتر Jeanne M. Slattery رویکرد معنا‌سازی خود را با زنی که در زندگی‌اش فقدان و خشونت را تجربه کرده نشان می‌دهد. او ابتدا فضایی امن ایجاد می‌کند تا مراجع بتواند داستانش را بیان کند و شکل تازه‌ای از معنا را در زندگی خود بپروراند. افزون بر جلسهٔ نمایشی، دکتر اسلتری به پرسش‌هایی دربارهٔ رویکرد خود پاسخ می‌دهد و توضیح می‌دهد که معنا‌سازی را می‌توان در کنار جهت‌گیری‌های درمانی مختلف برای کمک به افراد دارای تجربهٔ تروما به کار برد.

درمان شناختی‌رفتاری (CBT) یکی از رویکردهای اصلی روان‌درمانی است که بر نقش افکار و تأثیر آن‌ها بر رفتار و هیجان تمرکز دارد. در الگوی آسیب‌شناسی روانی این رویکرد، باورهای ناکارآمد و شناخت‌های وابسته به موقعیت می‌توانند پیامدهای هیجانی و رفتاری را شکل دهند و این پیامدها به نوبه خود باورهای منفی و الگوهای فکری ناکارآمد را تقویت کنند. در این ویدیو کیت اس. دابسون، با استفاده از بخش‌های انتخاب‌شده از جلسات واقعی روان‌درمانی، جنبه‌های مختلف اجرای درمان شناختی‌رفتاری را توضیح می‌دهد؛ از جمله شرایط زمینه‌ساز درمان مانند رابطه درمانی، ملاحظات کاربرد فنون و خود فنون. محورهای آموزشی ویدیو شامل ایجاد اتحاد درمانی، مفهوم‌پردازی مورد، آموزش روانی، تعیین تکلیف خانگی و ارزیابی افکار خودکار است.

در این برنامه آموزشی شش‌جلسه‌ای، دکتر سوزان اچ. مک‌دنیل فرایند خانواده‌درمانی را در طول زمان نشان می‌دهد. این رویکرد با تمرکز بر تعاملات افراد و الگوهای ارتباطی در نظام خانواده، برای فهم و تغییر مسائل مطرح‌شده در درمان به کار می‌رود؛ گاهی ممکن است درمان با یک فرد انجام شود، اما روابط خانواده و نظام‌های مرتبط همچنان بررسی می‌شوند. خانواده موردنظر شامل مادری، ناپدری و دختر نوجوان ۱۵ساله خانواده است. مسئله آغازین، قطع ارتباط مؤثر میان مادر و دختر و تعارض بر سر رابطه عاطفی و رفتار جنسی دختر با دوست‌پسرش است. مک‌دنیل در جلسات ابتدایی با بررسی تاریخچه خانواده و ترسیم ژنوگرام، الگوهای رابطه‌ای و انتقال بین‌نسلی را پیگیری می‌کند و در ادامه درباره مسئولیت والدین، اعتماد، مقررات و تعاملات خانوادگی کار می‌شود. گفت‌وگوهای آموزشی با جان کارلسون در ابتدا و انتهای برنامه و میان جلسات، مبانی مداخله و مشاهدات درمانگر را روشن می‌کنند.

در این ویدیو، دکتر جی. کریستوفر موران و دکتر کاترین یوبنکس درباره یکی از چالش‌های رایج روان‌درمانی، یعنی گسست در اتحاد درمانی، و چگونگی عبور از آن به‌سوی پیامد درمانی مطلوب گفت‌وگو می‌کنند. گسست اتحاد درمانی، که گاه آشکار و پرتنش و گاه ظریف است، به افزایش تنش یا تعارض میان خواسته‌ها یا نیازهای درمانگر و مراجع اشاره دارد؛ از جمله اختلاف‌نظر درباره تکالیف و فعالیت‌های درمان یا آسیب‌دیدن پیوند عاطفی میان درمانگر و مراجع. آن‌ها نمونه‌هایی از این گسست‌ها را بررسی می‌کنند و شیوه‌های ترمیم آن‌ها را توضیح می‌دهند، از جمله اینکه درمانگر چگونه هیجان‌های خود را تنظیم کند و در برابر گسست‌ها پاسخی سازنده بدهد. این متخصصان رویکردی عمل‌گرایانه و تلفیقی به کار با گسست‌های اتحاد درمانی پیشنهاد می‌کنند که درمانگران با رویکردهای نظری مختلف می‌توانند از آن بهره ببرند. نقش مراجعان در نمایش‌های این ویدیو را بازیگران ایفا می‌کنند.

در این جلسه، دکتر شاری گلر در چارچوب درمان هیجان‌مدار با مدی، مراجع جوانی که با خودانتقادی، مقایسه اجتماعی و احساس ناکافی‌بودن دست‌وپنجه نرم می‌کند، گفت‌وگو می‌کند. مراجع توضیح می‌دهد که با وجود پیشرفت تحصیلی و حمایت دوستان، همچنان خود را شایسته موفقیت‌ها و فرصت‌هایش نمی‌داند و تأیید دیگران به‌تنهایی نمی‌تواند احساس ارزشمندی او را پایدار کند. درمانگر با بازتاب تجربه هیجانی، او را به شناخت صدای منتقد درونی و توجه به احساس‌های بدنی دعوت می‌کند. سپس در تمرینی مبتنی بر ذهن‌آگاهی و تصویرسازی، از مراجع می‌خواهد حضور دوستان شفقت‌ورز و پیام‌های حمایتی آن‌ها را تصور کند و امکان شنیدن این پیام‌ها را با صدای درونی خود بررسی کند. در ادامه، راهبردهای عملی خودشفقت‌ورزی، از جمله توجه آگاهانه به هدیه‌های معنادار دوستان، پیاده‌روی با نیت مراقبت از خود و تهیه فهرست پخش موسیقی حمایتگرانه، بررسی می‌شوند. جلسه با مرور تجربه اولین حضور مراجع در روان‌درمانی و انتخاب راهکارهایی برای زندگی روزمره پایان می‌یابد.

خانواده‌درمانی مبتنی بر دلبستگی (ABFT) با هدف ترمیم گسست‌های بین‌فردی و بازسازی روابط امن، حمایتگر و محافظت‌کننده از نظر هیجانی میان اعضای خانواده طراحی شده است. این رویکرد به نیاز رشدی نوجوان برای هم‌زمانی دلبستگی و خودمختاری توجه ویژه دارد و می‌کوشد درون جلسه درمان تجربه‌های اصلاحی دلبستگی ایجاد کند. در این ویدئو، دکتر گای دایموند اصول، راهبردهای بالینی، مبانی نظری و شواهد پژوهشی ABFT را توضیح می‌دهد و در جلسه نمایشی با مادر، پدر و دختر نوجوانی کار می‌کند که با افسردگی و سابقه اقدام به خودکشی مواجه است. تمرکز جلسه نخست از مدیریت نشانه‌ها و رفتار به بازسازی اعتماد، کاهش تنهایی هیجانی و ایجاد یک ساختار خانوادگی امن‌تر منتقل می‌شود.

در «درمان گشتالت»، دکتر گوردون ویلر نظریهٔ زیربنایی این رویکرد را توضیح می‌دهد و آن را در عمل نشان می‌دهد: رشد از طریق آگاهی تازه نسبت به عادت‌های قدیمیِ خودسازمان‌دهی و نیز از طریق آزمایش‌های حمایت‌شده برای یافتن شیوه‌های تازهٔ سازمان‌دادن معنا و رفتار رخ می‌دهد. در جلسهٔ نمایشی، مراجع می‌کوشد مدلی برای فهم نحوهٔ معنا دادن به تجربه‌هایش به دست آورد؛ یا دقیق‌تر، بفهمد چگونه از دریچهٔ نگاه خاص خود معنای تجربه‌ها را می‌سازد. او در میانهٔ یک رویداد مهم زندگی است: به‌تازگی پدر زیستی خود را ملاقات کرده و می‌خواهد راهی برای وارد کردن او به زندگی‌اش پیدا کند، با وجود مقاومت مادر و پدرخوانده. دکتر ویلر به او کمک می‌کند عادت‌های قدیمیِ سازمان‌دهی تجربه‌ها و احساس‌هایی را که به هر لحظه می‌آورد آشکار کند و از این راه، معنای تازه‌ای برای مشکلاتش بسازد.

قسمت اول از نسخه دو‌بخشی «گروه‌درمانی بیماران بستری» است که بخش دوم مجموعه آموزشی سه‌جلدی «درک و شناخت روان‌درمانی گروهی» با حضور اروین د. یالوم محسوب می‌شود. بر اساس معرفی رسمی مجموعه، این اثر مدل اداره جلسات گروه‌درمانی در بخش‌های بستری روان‌پزشکی را نمایش می‌دهد. محتوای کلی نسخه کامل شامل یک جلسه گروه‌درمانی و توضیحات یالوم درباره ساختار جلسه و تصمیم‌های درمانی است؛ جلسه به سه مرحله آغاز، تعیین دستور جلسه و پرداختن به دستور جلسه تقسیم می‌شود. منابع موجود مشخص نمی‌کنند که کدام صحنه‌ها و مداخلات در کدام‌یک از دو قسمت ارائه شده‌اند؛ ازاین‌رو، تقسیم‌بندی اختصاصی محتوا برای این قسمت درج نشده است.

در این برنامه آموزشی، دکتر پیتر سی. کاستلو ابتدا مبانی روان‌درمانی مبتنی بر دلبستگی را در گفت‌وگو با گروهی از دانشجویان و همکاران شرح می‌دهد. او با ارجاع به نظریه دلبستگی جان بالبی توضیح می‌دهد که تجربه ارتباط با مراقبان اولیه چگونه شیوه تنظیم هیجان، بیان نیازها و برقراری روابط نزدیک در بزرگسالی را شکل می‌دهد. سپس در یک جلسه درمانی با کندیس، زنی میانسال، تجربه فقدان دسترسی عاطفی به پدر، مصرف مواد پدر در کودکی، مراقبت زودهنگام از برادر کوچک‌تر، ترس از افشای مشکلات خانوادگی و دشواری کنونی او در بیان هیجان‌ها و نیازهایش بررسی می‌شود. درمانگر پیوند میان ناتوانی کودک در درخواست کمک از مادر و احساس شنیده‌نشدن در روابط کنونی مراجع با همسر و مدیر محل کار را کاوش می‌کند. او با ایجاد رابطه‌ای پذیرا و امن، کنجکاوی نسبت به هیجان‌های تجربه‌شده در لحظه و تشویق به گفت‌وگوی آشکار، امکان پردازش تجربه‌هایی را فراهم می‌کند که پیش‌تر بیان‌ناپذیر یا دفاعی کنار گذاشته شده بودند. در بخش پایانی برنامه، درمانگر بخش‌های منتخب جلسه را بازبینی می‌کند و مفهوم «طرد دفاعی تجربه» در نظریه بالبی، تعدیل هیجان، رابطه درمانی ایمن و پرورش توانایی ارتباط روشن با دیگران را تحلیل می‌کند.

در این برنامه آموزشی، دکتر دایانا فوشا، بنیان‌گذار روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته (AEDP)، ابتدا درباره سه مؤلفه بنیادی این رویکرد، یعنی دلبستگی و رابطه درمانی، پردازش هیجان و تحول روان‌شناختی، با جان کارلسون گفت‌وگو می‌کند. وی با تأکید بر توانمندی‌های مراجع به‌جای آسیب‌شناسی، از مفهوم «تحول‌گرایی» (Transformance)، ردیابی لحظه‌به‌لحظه تجربه و اهمیت تنظیم سرعت مداخلات متناسب با ظرفیت هیجانی فرد سخن می‌گوید. سپس جلسه‌ای با ویکتور، مردی ۴۴ ساله و نیجریه‌ای‌تبار، نمایش داده می‌شود که زیر بار مسئولیت گسترده مالی و خانوادگی، فشار فرهنگی، احساس رکود، خشم، مشکلات خواب و فرسودگی قرار دارد. درمانگر با تأیید نقاط قوت او، تمرکز بر تجربه بدنی و هیجانی، بررسی خشم نسبت به مادر در فضایی امن و خیالی و پردازش هیجان‌های تازه‌ای مانند احساس دیده‌شدن، سبک‌شدن و رضایت، به مراجع کمک می‌کند نیاز خود به مراقبت از خویش و حق تعیین مرز را به رسمیت بشناسد. در بخش پایانی، فوشا همراه با کارلسون قطعه‌هایی از جلسه را تحلیل و مراحل چهارگانه فرایند AEDP، نشانه‌های تحول، اهمیت دریافت تأیید مثبت و حساسیت به بافت فرهنگی را تشریح می‌کند. این ویدیو همچنین حاوی بحثی درباره افکار آسیب‌رسان و ضرورت پرداختن روشن‌تر به خطر خودکشی در ادامه درمان است.

بسیاری از مشکلاتی که افراد برای درمان مطرح می‌کنند، از مشکلات روان‌آسیب‌شناختی و اضطراب گرفته تا دشواری‌های رابطه‌ای، ممکن است با تجربه تنها ماندن در برابر هیجان‌های دردناک و طاقت‌فرسا مرتبط باشند. هسته اصلی روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته (AEDP) کمک به مراجعان است تا در بستر رابطه‌ای درمانی و برخوردار از مشارکت هیجانی، هیجان‌هایی را تجربه کنند که پیش‌تر تحمل‌ناپذیر می‌پنداشتند و از آن‌ها می‌ترسیدند؛ سپس این تجربه‌های هیجانی را تا رسیدن به پردازش کامل دنبال کنند. این فرایند گرایش‌های سازگارانه را آزاد می‌کند و یکی از عوامل محوری تغییر در AEDP به شمار می‌رود؛ زیرا مراجعان بار دیگر به منابع درونی و تاب‌آوری‌ای دسترسی می‌یابند که دفاع‌های هیجانی، دسترسی به آن‌ها را محدود کرده بود. در این ویدیو، دکتر دبرا برادریک ابتدا درمانگر مهمان، دکتر ران فردریک، را معرفی می‌کند. سپس دکتر فردریک به پرسش‌های اعضای یک پنل متخصصان سلامت روان درباره AEDP پاسخ می‌دهد. در ادامه، او در یک نمایش بالینی از این رویکرد برای کار با مراجعی دارای مشکلات رابطه‌ای استفاده می‌کند. مراجع زنی لاتین‌تبار و همجنس‌گراست که از رابطه کنونی خود رضایت ندارد. دکتر فردریک بر تنظیم و پردازش هیجان‌ها تأکید می‌کند و با دقت ویژه به مراجع کمک می‌کند با احساساتی روبه‌رو شود که مدت‌ها در برابر تجربه آن‌ها از خود دفاع کرده است. پس از نمایش، دکتر فردریک و دکتر برادریک همراه با اعضای پنل، لحظات مشخصی از جلسه را بررسی و تحلیل می‌کنند.