ویدیوهای آموزشی

در «درمان وجودی»، دکتر کرک جی. اشنایدر مدل وجودی ـ یکپارچه خود را نشان می‌دهد؛ مدلی که با الهام از رولو می و جیمز بوگنتال شکل گرفته و شیوه‌های مداخله‌ای مختلف ـ از مداخلات جسمانی و رفتاری تا شناختی و تحلیلی ـ را در یک زمینه فراگیر وجودی و تجربه‌ای هماهنگ می‌کند. اشنایدر بر سطح تجربه‌ایِ تماس تأکید دارد؛ سطحی که به آنچه در درون مراجع و در رابطه میان مراجع و درمانگر «زنده» است توجه می‌کند. در جلسه، او با مردی ۵۵ساله کار می‌کند که با AIDS زندگی می‌کند، در حال حاضر از کارافتاده است و در یافتن جهتی معنادار برای زندگی دشواری دارد. مراجع از تبعیض مرتبط با بیماری، ناتوانی و گرایش جنسی، احساس طردشدن و فشار کلیشه‌های اجتماعی سخن می‌گوید. اشنایدر به او کمک می‌کند ببیند واکنش‌هایش به این فشارها چگونه از یک سو می‌توانند او را در احساس بی‌ارزشی، کناره‌گیری و تسلیم نگه دارند و از سوی دیگر، چگونه خشم، کرامت، ارزش‌ها و اشتیاق او می‌توانند به نیرویی برای انتخاب، تعهد و تحول تبدیل شوند. گفت‌وگو به تدریج به شکل‌گیری ایده‌ای عملی برای استفاده از توانایی‌های حرفه‌ای مراجع در ایجاد گروه‌های حمایتی/درمانی برای افراد مبتلا به HIV می‌انجامد.

اورا تی. کروگ درمان را با زن جوانی آغاز می‌کند که به‌طور مداوم نگران است مبادا در روابط شخصی به دیگران آسیب بزند، مزاحمشان شود یا نشانه‌های نارضایتی آنان را از دست بدهد. کروگ با رویکرد وجودی-انسان‌گرایانه به مراجع کمک می‌کند صدای منتقد درونی خود را شناسایی کند؛ صدایی که به‌ویژه در برابر هیجان‌هایی مانند غم و خشم فعال می‌شود. درمانگر فرایندی تجربه‌ای را تسهیل می‌کند که در آن مراجع با این بخش منتقد وارد گفت‌وگو می‌شود و کارکرد محافظتی آن را بررسی می‌کند. مراجع به‌تدریج درمی‌یابد که این صدای منتقد از ترس نادیده‌گرفتن نشانه‌های اجتماعی و طردشدن شکل گرفته است. جلسه سپس این تعارض را در زمینه رابطه او با مادرش بررسی می‌کند؛ مادری که در کودکی اغلب حضور نداشته و در تجربه مراجع، هیجان‌های منفی او را به اندازه کافی اعتبار نمی‌داده است. کروگ به مراجع کمک می‌کند رنج، غم و خشم خود را بدون محکوم‌کردن تجربه کند و به‌جای وابستگی کامل به تأیید مادر، به واقعیت هیجانی خودش اعتبار بدهد.

اورا تی. کروگ درمان را با زن جوانی آغاز می‌کند که به‌طور مداوم نگران است مبادا در روابط شخصی به دیگران آسیب بزند، مزاحمشان شود یا نشانه‌های نارضایتی آنان را از دست بدهد. کروگ با رویکرد وجودی-انسان‌گرایانه به مراجع کمک می‌کند صدای منتقد درونی خود را شناسایی کند؛ صدایی که به‌ویژه در برابر هیجان‌هایی مانند غم و خشم فعال می‌شود. درمانگر فرایندی تجربه‌ای را تسهیل می‌کند که در آن مراجع با این بخش منتقد وارد گفت‌وگو می‌شود و کارکرد محافظتی آن را بررسی می‌کند. مراجع به‌تدریج درمی‌یابد که این صدای منتقد از ترس نادیده‌گرفتن نشانه‌های اجتماعی و طردشدن شکل گرفته است. جلسه سپس این تعارض را در زمینه رابطه او با مادرش بررسی می‌کند؛ مادری که در کودکی اغلب حضور نداشته و در تجربه مراجع، هیجان‌های منفی او را به اندازه کافی اعتبار نمی‌داده است. کروگ به مراجع کمک می‌کند رنج، غم و خشم خود را بدون محکوم‌کردن تجربه کند و به‌جای وابستگی کامل به تأیید مادر، به واقعیت هیجانی خودش اعتبار بدهد.

این قسمت از پرگار مسئله دوگانگی جسم و روح را بررسی می‌کند: آیا وجود انسان از دو حیطه مرتبط اما متمایزِ ذهن یا نفس و بدن تشکیل شده است؟ گفت‌وگو از منظر فلسفه و علوم مغز به یکی از پرسش‌های کلاسیک فلسفه ذهن درباره رابطه ذهن و بدن می‌پردازد.

درمان شناختی‌رفتاری (CBT) یکی از رویکردهای اصلی روان‌درمانی است که بر نقش افکار و تأثیر آن‌ها بر رفتار و هیجان تمرکز دارد. در الگوی آسیب‌شناسی روانی این رویکرد، باورهای ناکارآمد و شناخت‌های وابسته به موقعیت می‌توانند پیامدهای هیجانی و رفتاری را شکل دهند و این پیامدها به نوبه خود باورهای منفی و الگوهای فکری ناکارآمد را تقویت کنند. در این ویدیو کیت اس. دابسون، با استفاده از بخش‌های انتخاب‌شده از جلسات واقعی روان‌درمانی، جنبه‌های مختلف اجرای درمان شناختی‌رفتاری را توضیح می‌دهد؛ از جمله شرایط زمینه‌ساز درمان مانند رابطه درمانی، ملاحظات کاربرد فنون و خود فنون. محورهای آموزشی ویدیو شامل ایجاد اتحاد درمانی، مفهوم‌پردازی مورد، آموزش روانی، تعیین تکلیف خانگی و ارزیابی افکار خودکار است.

دکتر کارلسون با زن و مردی کار می‌کند که بیش از ده سال است ازدواج کرده‌اند و به جدایی فکر می‌کنند. آن‌ها پیش‌تر نزد درمانگران دیگری رفته‌اند و پیام‌های متفاوتی دریافت کرده‌اند. دغدغه اصلی شوهر کار است و همسرش احساس می‌کند دوست‌داشتنی نیست و بار زیادی از رابطه را به تنهایی حمل می‌کند. کارلسون به جای تمرکز صرف بر مشکلات، آنچه در ازدواج آن‌ها کار می‌کند را برجسته می‌کند و ابزارهایی برای مواجهه با موقعیت‌های منفی پیشنهاد می‌دهد؛ از جمله محدودکردن گفت‌وگو درباره مسائل منفی به زمان مشخص هفتگی، پذیرفتن اینکه بعضی اختلاف‌ها هرگز کاملاً حل نمی‌شوند، برنامه‌ریزی زمان دونفره و قرارهای منظم، و نوشتن فهرستی از رفتارهایی که برای هر شریک نشانه محبت و توجه است و مبادله آن فهرست‌ها.

در این برنامه، دکتر دایانا فوشا رویکرد روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته (AEDP) را معرفی و در یک جلسه بالینی نشان می‌دهد. AEDP رویکردی درمان‌محور است که بر ظرفیت‌های طبیعی و سازگارانه انسان برای بهبود و تحول تکیه می‌کند و عناصر تجربه‌ای و رابطه‌ای را در چارچوبی روان‌پویشی و عاطفه‌محور تلفیق می‌کند. تمرکز بالینی بر تجربه بدنیِ عاطفه در رابطه، تنظیم لحظه‌به‌لحظه این تجربه و ایجاد امنیت دلبستگی است. در جلسه، فوشا با زنی کار می‌کند که از ازدواجی ناخشنود و تعارض‌های مکرر با همسرش رنج می‌برد و نگران تأثیر این وضعیت بر دختر سه‌ساله‌اش است. درمانگر با ردگیری دقیق تجربه بدنی و هیجانی، کاهش نیاز به دفاع‌ها و ایجاد تماس رابطه‌ای ایمن، به مراجع کمک می‌کند با سوگ، درد، خشم و اندوه عمیق مرتبط با تجربه‌های کودکی و رابطه با والدین تماس پیدا کند. مراجع در جریان جلسه به پیوند میان ترس از طلاق، تجربه تنهایی مادر و نگرانی از تکرار تاریخ خانوادگی دست می‌یابد و تجربه‌ای تحول‌آفرین از بیان هیجان و دریافت همراهی درمانگر پیدا می‌کند. بخش پایانی برنامه نیز با مرور کلیپ‌ها، مفاهیمی مانند عاطفه بنیادی، پردازش فرا‌درمانی، هم‌تنظیمی، ایمنی و استفاده درمانی از رابطه را توضیح می‌دهد.

در این برنامه آموزشی، دکتر دایانا فوشا، بنیان‌گذار روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته (AEDP)، ابتدا درباره سه مؤلفه بنیادی این رویکرد، یعنی دلبستگی و رابطه درمانی، پردازش هیجان و تحول روان‌شناختی، با جان کارلسون گفت‌وگو می‌کند. وی با تأکید بر توانمندی‌های مراجع به‌جای آسیب‌شناسی، از مفهوم «تحول‌گرایی» (Transformance)، ردیابی لحظه‌به‌لحظه تجربه و اهمیت تنظیم سرعت مداخلات متناسب با ظرفیت هیجانی فرد سخن می‌گوید. سپس جلسه‌ای با ویکتور، مردی ۴۴ ساله و نیجریه‌ای‌تبار، نمایش داده می‌شود که زیر بار مسئولیت گسترده مالی و خانوادگی، فشار فرهنگی، احساس رکود، خشم، مشکلات خواب و فرسودگی قرار دارد. درمانگر با تأیید نقاط قوت او، تمرکز بر تجربه بدنی و هیجانی، بررسی خشم نسبت به مادر در فضایی امن و خیالی و پردازش هیجان‌های تازه‌ای مانند احساس دیده‌شدن، سبک‌شدن و رضایت، به مراجع کمک می‌کند نیاز خود به مراقبت از خویش و حق تعیین مرز را به رسمیت بشناسد. در بخش پایانی، فوشا همراه با کارلسون قطعه‌هایی از جلسه را تحلیل و مراحل چهارگانه فرایند AEDP، نشانه‌های تحول، اهمیت دریافت تأیید مثبت و حساسیت به بافت فرهنگی را تشریح می‌کند. این ویدیو همچنین حاوی بحثی درباره افکار آسیب‌رسان و ضرورت پرداختن روشن‌تر به خطر خودکشی در ادامه درمان است.

بسیاری از مشکلاتی که افراد برای درمان مطرح می‌کنند، از مشکلات روان‌آسیب‌شناختی و اضطراب گرفته تا دشواری‌های رابطه‌ای، ممکن است با تجربه تنها ماندن در برابر هیجان‌های دردناک و طاقت‌فرسا مرتبط باشند. هسته اصلی روان‌درمانی پویشی تجربه‌ای شتاب‌یافته (AEDP) کمک به مراجعان است تا در بستر رابطه‌ای درمانی و برخوردار از مشارکت هیجانی، هیجان‌هایی را تجربه کنند که پیش‌تر تحمل‌ناپذیر می‌پنداشتند و از آن‌ها می‌ترسیدند؛ سپس این تجربه‌های هیجانی را تا رسیدن به پردازش کامل دنبال کنند. این فرایند گرایش‌های سازگارانه را آزاد می‌کند و یکی از عوامل محوری تغییر در AEDP به شمار می‌رود؛ زیرا مراجعان بار دیگر به منابع درونی و تاب‌آوری‌ای دسترسی می‌یابند که دفاع‌های هیجانی، دسترسی به آن‌ها را محدود کرده بود. در این ویدیو، دکتر دبرا برادریک ابتدا درمانگر مهمان، دکتر ران فردریک، را معرفی می‌کند. سپس دکتر فردریک به پرسش‌های اعضای یک پنل متخصصان سلامت روان درباره AEDP پاسخ می‌دهد. در ادامه، او در یک نمایش بالینی از این رویکرد برای کار با مراجعی دارای مشکلات رابطه‌ای استفاده می‌کند. مراجع زنی لاتین‌تبار و همجنس‌گراست که از رابطه کنونی خود رضایت ندارد. دکتر فردریک بر تنظیم و پردازش هیجان‌ها تأکید می‌کند و با دقت ویژه به مراجع کمک می‌کند با احساساتی روبه‌رو شود که مدت‌ها در برابر تجربه آن‌ها از خود دفاع کرده است. پس از نمایش، دکتر فردریک و دکتر برادریک همراه با اعضای پنل، لحظات مشخصی از جلسه را بررسی و تحلیل می‌کنند.

فردریک درمان را با مراجع جوانی آغاز می‌کند که با مشکلات رابطه مراجعه کرده است. مراجع از قلدری در کودکی و احساس طردشدگی از سوی فردی که به او علاقه دارد می‌گوید. فردریک با استفاده از روان‌درمانی پویشی تجربی تسریع‌شده (AEDP) بر پردازش خشم، ترس از تنها ماندن و احساس رنجش تمرکز می‌کند. برای ساختن رابطه درمانی و فراهم کردن تجربه هیجانی اصلاحی، احساسات مراجع را اعتباربخشی می‌کند، به‌صورت بین‌فردی و گرم با او درگیر می‌شود و در طول جلسه بازخورد مثبت می‌دهد. درمانگر از مراجع می‌خواهد تجربه هیجان‌ها را در لحظه و در بدنش دنبال کند، پیوند میان آسیب‌پذیری و خشم را بشناسد و این آگاهی را بیرون از جلسه نیز ادامه دهد.

در این برنامه ویدیویی، دکتر ساموئل اف. میکائیل و دکتر جورجو ای. تاسکا رویکرد خود به گروه‌درمانی با «روان‌درمانی گروهی روان‌پویشی ـ بین‌فردی» (GPIP) را معرفی و نمایش می‌دهند؛ مدلی فراتشخیصی برای مفهوم‌پردازی اختلال‌ها و مسائلی که افراد را به روان‌درمانی می‌آورند. این رویکرد، مدل‌های روان‌پویشی، مبتنی بر دلبستگی و بین‌فردی را در چارچوبی منسجم یکپارچه می‌کند. در آن، مثلث تعارض مالان به‌صورت «مثلث سازگاری» بازخوانی می‌شود؛ به این معنا که نیازهای دلبستگی برآورده‌نشده یا دشواری در هیجان‌های سازگارانه می‌توانند عواطف بازدارنده ایجاد کنند و سپس برای کنارآمدن با آن‌ها دفاع‌های ناسازگارانه شکل بگیرد. دکتر شِری ال. مارماروش با دو درمانگر درباره شکل‌گیری و اثربخشی مدل گفت‌وگو می‌کند و سپس دکتر میکائیل یک جلسه گروه‌درمانی را با پنج مرد آفریقایی-آمریکایی از سه نسل سنی هدایت می‌کند. اعضا درباره تجربه‌های زندگی، روابط، تروما، فقدان، پدرانگی، بیان هیجان و هویت صحبت می‌کنند و جلسه نشان می‌دهد افراد با تاریخچه‌های دلبستگی متفاوت چگونه تجربه نخست خود در گروه را شکل می‌دهند. در پایان نیز لحظات منتخب جلسه از نظر هنجارسازی، انتقال، عاطفه، نیازهای دلبستگی، انسجام گروه و تجربه‌های ترمیمی تحلیل می‌شوند.

در این برنامه آموزشی، دکتر پیتر سی. کاستلو ابتدا مبانی روان‌درمانی مبتنی بر دلبستگی را در گفت‌وگو با گروهی از دانشجویان و همکاران شرح می‌دهد. او با ارجاع به نظریه دلبستگی جان بالبی توضیح می‌دهد که تجربه ارتباط با مراقبان اولیه چگونه شیوه تنظیم هیجان، بیان نیازها و برقراری روابط نزدیک در بزرگسالی را شکل می‌دهد. سپس در یک جلسه درمانی با کندیس، زنی میانسال، تجربه فقدان دسترسی عاطفی به پدر، مصرف مواد پدر در کودکی، مراقبت زودهنگام از برادر کوچک‌تر، ترس از افشای مشکلات خانوادگی و دشواری کنونی او در بیان هیجان‌ها و نیازهایش بررسی می‌شود. درمانگر پیوند میان ناتوانی کودک در درخواست کمک از مادر و احساس شنیده‌نشدن در روابط کنونی مراجع با همسر و مدیر محل کار را کاوش می‌کند. او با ایجاد رابطه‌ای پذیرا و امن، کنجکاوی نسبت به هیجان‌های تجربه‌شده در لحظه و تشویق به گفت‌وگوی آشکار، امکان پردازش تجربه‌هایی را فراهم می‌کند که پیش‌تر بیان‌ناپذیر یا دفاعی کنار گذاشته شده بودند. در بخش پایانی برنامه، درمانگر بخش‌های منتخب جلسه را بازبینی می‌کند و مفهوم «طرد دفاعی تجربه» در نظریه بالبی، تعدیل هیجان، رابطه درمانی ایمن و پرورش توانایی ارتباط روشن با دیگران را تحلیل می‌کند.

در چهارمین جلسه از مجموعهٔ روان‌درمانی مشارکتی مراجع‌محور برای طلاق، دکتر دیوید جی. کین با جینی دربارهٔ دشواری آغاز سوگواری پس از فروپاشی رابطهٔ زناشویی گفت‌وگو می‌کند. مراجع از ترک خانه، گذر عمر، ازدواج دختر، نگرانی برای پسر هفده‌ساله، احساس تنهایی و فشارهای جسمانی و مالی می‌گوید. درمانگر به او کمک می‌کند تفاوت خشم نسبت به همسر را با اندوه ناشی از فقدان همسرِ سابق، رؤیاها و زندگی مشترک تجربه کند. هنگام گفت‌وگو دربارهٔ احتمال بارداری دختر و فشارهای تازه، احساس درماندگی و اضطراب مراجع پررنگ می‌شود. جلسه با بررسی راه‌های اجازه‌دادن به احساسات، کمک‌گرفتن از دوستان، مراقبت از خود و الگو بودن در ابراز سالم اندوه برای فرزندان پایان می‌یابد. این متن بازتاب گفت‌وگوی آموزشی و چکیدهٔ APA است و تشخیص بالینی به شمار نمی‌رود.

در جلسهٔ دوم از مجموعهٔ شش‌جلسه‌ای روان‌درمانی مشارکتی مراجع‌محور، دکتر دیوید جی. کین با مراجع بزرگسالی به نام جینی گفت‌وگو می‌کند که در آستانهٔ طلاق قرار دارد. مراجع از تنش‌های خانوادگی پس از بیماری همسر، تهدیدهای پسر هفده‌ساله، تعارض دربارهٔ مصرف الکل، نگرانی برای فرزندان و احساس ازدست‌دادنِ رابطه و آیندهٔ مشترک سخن می‌گوید. درمانگر با بازتاب همدلانه و کاوش تجربهٔ شخصی مراجع، به احساس طردشدگی، خشم، اندوه، سوگِ رابطه و دشواری مراقبت از خود می‌پردازد. در پایان، بر اهمیت اختصاص زمان و فضای امن برای تجربهٔ احساسات و سوگواری در مسیر گذار از جدایی تأکید می‌شود. این چکیده ناظر به محتوای جلسه است و به معنای تشخیص‌گذاری برای هیچ‌یک از اعضای خانواده نیست.

دکتر دیوید جی. کین در سومین جلسه از مجموعهٔ شش‌جلسه‌ای روان‌درمانی مشارکتی مراجع‌محور، گفت‌وگو با جینی را دربارهٔ پیامدهای طلاق قریب‌الوقوع ادامه می‌دهد. مراجع شرح می‌دهد که پس از تهدید شدن از سوی پسر هفده‌ساله‌اش، زمانی را در خانهٔ خواهر گذرانده و سپس با دو پسرش دربارهٔ فقدان پدرِ سابقشان، ازدواج خواهر، خشم و نگرانی‌ها صحبت کرده است. او از فاصله‌گرفتن عاطفی همسر، نگرانی دربارهٔ سلامت روان و افکار خودکشی پسر نوجوان، فشار مالی، از دست رفتن احترام به همسر و اندوه ناشی از فروپاشی رابطه می‌گوید. درمانگر میان خشم آشکار و اندوهِ کمترابرازشده تمایز می‌گذارد، بر فهم تجربهٔ شخصی مراجع و رسیدن به نوعی پایان‌بندی عاطفی تمرکز می‌کند و در پایان، مسئلهٔ بخشیدن همسر و بخشیدن خود را می‌کاود. این شرح بازتاب محتوای گفت‌وگوی آموزشی و چکیدهٔ نمایان در صفحهٔ APA است، نه تشخیص بالینی اعضای خانواده.

در ششمین و آخرین جلسهٔ مجموعهٔ روان‌درمانی مشارکتی مراجع‌محور برای طلاق، دکتر دیوید جی. کین با جینی دربارهٔ فرسودگی ناشی از سه سال بحران خانوادگی، بلاتکلیفی طلاق و فشارهای مالی گفت‌وگو می‌کند. مراجع از تصمیم‌های همسر دربارهٔ خرید خودرو و هزینه‌های زندگی، نگرانی از ایمنی فرزند دوازده‌ساله به دلیل حساسیت شدید غذایی و احتمال رانندگی پدر در حالت مستی، و دشواری پاسخ‌دادن به پرسش‌های فرزندان سخن می‌گوید. درمانگر به او پیشنهاد می‌کند احساسات فرزندان را به رسمیت بشناسد، بی‌آنکه مسئول توضیح انگیزه‌های پدر شود. در ادامه نشانه‌های رشد و تعارض‌های رابطه با پسر نوجوان، حدود کنترل والدین، مسائل حضانت و فروش خانه و امکان میانجی‌گری برای کاهش تنش بررسی می‌شود. گفت‌وگو با توجه به تاب‌آوری مراجع، پذیرش کمک نزدیکان و بازنگری در دستاوردهای درمان پایان می‌یابد. توصیف حاضر بازتاب محتوای جلسه است و ادعاهای مطرح‌شده دربارهٔ اعضای خانواده تشخیص یا واقعیت تأییدشدهٔ بالینی تلقی نمی‌شوند.

در نخستین جلسه از مجموعه شش‌جلسه‌ای «روان‌درمانی مشارکتیِ مراجع‌محور برای طلاق»، دکتر دیوید جی. کین با جنی، زنی در میانسالی، درباره فشار روانی ناشی از فروپاشی زندگی مشترک گفت‌وگو می‌کند. جنی شرح می‌دهد که شوهرش پس از یک بحران شدید جسمی رفتارش تغییر کرده، از زندگی خانوادگی فاصله گرفته و خواهان طلاق شده است. نگرانی اصلی او به‌ویژه وضعیت فرزندان، افسردگی و افکار خودکشی یکی از پسران، بی‌ثباتی خانوادگی و دشواری‌های مالی و جسمی خود اوست. در گفت‌وگو، احساسات فقدان، خشم، درماندگی و اضطراب درباره آینده در کنار مسئولیت‌پذیری مادری، شبکه حمایت اجتماعی و مذهبی، تاب‌آوری و امید به ساختن زندگی جدید بررسی می‌شوند. درمانگر با گوش‌دادن همدلانه، بازتاب تجربه هیجانی، روشن‌سازی معنای رویدادها و برجسته‌کردن نقاط قوت مراجع، به او کمک می‌کند بر تصمیم برای ادامه زندگی و مراقبت از خود تأمل کند. این چکیده بر اساس اطلاعات صفحه APA و متن زمان‌دار ارائه‌شده است و گزارش یک ارزیابی تشخیصی مستقل نیست.

در جلسه پنجم از مجموعه شش‌جلسه‌ای «روان‌درمانی مشارکتی مراجع‌محور برای طلاق»، دکتر دیوید جی. کین با جنی درباره تنظیم خشم، امنیت فرزندان و دشواری‌های ارتباط با همسری که در آستانه جدایی از اوست گفت‌وگو می‌کند. جنی از مواردی سخن می‌گوید که به‌گفته او، همسرش در مراقبت از فرزندان کوتاهی کرده است؛ از جمله بردن پسر دوازده‌ساله دارای آلرژی شدید به بادام‌زمینی به رستورانی با مواجهه گسترده با بادام‌زمینی. درمانگر در کنار تصدیق نگرانی‌های او، توان تصمیم‌گیری فرزندان، راه‌های درخواست کمک، شبکه حمایت خانوادگی و اجتماعی و ضرورت بررسی گزینه‌های ایمن را مطرح می‌کند. بخش دیگری از جلسه به خشم، پذیرش محدودیت کنترل بر رفتار همسر، تمایز پذیرش از تحمل منفعلانه، دعا، گفت‌وگو با دوستان، طنز و پذیرش کمک اختصاص دارد. گفت‌وگو با تأکید بر بازتاب توانمندی‌های جنی، برنامه‌ریزی برای زندگی تازه و نقش امید و حمایت در سازگاری با طلاق پایان می‌یابد. این متن خلاصه محتوای ارائه‌شده در صفحه APA و گفت‌وگوهای ارسالی است، نه تأیید مستقل رفتارهای گزارش‌شده یا تشخیص بالینی اعضای خانواده.

این ویدیو نسخه‌ای از گفت‌وگوی تاریخی جان فریمن با کارل گوستاو یونگ، روان‌پزشک سوئیسی و بنیان‌گذار روان‌شناسی تحلیلی، در مجموعه تلویزیونی «چهره‌به‌چهره» (Face to Face) شبکه بی‌بی‌سی است. مصاحبه در سال ۱۹۵۹ در خانه یونگ در کوسناخت، کنار دریاچه زوریخ، ضبط و برای نخستین‌بار ۲۲ اکتبر همان سال پخش شد. یونگ که هنگام مصاحبه ۸۴ سال داشت، از کودکی، خانواده، تجربه شکل‌گیری خودآگاهی در حدود یازده‌سالگی، تحصیلات و مسیر گرایش خود به پزشکی و سپس روان‌پزشکی سخن می‌گوید. او به تربیت دینی خود و تفاوت میان باور و تجربه شخصی درباره امر الهی نیز می‌پردازد. در بخش مهمی از گفت‌وگو، یونگ درباره آشنایی و دوستی با زیگموند فروید، تفاوت نگرش علمی و نظری آن‌ها و دلایل جدایی فکری‌شان توضیح می‌دهد. وی با اشاره به کار بالینی با بیماران روان‌پزشکی و مشاهده شباهت‌هایی میان برخی تصاویر ذهنی بیماران و مضامین اسطوره‌ای و تاریخی، منطق شکل‌گیری برداشت خود از لایه‌ای فراتر از ناخودآگاه شخصی، یعنی «ناخودآگاه جمعی»، را شرح می‌دهد. این بخش بیانگر تفسیر نظری یونگ از تجربه‌های بالینی اوست، نه اثبات تجربی قطعی این نظریه. مصاحبه همچنین به انگیزه تدوین مفهوم تیپ‌های روان‌شناختی و برداشت یونگ از تفاوت‌های فردی می‌پردازد. در ادامه، فریمن از خطر وقوع جنگ جهانی دیگر، شر و گناه، دین و مرگ می‌پرسد. یونگ با تأکید بر اهمیت شناخت روان و ماهیت انسان، درباره ناآگاهی بشر از نیروهای روانی خود هشدار می‌دهد؛ سپس دیدگاه‌های خود را درباره مرگ به‌عنوان بخشی از فرایند زندگی، امکان تداوم روان و اهمیت نگاه‌کردن به آینده در سالخوردگی مطرح می‌کند. در پایان، او از تنش میان گسترش زندگی جمعی و نیاز فرد به معنا و فردیت سخن می‌گوید. این اثر یک مصاحبه تاریخی و نظری است و جلسه روان‌درمانی یا نمایش مداخله بالینی محسوب نمی‌شود. تاریخ ۱۱ اکتبر ۲۰۱۷ مربوط به انتشار نسخه ارسالی در یوتیوب است و نباید با پخش اولیه بی‌بی‌سی اشتباه گرفته شود.

این قسمت از پرگار درباره خواب و رویاست: رویاهای ما چه چیزی درباره ما می‌گویند؟ آیا رویاها واجد معنا و قابل تعبیرند، یا مجموعه‌ای از تصاویر درهم‌اند که ذهن بیدار بعداً می‌کوشد در آن‌ها نظم و معنا پیدا کند؟

ادوارد پی. شفرانسکی در این جلسه از رویکرد روان‌پویشی استفاده می‌کند و باورهای دینی و معنویت مراجع را به‌عنوان بخشی از فرایند فهم و حل تعارض‌های او وارد درمان می‌کند. مراجع زنی آفریقایی‌تبار و آمریکایی است که به‌تازگی از همسرش جدا شده و در دوران ازدواج، از جمله هنگام بارداری، آزار کلامی و هیجانی را تجربه کرده است. او از یک سو نسبت به همسر سابقش خشم، رنجش و احساس آسیب‌دیدگی دارد و از سوی دیگر، بر پایه تربیت دینی خود احساس می‌کند باید او را ببخشد؛ تعارضی که با احساس گناه و نگرانی‌های معنوی همراه شده است. درمانگر با بررسی تجربه‌های کودکی مراجع از بخشش، معنای باورهای مذهبی، الگوهای خانوادگی همسر سابق و نقش اجتناب در حفظ رنجش، به او کمک می‌کند میان بخشش و انکار خشم تمایز بگذارد. با بازنگری در پیشینه خانوادگی همسر سابق، مراجع به درک و همدلی بیشتری نسبت به منشأ برخی رفتارهای او می‌رسد و امکان تازه‌ای برای بخشش و رهاشدن از رنجش پیدا می‌کند.

ادوارد پی. شفرانسکه در این جلسه با رویکردی روان‌پویشی کار می‌کند که باورهای مذهبی و معنویت مراجع را به‌عنوان بخشی از فهم تعارض‌های روان‌شناختی وارد فرایند درمان می‌کند و بر نقش اتحاد درمانی در فراهم‌کردن فضایی برای بررسی تجربه‌های گذشته تأکید دارد. مراجع، زن ۲۶ ساله‌ای است که در حوزه جوانان یک کلیسا فعالیت می‌کند و از فاصله میان ارزش‌ها و شور معنوی خود با آنچه در میان کارکنان و داوطلبان کلیسا تجربه می‌کند، احساس سرخوردگی و تنهایی دارد. او در عین تمایل به دفاع صریح‌تر از باورهایش، از مواجهه، ردشدن و جدی گرفته‌نشدن می‌ترسد. شفرانسکه این ترس را به تجربه‌های پیشین او با پدرش پس از طلاق والدین پیوند می‌دهد؛ تجربه‌هایی که در آن‌ها بیان هیجان‌هایش اغلب بیش‌ازحد یا نامعتبر تلقی می‌شد. در ادامه، آن‌ها بررسی می‌کنند که چگونه این الگوی قدیمی در موقعیت‌های کنونیِ کلیسا بازفعال می‌شود و چگونه شناخت ترس، خشم و ارزش‌های معنوی می‌تواند به مراجع کمک کند با اصالت و آزادی بیشتری از خود، باورها و نیازهایش سخن بگوید.

ادوارد پی. شفرانسکه در این جلسه با رویکردی روان‌پویشی کار می‌کند که باورهای مذهبی و معنویت مراجع را در فهم تعارض‌های روان‌شناختی وارد می‌کند و بر اهمیت اتحاد درمانی و بررسی تجربه‌های گذشته‌ای تأکید دارد که توانایی فرد را برای زندگی اصیل و ایجاد تغییر محدود کرده‌اند. مراجع زنی دانشگاهی است که در محیطی عمدتاً انجیلی زندگی و تدریس می‌کند. ریشه‌های کاتولیک رومی و باورهای فمینیستی او با برخی نگرش‌های مذهبی، فرهنگی و جنسیتی اطرافش تعارض پیدا کرده و این ناهمخوانی، احساس خشم، انزجار، محدودشدن و شناخته‌نشدن را در او برانگیخته است. شفرانسکه به او کمک می‌کند لایه‌های هیجانی این تعارض را بررسی کند، از تفاوت‌های دینی و فرهنگی به تجربه شخصی‌ترِ پذیرفته‌نشدن و محصورشدن برسد، و نقش روابط صمیمانه، انتخاب‌های حرفه‌ای و نیاز به تعلق را در این احساس‌ها ببیند. در پایان، مراجع روشن‌تر می‌بیند که خشم او فقط متوجه محیط بیرونی نیست و با تجربه‌های شخصی‌ترِ ناامیدی، رنج و نیاز به آزادی و اصالت نیز پیوند دارد.

در این جلسه روان‌درمانی، جین ام. اسلتری (Jeanne M. Slattery) رویکردی مبتنی بر مشاوره همدلانه را با مراجعی ۲۹ ساله به کار می‌گیرد که نسبت به آینده اضطراب دارد و از احساس خستگی از زندگی و تروماهای گذشته سخن می‌گوید. سابقه مراجع شامل سوءاستفاده جنسی در کودکی توسط ناپدری، آزار هیجانی توسط نامادری، مصرف مواد، بستری‌های مرتبط با خودکشی، تشخیص اختلال دوقطبی و رفتارهای مداوم خودآسیب‌رسان است. مراجع اکنون دانشجوی کارشناسی روان‌شناسی است و پس از درمان اقامتی و مشارکت در برنامه‌های دوازده‌قدمی در مسیر بهبودی قرار دارد. اسلتری با پرسش‌های آرام و همدلانه به مراجع کمک می‌کند تجربه‌های آسیب‌زا را در قالب یک روایت معنا‌دار بازسازی کند. جلسه موضوع‌هایی چون تعارض دینی و معنویت، راهبردهای مقابله‌ای، روابط خانوادگی و عاطفی، درد و خودآسیب‌رسانی، هویت دوجنس‌گرا، تاب‌آوری و رشد پس از تروما را بررسی می‌کند. در پایان، درمانگر از مراجع می‌خواهد جنبه‌های مثبت روایت زندگی و پیشرفت‌های خود را ثبت کند تا در دوره‌هایی که افکار منفی غلبه پیدا می‌کنند، یادآوری ملموسی از نقاط قوت و تاب‌آوری خود داشته باشد.

در این جلسه روان‌درمانی، جین ام. اسلتری (Jeanne M. Slattery) رویکردی مبتنی بر مشاوره همدلانه را با مراجعی ۲۹ ساله به کار می‌گیرد که نسبت به آینده اضطراب دارد و از احساس خستگی از زندگی و تروماهای گذشته سخن می‌گوید. سابقه مراجع شامل سوءاستفاده جنسی در کودکی توسط ناپدری، آزار هیجانی توسط نامادری، مصرف مواد، بستری‌های مرتبط با خودکشی، تشخیص اختلال دوقطبی و رفتارهای مداوم خودآسیب‌رسان است. مراجع اکنون دانشجوی کارشناسی روان‌شناسی است و پس از درمان اقامتی و مشارکت در برنامه‌های دوازده‌قدمی در مسیر بهبودی قرار دارد. اسلتری با پرسش‌های آرام و همدلانه به مراجع کمک می‌کند تجربه‌های آسیب‌زا را در قالب یک روایت معنا‌دار بازسازی کند. جلسه موضوع‌هایی چون تعارض دینی و معنویت، راهبردهای مقابله‌ای، روابط خانوادگی و عاطفی، درد و خودآسیب‌رسانی، هویت دوجنس‌گرا، تاب‌آوری و رشد پس از تروما را بررسی می‌کند. در پایان، درمانگر از مراجع می‌خواهد جنبه‌های مثبت روایت زندگی و پیشرفت‌های خود را ثبت کند تا در دوره‌هایی که افکار منفی غلبه پیدا می‌کنند، یادآوری ملموسی از نقاط قوت و تاب‌آوری خود داشته باشد.